Alice: Madness Returns

Ondergetekende heeft een speciale band met deze game, lieve lezer. Toen in de zomer van 2008 het einde naderde van het jaar dat ik in China heb verbleven, was ik te gast bij een vriend in het tropische Shanghai. Niet zomaar een vriend, nee, eentje die bij een gamestudio werkte. Die gamestudio (Spicy Horse) werd opgericht onder de vleugels van American McGee, een man wiens voornaam niet alleen zijn nationaliteit verraadt, maar ook zeker niet onbekend in de oren zal klinken bij vele gamers. Sommige van zijn afgeleverde producten waren op zijn zachtst gezegd betwistbaar in kwaliteit (zo is de titel Bad Day L.A. nietsverhullend over hoe vreselijk de game in kwestie wel niet was), maar minstens één van de games van zijn hand is uitgegroeid tot een onbetwiste cultklassieker.

American McGee’s Alice is een game gebaseerd op het originele Alice in Wonderland van de hand van Lewis Carroll, maar vertelt dit op een cynische en duistere manier in de vorm van een meisje dat zich probeert vast te klampen aan het laatste restantje van haar mentale gezondheid. Toen we bij de jongens van Spicy Horse op bezoek gingen, kregen we niet alleen de eer om American McGee’s Grimm te playtesten, een andere game die op sprookjes is gebaseerd, maar zagen we ook een stukje concept art hangen dat aan het licht bracht dat ze de blauwdrukken aan het uittekenen waren voor een sequel of remake van Alice. Wat het nu precies was, leken ze zelf toen nog niet goed te weten, of wilden ze ons althans niet vertellen. Nu, drie jaar later, konden we Alice: Madness Returns in onze 360 stoppen om te onderwerpen aan een grondige review.

Het verhaal steekt van wal in een krankzinnigengesticht in de Londense wijk Whitechapel, alle horrorfanaten ongetwijfeld bekend van de legende rond de ondeugende belhamel Jack the Ripper. Alice torst een zwaar verleden met zich mee: haar hele familie is omgekomen bij een brand in het ouderlijk huis en haar enige herinneringen aan hen zitten allen vervat in haar enige materiële bezit in het huis, namelijk een tot op de draad versleten pluchen konijn. Wanneer op een dag de wereld van Wonderland zich opnieuw begint op te dringen in de realiteit, raakt Alice opnieuw verzeild in een onwerkelijke wereld waar alles lijkt te kunnen en mogen. Alleen is alles onder het bewind van de Hartenkoningin nog duisterder dan ooit tevoren. Het is aan Alice om Wonderland opnieuw te bevrijden en ervoor te zorgen dat ze ze zelf terug alle vijf heeft.

Voordat we de positieve elementen in deze Alice: Madness Returns aankaarten, moeten we toch even de pijnpunten niet uit de weg gaan. Grafisch hebben we op de Xbox 360 ongetwijfeld al beter gezien: sommige zaken zoals textures laten soms flink te wensen over en de game heeft ook vaak last van pop-ups. Dat is al te zien bij het eerste scherm van de game nadat het introductiefilmpje afgelopen is, in een interessante art style die ons doet terugdenken aan Chinees schaduwpoppenspel. De aanblik van meerdere pop-ups op een relatief eenvoudige compositie doet ons niet meteen watertanden om verder te spelen, integendeel zelfs. Wanneer we echter door die zure appel hebben heen gebeten, merken we dat de game op het vlak van geluid en sfeerschepping prachtig in mekaar zit. De voice acting is in één woord subliem en men gaat het controversieel taalgebruik niet uit de weg (met een glansrol voor de sakkerende hoerenmadame) in dit sprookje voor duister ingestelde volwassenen. De muziek zorgt voor een mooie combinatie met het art design dat we zo typeren aan de games die in het hoofd van American McGee zijn ontsproten. Sprookjesachtig, maar met een psychedelische (om niet te zeggen psychotische) draai eraan.

Het draait in Alice: Madness Returns voornamelijk om hack ‘n slash en platform gameplay. De vrije camera zorgt voor een goede ondersteuning en het gebeurt zelden dat de game overschakelt naar een gedwongen perspectief. Dit zorgt ervoor dat het aantal deaths door idiote misstappen tot een uiterst minimum wordt beperkt. Het grootste probleem ligt erin dat het allemaal soms nogal langdradig kan aanvoelen, door toevoeging van onnodige elementen zoals het sprintjes trekken door sleutelgaten. In het begin is dit aangenaam, maar na een sleutelgat of vijf is de vernieuwing er wel af en wordt het tijdverspilling. Een simpele “warp” naar je bestemming was beter geweest. Samen met de sleutelgaten valt er in Alice nog het één en ander te ontdekken, zoals varkenssnuiten die je moet kruiden met peper. We weten hoe bizar het klinkt en geloof ons: het gaat niet meer steek houden wanneer je de game effectief speelt. Op die manier is de game echter een perfecte hommage aan het werk van Carroll: we snappen er geen snars van, gewéldig!

Alice kan ook gebruik maken van Hysteria, een modus die je kunt activeren wanneer ze bijna door haar health heenzit. In deze staat transformeert ze naar een soort enge demon met bloedende ogen, vergelijkbaar met de helse meisjes uit The Ring of Ju-On: The Grudge. Met Hysteria geactiveerd ben je onoverwinnelijk, zijn je aanvallen een stuk sterker en kun je health bijwinnen, wat het dus een stuk makkelijker maakt om heelhuids door de game te komen. De wapens die Alice tot haar beschikking heeft variëren van het legendarische Vorpal-mes tot een groot houten stokpaard waarmee ze het snot uit haar vijanden kan slaan. Hoewel de mogelijkheden relatief beperkt zijn, kan ze ook combo’s uitvoeren en snoept de game van verschillende walletjes. Het is geen pure hack ‘n slash en geen pure platformer, maar een aangename synthese van de twee.

Als klap op de vuurpijl krijgen kopers van Alice: Madness Returns ook nog eens een code om de originele American McGee’s Alice te downloaden. Voor elke fan van de cultklassieker zeker een leuke extra om het nog eens door te kunnen spelen na zovele jaren.

Al bij al moet de gemiddelde gamer geen bijbelse mirakels of openbaringen verwachten wanneer hij Alice: Madness Returns begint te spelen. Een slechte game is het zeker niet, maar bevat enkele ruwe elementen waardoor het door de meeste critici ongetwijfeld zou worden afgeschreven als een slordig en ietwat overambitieus product. Wanneer we echter merken hoeveel werk er in de voice acting en filmpjes is gestoken, wat voor diep uitgekiend en vooral meeslepend verhaal er wordt gehanteerd en vooral hoeveel old school cult value de game met zich meedraagt, kunnen we de sequel op één van de meest gewaardeerde klassiekers in fantasy nerd-middens erg veel vergeven.