Alias

Tegenwoordig zijn het niet enkel films die omgetoverd worden in games, maar zie je steeds vaker TV series die eveneens de sprong wagen om hun beeldbuisheld(in) naar een virtuele wereld over te zetten. Dat ze allemaal de intentie hebben om een goede game in elkaar te knutselen, daar twijfelen we niet aan. Toch zijn er slechts een handvol voorbeelden die daadwerkelijk de kwaliteit evenaren van het oorspronkelijke gegeven. De verleidelijke Buffy slaagde redelijk goed in haar opzet en nu probeert Acclaim met Alias dezelfde weg te bewandelen.Wat uiterlijk betreft hoeft Sydney Bristow alvast niet veel onder te doen tegenover Buffy, maar op bijna alle andere vlakken trekt ze steevast aan het kortste eind.

Om positief uit de startblokken te schieten openen we met één van de weinige sterke punten. Het verhaal in Alias is erg onderhoudend en stoomt tegen hoge snelheid door tot het bittere einde. Voor de Alias leken even vertellen dat Sydney werkt in dienst van de CIA en een experte is op het gebied van infiltratie. Wanneer onze jonge deerne tijdens een vrije dag dringend op kantoor verwacht wordt, is het snel duidelijk dat er iets ernstig aan de hand is. Een onrustwekkende verdwijning van een collega eist de onmiddellijke aandacht op en voor dat je er erg in hebt, verzeil je tot over je oren in allerlei onfrisse praktijken. Drie zware jongens bundelen hun krachten en aartsvijand nr. 1 Anna Espinosa blijkt het brein te zijn van dit olijke trio. Verder spelen de Rambaldi kunstschatten een cruciale rol en is er “The Machine” waarvan er niemand eigenlijk weet tot wat dit toestel in staat is. Redenen genoeg om hun paradepaardje op deze zaak te droppen en Sydney de wereld rond te sturen. Je onderzoek neemt een aanvang in een casino in Monte Carlo en de ontknoping zal zich in Rusland voltrekken. Tussendoor beland je in een museum in Saudi-Arabië, een Roemeense kliniek en vereer je de ambassade van Hong Kong en een nachtclub in Rio De Janeiro met je ongewenste aanwezigheid.

Spijtig genoeg zijn haast al andere aspecten van een veel lagere kwaliteit en kan Alias zich amper handhaven in de middenmoot der actiegames. Op het eerste zicht is er met de gameplay niet veel mis, want het besturen van Sydney verloopt redelijk soepel. De camera volgt de actie, op een enkele uitzondering na, vrij behoorlijk. Helaas schiet Alias geregeld z’n beoogde doel voorbij, waar stealth een belangrijk onderdeel zou moeten vormen, is het gereduceerd tot een lachwekkende bezigheid. De vijanden struikelen soms bijna over je en toch lopen ze zonder enige argwaan verder. In één geval liep een bewaker zelfs tegen me aan en maakte hij doodleuk een ommetje rond me, om nietsvermoedend zijn weg verder te zetten. Word je toch opgemerkt, dan schreeuwt hij “intruder” of “enemy spotted”, maar meerdere malen reageerden de anderen niet. Bovendien is het voldoende om de alertheid van je belagers terug te schroeven door je een poosje schuil te houden achter één of ander obstakel. Van stealth elementen mogen/kunnen we hier nauwelijks spreken en vanzelfsprekend betekent dit meteen ook dat de vijanden een erg ondermaatse AI bezitten. Jammer want dit had de game naar een hoger niveau kunnen tillen.

De gevechten zijn erg simpel en stellen niet veel meer voor dan een potje button bashing. Je kan af en toe wel een leuke beweging uit je mouw schudden, maar erg veel indruk maakt het allemaal niet. Bovendien is het liquideren van de tegenstanders kinderspel want het weerwerk is van een bedenkelijk niveau. De voorwerpen waarmee je hen te lijf kan gaan, zijn wel erg uiteenlopend. Heel wat zaken die rondslingeren kan je gebruiken om wild mee in het rond te zwaaien. Borstels, biljartkeus, loden pijpen, hakmessen, braadpannen tot zelfs gitaren kunnen dienst doen als wapen. Een machinegeweer is het enige echte vuurwapen dat Alias rijk is. Al deze zaken zijn slechts beperkt houdbaar en verliezen snel hun efficiency tijdens een schermutseling, want na een paar rake slagen heeft het voorwerp z’n beste tijd gehad. Ook het machinegeweer is na het leegschieten van je magazijn enkel nog goed voor het recyclagepark.

Het aantal gadgets in Alias is best indrukwekkend, zelfs 007 zou er jaloers van worden. Van de traditionele lockpick, mini camera en elektromagnetische EMP gun (waarmee je bewakingscamera’s kan uitschakelen) tot een DNA scanner, sound booster, laser beam interrupter en veel meer van deze ultramoderne snufjes. Wanneer je welke items moet gebruiken, ligt er helaas weer vingerdik op. Ze duwen bij wijze van spreken het juiste voorwerp in je handen. Sydney moet soms van outfit veranderen om incognito te blijven, maar geen paniek indien je dit toch over het hoofd moest zien, meestal gebeurt dit automatisch. Van enig denkwerk of creativiteit is er dus geen sprake.

Je vooruitgang opslaan kan, om lichtjes te overdrijven, bijna achter iedere deur die je opent. Er zijn met andere woorden véél te veel savepoints en dat haalt de moeilijkheidsgraad (die zo al niet al te hoog is) drastisch naar beneden. Alsof de overdreven aanwezigheid van savepoints nog niet voldoende is, herstelt het gezondheidspeil van Sydney zich geleidelijk aan vanzelf. Wanneer je gezondheidstoestand er dus erg belabberd aan toe is, volstaat het om op een rustig plekje terug de batterijen op te laden en weer kerngezond je missie verder te zetten. Toch is er gelukkig af en toe een klein lichtpuntje te bespeuren en het gebruik splitscreens om dreigend gevaar aan te kondigen tijdens de missies, geeft een extra spanningsgevoel. Dit is een feature die we in de toekomst ongetwijfeld in andere games zullen terug zien.

Het is niet anders, maar ook grafisch kan ik Alias niet de hemel in prijzen. Microsoft’s console zit ondertussen al in z’n derde levensjaar en dan verwachten we op grafisch gebied beter materiaal dan deze Alias. Het is duidelijk te merken dat Alias een multiplatformer is en daardoor nooit de grafische kracht, die onze Xbox kan ontwikkelen, op de proef stelt. Godzijdank zijn er geen noemenswaardige bugs of andere tekortkomingen te constateren om er nog eens een positieve noot tussen te gooien.

Acclaim slaagde er niet alleen in om de rechten van Alias binnen te rijven, maar kon bovendien rekenen op de bereidwillige medewerking van de gehele cast om de stemmen in te spreken. Dit zullen de fans van de reeks zeker appreciëren en zorgt ervoor dat de tussenfilmpjes aangenaam om volgen zijn. De achtergrondmuziek doet z’n ding, maar daar blijft het dan ook bij. Voeg hierbij nog wat goedkoop gekreun tijdens de gevechten en eentonig wapengekletter en je kan de boeken sluiten wat audio betreft.

Alias bestempelen als een barslechte game is een te streng verdict, het is eerder een matige game die toch net iets onder het aanvaardbare gemiddelde zit. De positieve aspecten kunnen niet verhinderen dat de weegschaal overhelt naar de andere zijde. De boeiende verhaallijn en de originele stemmen kunnen we zeker toejuichen, langs de andere kant is het grafisch zeker geen hoogvlieger en kan de sound een stuk beter. Door de erg lage moeilijkheidsgraad ben je er in een mum van tijd doorheen en is het aan te raden om deze game een keertje voor een paar dagen te huren. Met een beetje doorzettingsvermogen haal je het einde zonder al te veel moeite.
Alias getest, geëvalueerd en te licht bevonden.