Alone in the Dark

Ontwikkelingsstudio Eden Games draagt innovatie en creativiteit hoog in het vaandel, want nadat ze in 2006 het racegenre trachtten te revolutioneren met Test Drive Unlimited, proberen ze nu een gelijkaardige tour de force uit de mouwen te schudden met Alone in the Dark. Het spel heeft bewust geen vervolgnummer opgekleefd gekregen, om op die manier de wedergeboorte van de roemrijke serie – en het survival horrorgenre in dezelfde ademteug – te symboliseren. Hierin zijn ze jammer genoeg slechts gedeeltelijk geslaagd, want meer nog dan het eerder vernoemde Test Drive Unlimited, heeft Alone in the Dark te kampen met talloze mankementen die bij sommigen alle gameplezier zal ontnemen.

Eén van de grootste inspiratiebronnen voor de makers, waren de talloze TV-series die ons tegenwoordig met een schier onuitputtelijk vat aan cliffhangers en mysterieuze raadsels om de oren slaan, en die op die manier een gewillige massa couch potatoes gedurende meerdere seizoenen aan de kleine beeldbuis gekluisterd houden. Alone in the Dark is – weliswaar op kleinere schaal – op dezelfde leest geschoeid en heeft de verhaallijn in acht episodes onderverdeeld, telkens met de nodige plottwists en vraagtekens die je naar meer doen verlangen. Op zich niets nieuw natuurlijk, maar Eden Games heeft die gedachtegang verder doorgetrokken en trakteert de gamer bij elke nieuwe speelbeurt op een ‘Previously on Alone in the Dark…’-intro, die je meteen weer in de sfeer van het spel zuigt en alle belangrijke gebeurtenissen tot dan op een visueel aantrekkelijk rijtje zet. Een geslaagde innovatie, zeker voor gamers die – net zoals ondergetekende – soms pas na een week of later weer de tijd vinden om rustig verder te kunnen spelen. En indien je teveel moeilijkheden zou ondervinden met een bepaalde scène, gevecht of puzzel, dan kan je jezelf bovendien een hoop frustraties besparen en net zoals bij een DVD simpelweg een hoofdstuk in zulke episode verder spoelen. Je slaagt op die manier weliswaar 5 à 10 minuten over van het tien uur durende avontuur, maar het is een ideale tegemoetkoming naar de minder begaafde - of gewoonweg minder ervaren – gamers, die zo toch ook bij het beloofde epische einde zouden moeten komen.

De vraag is echter of deze groep spelers überhaupt wel het nodige doorzettings- en tolerantievermogen zal hebben om zover te wìllen komen. Alone in the Dark herbergt namelijk op het vlak van de gameplay verschillende innovatieve aspecten die niet volledig tot hun recht komen door een in eerste instantie houterige en soms zelfs knullige besturing. Zo beschik je niet over een vernietigend arsenaal aan schietijzers om het legertje monsterlijke wezens te verdelgen, maar moet je het stellen met een selectie van plakband, flessen, zwachtels, aanstekers, bloedzakjes, vuurpijlen en meer van dergelijke knutselspullen. Aangevuld met één handpistool en allerhande omgevingswapens zoals bijlen, vormen deze schijnbaar nutteloze elementen een dodelijke doe-het-zelver cocktail om de onderwereld mee te lijf te gaan. Met een drankfles en een doekje creëer je een explosieve Molotov-cocktail, een spuitbus en aansteker vormen een praktische vlammenwerper en met sterke drank overgoten kogels blijken dan weer een extra ontvlammende impact te hebben. Deze combinaties moet je ook effectief zelf samenstellen dankzij een uniek inventory-systeem, waarbij alle items worden opgeslagen aan de binnenzijde van je jas. Als je deze opent, selecteer je vervolgens de gewenste voorwerpen en samenstellingen. Dit kledingsstuk heeft logischerwijs geen oneindige opslagcapaciteit, waardoor je voortdurend de afweging moet maken welke items je al dan niet wil meezeulen.

Doordat dit systeem niet geschikt is om vingervlug van wapencombinatie te wisselen, is het aan te raden om zelf enkele favoriete combinaties samen te stellen – die bovendien realistisch zijn om gedurende het grootste deel van de speeltijd over te kunnen beschikken. Hiervoor krijg je namelijk vier sneltoetscombinaties ter beschikking, al hebben wij ondervonden dat het nòg doeltreffender is om simpelweg met de twee shoulderbuttons (elk voor één zijde van de jas) doorheen je inventaris te bladen, zonder deze te hoeven openen. Het voordeel hiervan is dat het zo in het midden van een gevecht of zelfs tijdens het vluchten mogelijk is om jouw belagers te verrassen met een dodelijke aanval, zonder dat je zelf struikelt over al je geknoei om het gewenste item te vinden. Doordat je hiermee in het begin echter niet vertrouwd bent, zijn de vechtscènes aanvankelijk soms onnodig frustrerend. Dit wordt nog eens versterkt door het feit dat je de meeste vijanden pas definitief kan uitschakelen met vuur. Ze herhaaldelijk op schedel rammen met een bijl slaagt ze weliswaar even knock-out, maar dan is het vaak kwestie om voldoende snel ergens vuur te vinden in de omgeving en deze vlammen dan ook nog eens op tijd bij het monster in kwestie te krijgen. Soms is het alweer bij bewustzijn en slaagt het op de koop toe nog eens de brandende stoel die je gevonden hebt uit jouw handen, en kan alles weer van nul af aan beginnen. Menig gevloek was op zulke momenten in onze woonkamer waar te nemen, soms nog eens versterkt door het vermoeiende geworstel met de camerastandpunten. Zowel het 1st als 3rd person view zijn niet voor alle situaties geschikt, zodat je zelf moet leren aanvoelen wanneer je dient over te schakelen, als het spel je het leven al niet zuur maakt door zelf ongewenst van standpunt te wisselen.

Gaandeweg overheerste bij ons echter het spelplezier, en konden we enkele van onze meest sadistische dromen botvieren op de wezens door creatief om te springen met alle prullaria die voorhanden zijn. Zo kan je zelfs Halo-gewijs een klevende Molotov op iemands tronie smijten, die dan enkele seconden later ontploft, heerlijk toch? Om op dat punt van speelplezier te komen, moet je jezelf echter wel over de gebrekkige controls kunnen zetten en deze zo gebruiken zodat ze wél werken. Met andere woorden de mankementen van het spel kennen, jezelf erbij neerleggen en hierop anticiperen: de inventaris anders gebruiken, de camerastandpunten geregeld wisselen et cetera. En dit loont ook daadwerkelijk, want Alone in the Dark schotelt je verschillende leuke puzzels voor, waarbij je moet stil staan bij alle voorwerpen die je ter beschikking krijgt, en hoe je deze moet aanwenden om verder te kunnen geraken. Een aanzienlijk deel van het spel focust op zulke kleine hersenbrekers en platformpassages, die bij wijle uit een Tomb Raider game lijken te komen.

Het probleem is echter dat het spel niet altijd even expliciet of duidelijk aangeeft wat het nu exact van jou verlangt, waardoor je jezelf soms nodeloos opwindt omdat het spel weer niet ‘werkt’, terwijl je eigenlijk zelf soms enkele – achteraf - voor de hand liggende oplossingen over het hoofd ziet. Dat kan gebeuren tijdens een actieloze puzzel, maar net zozeer bij een passage met verschillende moeilijke vijanden die je keer op keer afmaken omdat je teveel vertrouwt op reeds eerder beproefde aanvalswijzen. Soms moet je namelijk eens variëren en een ander pad kiezen, maar vooraleer je tot dat besef komt, ben je vermoedelijk al een tiental pogingen – en kapotte controllers? – verder. Ook een bepaalde racescène zorgt blijkbaar bij menig gamer voor de nodige vuilbekkerij, terwijl wij er moeiteloos door knalden, dankzij het misschien beter aanvoelen van bepaalde – klassieke - filmische scènes die Eden Games op dat moment in het spel trachtte te stoppen. Persoonlijk verkiezen wij dit alternatief, waarbij het spel je in controle laat tijdens scènes die in andere games zouden worden in beeld gebracht via tussenfilmpjes of de o zo afgezaagde en ronduit betuttelende Quick Time Events, waarbij je afwisselend enkele knopjes op het juiste moment moet indrukken om vervolgens een vakkundig geregisseerd spektakel te mogen aanschouwen.

Alone in the Dark compenseert dat laatste overigens voldoende door tijdens en tussen de verschillende episodes voldoende sfeervolle cutscenes te brengen, die naar een hoger niveau worden getild door de beklijvende muziek. Deze gezangen worden ten berde gebracht door een of ander obscuur koor en het resultaat is zonder enige twijfel om kippenvel van te krijgen. De soundtrack zorgt er in sterke mate mee voor dat het verhaal je daadwerkelijk aangrijpt en dat het ook de moeite loont om je – indien mogelijk, dat bepaal je voor jezelf - over de tekortkomingen van het spel te zetten. Althans, totdat je bij de laatste episode bent beland. Het verhaal wordt namelijk in zekere zin stopgezet, en je wordt verplicht om – verspreid over twee grote hoofdstukken – op strooptocht te gaan om allerlei duivelse wortels die in Central Park groeien, te vernietigen. Hiermee ben je makkelijk een uur of langer zoet, en het nadeel is dat deze aanzienlijke brok van het spel gewoonweg niet leuk om spelen is. Het rijden doorheen het park verloopt van tijd moeizaam, de verschillende confrontaties met de pittigere monsters onderweg brengen geen toegevoegde waarde en je verliest uiteindelijk alle zin en motivatie om door te zetten. Op een bepaald moment hebben we zelfs de scène overgeslagen – al hebben we ze uit schuld- en/of schaamtegevoel achteraf alsnog uitgespeeld -, maar het kalf was toen reeds verdronken. Eden Games verbrandt zichzelf in de laatste episode die een ware anticlimax is, ondanks de zo zorgvuldig uitgekiende en opgebouwde zes à zeven voorgaande episodes. Het verhaal geraakt ook niet meer in zijn ritme van voordien, en zelfs de twee verschillende eindes lijken vroegtijdig afgekapt omdat er geen tijd meer was voor een epische finale…

Ook op technisch vlak roept Alone in the Dark gemengde gevoelens op. Enerzijds ging ons pyromanenhartje sneller kloppen bij het aanschouwen van de uitermate geslaagde vuureffecten – een houten constructie zien weggevreten worden door de vlammen was zelden zo treffend in beeld gebracht -, maar anderzijds heeft het spel behoorlijk veel last van screen tearing, waarbij de scheuren in het beeld werkelijk over het scherm rollen, zelfs tijdens sommige tussenfilmpjes. Verder ziet het spel er meer dan behoorlijk uit, al merk je tijdens het ronddwalen in het uitgestrekte Central Park toch meermaals minder verzorgde elementen op, die weliswaar niet storend zijn. Wel hemeltergend was het feit dat het spel twee maal is vastgelopen, en dat kort voor het einde van een episode, waardoor we al onze vooruitgang in die episode kwijt waren. Geregeld opslaan zou dat verhelpen hebben natuurlijk, maar zoiets mag simpelweg niet voorvallen.

Alone in the Dark is dus duidelijk niet de absolute aanrader geworden die Atari en Eden Games gehoopt hadden, maar ons inziens heeft het spel wél voldoende innovatieve, creatieve elementen die het voor menig avontuurlijk aangelegde horrorliefhebber de moeite waard maken om eens te proberen, desnoods aan budgetprijs binnen enkele maanden. De manier waarop je met allerhande ‘huis, tuin en keuken’-middelen bepaalde puzzels kan oplossen, is verfrissend én bevredigend, en ook de vertaling van het concept van TV-series naar een videogame is zeker een idee dat door andere ontwikkelaars nog meer verfijnd mag worden. Jammer van de vele hindernissen die je als gamer moet omzeilen om voldoende spelplezier uit deze titel te halen…