Arcania: Gothic 4

Langzaam schuift de game disc in mijn console, en na gekozen te hebben voor een nieuw avontuur start ik als een of andere aan lager wal geraakte koning die neerzit op een troon. Ik neem de besturing van deze man over, en als een getormenteerde ziel dwaal ik door een nevelige grot. Onderweg kom ik skeletten en slecht gehumeurde vuurmagiërs tegen, die ik vanzelfsprekend tegen de vlakte sla met mijn wapen. Overal zie ik onscherpe textures, de animaties zien er uit alsof ik mijn last generation console net terug opstartte, en die gepixelde mist doet denken aan de clubdag van de plaatselijke pijpenclub. Kortom, een nachtmerrie om een game mee te beginnen. Alleen heeft de ontwikkelaar dat in dit geval iets te letterlijk genomen. Plotseling word je wakker, en zit je tegen een boom aangeleund in een zonnig groen decor, dat er gelukkig al iets beter uitziet. Je naamloze personage bleek een slechte droom gehad te hebben. Even de slapers uit je ogen wrijven, en het avontuur kan beginnen.

Zoals wel vaker het geval is bij games van Duits allooi, is de originaliteit ver zoek. De namen van personages en plaatsen klinken eerder lachwekkend, en het verhaal en de gehele “lore” zijn zo inspiratieloos als maar kan zijn. Het mag duidelijk zijn. Arcania is een klassieke fantasy rpg, dus verwacht je maar aan tal van clichés zoals Orks, Goblins en middeleeuwse toestanden. Neem het rpg aspect best met een korreltje zout, want erg diepgaand is de character customisation niet. Gelukkig maakt de gameplay zelf het een en ander goed, ook al blijft alles enorm voorspelbaar. Met name de besturing valt reuze mee. Je speelt alles vanuit een third person standpunt. Je kan rondlopen, springen, en tal van voorwerpen oppikken. Voor de meer geduldige spelers is er zelf een crafting systeem in deze game verweven. Ook voor verzamelaars is er enorm veel te doen, in de vorm van runen en beeldjes zoeken. En je kan alchemy beoefenen, iets wat weliswaar een beetje belachelijk staat, zo'n geharnaste ridder die wilde bloemen plukt. Als je hier hard in opgaat kan je letterlijk meer bloemen plukken dan hoofden doen rollen. Ondanks het ietwat simplistische karakter van de gevechten, en een weinig indrukwekkende AI, valt er best wat plezier te beleven aan het in elkaar timmeren van vijanden. Je kan je gaandeweg specialiseren in zwaard vechten, boogschieten, of magie gebruiken. Hierdoor level je omhoog tot maximum level 30. Om de zoveel levels kan je nieuwe skills gebruiken. Niks nieuws onder de zon dus, maar dat hoeft niet altijd.

Naast vechten kan je levelen door quests te doen. Dit zijn voornamelijk de zogeheten “Fed-Ex” quests. Je kent het wel, zoek eerst de persoon met een groot uitroepteken boven zijn hoofd. Spreek deze vervolgens aan, en stem toe om boodschappen te doen voor elke loser die maar mogelijk een op te lossen probleem heeft. Er zitten behoorlijk wat onbenullige quests in deze game. Iets meer brutale actie met het scherp van je zwaard had gerust gemogen. Maar alles bij elkaar weet Arcania na enkele uren spelen toch voldoende te boeien om verder te gaan. Om alles overzichtelijk te houden heb je een overzichtelijke questlog, en een duidelijke map. Grotere afstanden kan je overbruggen door middel van teleporters. Saven kan waar je maar wilt, en de game gebruikt een autosave functie wanneer er iets belangrijks staat te gebeuren. Laadtijden krijg je zo goed als nergens te zien, en dat verdient toch ook een eervolle vermelding binnen dit genre!

Wat me het meeste stoorde aan deze titel, is dat deze game aanvoelt aan als een slechte pc port. Doorgaans klagen pc gamers dat hun games slecht overgezet worden van een console naar een pc. Een game letterlijk vertalen van een controller naar een muis en toetsenbord configuratie werkt niet altijd ideaal, zo bleek al meermaals in het verleden. Maar omgekeerd kan het dus ook! Nu wij als console liefhebbers voor een keer een slechte pc port mogen slikken, laten we de kans niet liggen om het onder pc gamers hun neus te wrijven. Zowel de interface als de inventory werden zonder al te veel moeite vertaalt naar onze teergeliefde consoles, zonder de nodige aanpassingen. Menu’s hebben verdomd kleine lettertjes en zijn amper leesbaar. Je oneindig grote inventory nodigt weinig uit om te gaan uitpluizen, en zelfs de graphics lijden naar onze mening onder de conversie. Jammer, want in de grond past deze game wel voor consoles. Laat daar geen twijfel over bestaan!

Uiteraard ziet de pc versie er veel beter uit, want daar draait Arcania vlotjes in 1080p, terwijl we hier maar 720p hebben. Normaal gezien is dat meer dan voldoende om mooie plaatjes te voorschijn te toveren. Helaas gaat die vlieger hier niet op. Een overdaad aan texture pop-up, screentearing, low res textures, slechte lip sync, povere animaties, en andere kleine bugs vergallen de boel danig. De grootste spelbreker is echter de bedroevend lage framerate. Je doet je ogen echt geen plezier met deze titel, want de schokkerige beelden werken erg vermoeiend.
Met de sfeer zit het gelukkig wel goed. Je krijgt de typische detailrijke Gothic decors te zien. Als je voorbij de lelijkheid ervan kan kijken wacht je een mooie wereld die uitnodigt om te gaan verkennen. De oppervlakte van Arcania is niet bijzonder groot, toch niet in vergelijking met Dragon Age of Oblivion. Maar alles is geloofwaardig genoeg, en er valt net genoeg te beleven om boeiend te blijven. Helaas kan datzelfde niet gezegd worden van het verhaal, want dat is gewoon oeverloos saai. Alle gesprekken zijn ingesproken, wat het inleven wel versterkt. Helaas klinken de stemmen redelijk belabberd. Er zijn bovendien nauwelijks opties in de dialogen. De wereld ligt verder niet erg wakker van de gevolgen van je keuzes, voor zover die aanwezig zijn. Af en toe kom je voor een dilemma te staan, maar doorgaans maakt het geen hol uit wat je kiest. Idem voor je handelingen. Je kan gerust het huis van de personen rond je leegroven zonder dat hier gevolgen aan vast hangen. Sla dus gerust alle kippen van de boer tot moes. De arme stakker heeft er toch geen mening over. Meer zelfs, je krijgt er nog een achievement bovenop!

Fans die genoten hebben van games als Risen, Divinity en Two Worlds gaan hier wel overweg mee kunnen. Wie al eerder Gothic games speelde, zal opmerken dat Arcania minder free roaming is dan voorgaande Gothic titels, iets rechtlijniger. Het doet dan ook pijn om een reeks die al niet erg bijzonder was, met elk deel verder achteruit te zien gaan. Het is allemaal net genoeg speelbaar om enigszins van te genieten, al is het kantje boordje. Beschik je over een voldoende krachtige pc, dan zou ik je zeker aanraden om die versie te spelen.