Alpha Protocol

Alpha Protocol “The espionage RPG” klinkt alvast veelbelovend. Een mix van stealth, gadgets en spectaculaire actie, overgoten met een spannend verhaal vol intriges zijn de juiste ingrediënten voor een topgame. Is het de ontwikkelaar gelukt om dit concept af te leveren in een stijlvolle RPG of heeft de game een bittere nasmaak?

Verhaal
Het moet gezegd worden, het verhaal in Alpha Protocol is zeker en vast de moeite waard. Alpha Protocol is een geheime organisatie van de Amerikaanse overheid, die allerlei vuile klusjes moet uitvoeren. Jij, Michael Thorton, bent de nieuwste aanwinst van het team. Tijdens een missie komen er echter enkele tegenstrijdigheden aan de oppervlakte, wat doet vermoeden dat Alpha Protocol niet is wat het lijkt. Daarom ga je zelf op onderzoek om uiteindelijk het complot te ontmaskeren dat de veiligheid van het Westen bedreigt.

Akkoord, deze samenvatting klinkt als vertrouwd in de oren, maar dit is slechts het tipje van de sluier. Het verhaal, dat trouwens volgestouwd is met intriges, wordt in de game op een sublieme manier gebracht. Net zoals in Mass Effect voer je dialogen met andere personages, waarbij je een aantal opties hebt om het gesprek een bepaalde wending te geven. Je voelt ook echt de druk om snel een goede beslissing te nemen, want je hebt slechts een paar seconden om een gesprekskeuze te maken. De keuzes die je maakt hebben ook echt een invloed op het spel. Zo kan je van vijanden bondgenoten maken, kortingen krijgen op wapens, op voorhand informatie inwinnen voor een volgende missie, enzovoort. Wanneer je een terrorist kwaad maakt, kan het ook zijn dat er tijdens de volgende missie veel meer bewakers zijn om het jou zo moeilijk mogelijk te maken. Het enige minpuntje bij het verhaal is dat je je nooit echt betrokken voelt bij de personages. Het lijkt een verhaal met personages waar je totaal geen affiniteit mee hebt, maar het wordt wel op een schitterende manier gebracht. De gesprekken zelf duren soms ook wat lang, maar je kan ze gelukkig doorspoelen met de rechter trekker. Tijdens de game reis je ook zowat de helft van de wereld af. De belangrijkste steden zijn Rome, Moskou en Taipei. Elke stad bevat een aantal missies die je naar keuze kan afwerken. Vooraleer je een missie start kan je nog informatie inwinnen, wapens en gadgets kopen, enzovoort. Alles erop en eraan. Totdat de game écht begint.

Gameplay
Hier begint het schoentje te wringen. Wanneer je tijdens je missie iemand moet omleggen met je wapens, zal je waarschijnlijk van een kale reis terug naar huis keren. Wanneer je je wapen trekt, krijg je een cirkel te zien met een puntje in het midden. Geen probleem denk je dan, ik schiet op die plaats waar het puntje is. Niks is echter minder waar, je weet nooit waar je kogel wordt afgevuurd, je weet enkel dat hij binnen de cirkel gaat belanden. Probeer zo maar eens een headshot te maken. Gelukkig zijn de vijanden nog dommer dan een baksteen. Soms wachten ze zelfs totdat ze doodgeschoten worden, zonder iets te doen. Dit is vanwege het schietmechanisme geen eenvoudige zaak, waardoor je vaak terug zal vallen op je vuisten om de tegenstander tegen de grond te meppen. Verwacht dus geen stealth zoals in Splinter Cell, waar je nog enkele zalige headshots kan maken. Het hele schietmechanisme in Alpha Protocol is zo lek als een zeef.
Voor het oplossen van de vele minigames moet je ook wat geduld hebben. Je krijgt namelijk enorm weinig tijd, waardoor er meer dan eens een alarm zal afgaan. Gevolg: je gaat nog meer vijanden moeten afrossen of proberen neerschieten. De vijand weet ook steeds perfect waar je je bevindt, zelfs wanneer je achter cover zit. Gelukkig kan je je specialiseren in het kraken van dergelijke minigames, waardoor de frustraties beperkt worden. Je kan je ervaringspunten ook besteden aan andere eigenschappen, waardoor je bijvoorbeeld tijdelijk onzichtbaar kan zijn. De verdeling van ervaringspunten is wel goed uitgewerkt en een goede verdeling kan de frustraties enorm beperken, wat de game dan ook ten goede komt.

Geduld wordt beloond
Als je de moed vindt om je door de eerste missies te worstelen, wordt de game meteen een pak beter. Je krijgt meer ervaringspunten, waardoor je bijvoorbeeld “chain shot” kan vrijspelen. Dit is een vaardigheid die je kan vergelijken met “dead eye” uit Red Dead Redemption. De tijd vertraagt en jij kan met je pistool iedereen markeren, waarna ze ogenblikkelijk worden neergeschoten. Dit zal de frustraties van het schietmechanisme enorm beperken, aangezien de ‘cooldown’ van deze eigenschap ook relatief kort is, waardoor je het vrij snel terug kan gebruiken. Hoe fijn jij het vindt om deze game te spelen, hangt ook af van jouw speelstijl. Ik was begonnen met een zeer stealthy aanpak, maar de vijand hoort je direct lopen en de vele camera’s die er hangen zorgen ook dikwijls voor frustraties. Dus heb ik mijn speelstijl 180 graden omgegooid naar “run and gun” en dit was een zeer goede keuze. Met de B-knop kan je vijanden afrossen en met de “chain shot” vaardigheid kan je vele vijanden tegelijk neermaaien, plezier verzekerd! Na een uurtje frustratie heb ik mijzelf dan ook meerdere uren écht geamuseerd met Alpha Protocol.

Beeld en geluid
De grafische ‘kwaliteiten’ zijn in Alpha Protocol niet echt hoogstaand. De levels zien er nooit adembenemend uit en de animaties verlopen meestal stroef. Wanneer je Michael voor de eerste keer gebukt ziet lopen, zal je jezelf waarschijnlijk in een deuk lachen. Hij loopt precies alsof hij een pakje in zijn broek heeft zitten en zo snel mogelijk een sanitaire voorziening moet vinden. Gelukkig is het geluid beter uitgewerkt met een goede voice acting. De gesprekken zijn fijn om aan te horen en komen realistisch over. We hadden echter niet anders verwacht in een RPG game waarin conversaties een grote rol spelen.

Conclusie
Alpha Protocol is een single player game die het duidelijk moet hebben van zijn verhaal. Diegenen die de moed hebben om het eerste uurtje door te bijten, maken uiteindelijk kennis met een zeer leuke actiegame. Er zijn vele mechanismen die duidelijk niet afgewerkt zijn, zoals het schiet- en stealthmechanisme, maar de doorbijters zullen geen spijt hebben van hun aankoop. De hoge mate van herspeelbaarheid komt de game ook ten goede. Alpha Protocol is een game die duidelijk niet voor iedereen gemaakt is, maar ik ben alvast een fan.