Aces of the Galaxy

Ergens begin september

De laatste stralen van een flauwe zomerzon vallen op het terrasje. Voor me ligt het augustusnummer van het Official Xbox 360 Magazine UK. Die had ik enkele uren daarvoor (eindelijk) opgepikt in de gamestore. Na wat heen en weer geblader kom ik uit op de XBLA-reviewsectie. En daar stond hij plots, op pagina 94, Aces of the Galaxy. Een schok van herkenning ging door me heen toen ik me, in een fractie van een seconde, realiseerde dat deze game al twee maanden op mijn harde schijf stond, uitgespeeld en klaar om besproken te worden. Hoe kon dat me ontgaan zijn? Mr. Spock zou als logische verklaring opperen dat het een allesbehalve memorabel spel was en veel dichter bij de waarheid kan je haast niet zitten. Aan een gebrek aan ervaring kan het nochtans niet gelegen hebben bij de Canadese spelontwikkelaar Artech Studios, want reeds 25 jaar vakkennis met overwegend low-budget games. De bekendste voor mij moet “Ace of Aces” uit 1986 voor de Commodore 64/128 zijn. Op Xbox Live Arcade kennen we de developer van het eerder verschenen Boogie Bunnies. Publisher van dienst is opnieuw Sierra Online.

Twee maanden geleden

Het verhaal zal alvast geen bestseller worden. De mensheid heeft alweer een woordenwisseling met een buitenaards ras. Naar goede gewoonte laten we de wapens spreken, maar uiteraard is het arsenaal van de Skurgians, de aliens in het verhaal, superieur aan het onze. Om de balans opnieuw in ons voordeel te doen overhellen, stelen we hun Omega Prototype-ruimtejager. Geen slecht machientje overigens, want sterk genoeg om het alleen tegen de voltallige, vijandelijke ruimtevloot op te nemen. En dan begint het schietwerk!

Het spelidee achter Aces of the Galaxy kan als “rail shooter” haast niet eenvoudiger. In dit genre volg je een vast traject, net zoals een trein op rails (vandaar de naam) terwijl je de illusie hebt in het scherm te vliegen. Je eigen inbreng is hierbij beperkt tot ontwijkende manoeuvres en heel veel rammen op de vuurknoppen, net zoals bij het eerder dit jaar verschenen Rez HD. Amper enkele seconden in het spel worden je zintuigen overrompeld door de chaos op het scherm met tientallen snel bewegende luchtdoelen in een wirwar van afgevuurde projectielen en laserstralen. Het lijkt haast of geen enkel hoekje veilig is en met de moed der wanhoop probeer je de geleide raketten te locken op de vijand. Na enkele minuten daagde het mij echter dat deze tuigen simpelweg te traag herladen en ik schakelde dan ook over op mijn boordkanon. Mits enkele upgrades bleek dit een uiterts effectief wapensysteem te zijn. Nadeel van dit hameren op de vuurknop was dat ik de omgeving maar moeizaam kon scannen op onzichtbare vijanden. Van zodra ik echter nog maar vermoedde dat er een “Stealth” in de buurt was, meestal moederschepen, vuurde ik een krachtige torpedo af en weg was de hindernis. De weg lag eindelijk open om dit buitenaardse ras voorgoed uit te roeien. Die “zuivering” groeide bizar genoeg uit tot een sleur waarbij ik op den duur snakte naar het einde opdat ik aan mijn schrijfsel kon beginnen. Weg was de goesting, dan maar wat tv kijken.

Grafisch behoort dit spel tot de betere op Xbox Live Arcade. Prachtige ruimtezichten, knappe lichteffecten, en dat terwijl de ruimteschepen en asteroïden voorbijflitsen aan een halsbrekende snelheid. Om echter helemaal bij de top te horen, had er toch iets meer afwisseling in moeten zitten. Je kan weliswaar kiezen uit drie elkaar kruisende routes en dus drie thema’s, maar na een tijdje wordt het – net zoals de gameplay – allemaal een beetje (te) eentonig. Zonde dat het immense heelal met al haar spectaculaire fenomenen niet meer benut wordt.

De muziek is genietbaar, maar valt natuurlijk niet te vergelijken met bijvoorbeeld de klassieke score van John Williams uit Star Wars. Het krediet dat de soundtrack weet op te bouwen, wordt echter grotendeels de grond ingeboord door het kinderachtig overkomend “Simtaaltje” dat de Skurgians hanteren. Komaan zeg, elke zichzelf respecterende alien spreekt Engels! Kijk maar naar Halo!

Multiplayer ontbreekt niet maar is beperkt tot een coöperatieve mode, zowel offline als op Xbox Live. Gelukkig kan je elkaar niet hinderen, noch door je bewegingen, noch door je geschut. Cosmetisch is dit zeker niet de mooiste oplossing, maar wel de meest speelbare. Online bleken de andere gamers echter opgeslokt door het zwaartekrachtveld van Cygnus X-1, een (vermoedelijk) zwart gat in het sterrenbeeld Zwaan. Wat had je anders verwacht? Euh, een spel zonder bugs misschien? Ook deze XBLA-release blijft daar niet van gespaard en loopt soms vast op het titelscherm.

Terug in het heden

Tja… Enkele uurtjes spelen en je bent door de campagne op de normale moeilijkheidsgraad. Of velen na die eerste raid nog zin hebben om zich verder te verdiepen in de overige achievements, is nog maar de vraag. Ik vond er alvast bitterweinig aan, en dat ondanks mijn passie voor sciencefiction. Een spannende dvd van Battlestar Galactica en enkele afleveringen van de originele Star Trek op Sci Fi Channel, meer was er niet nodig om Aces of the Galaxy tot een vage herinnering te herleiden (ware er niet die bewuste avond in september geweest). Spaar dus die 800 punten en hoop met me mee dat Panzer Dragoon – dé klassieker onder de rail shooters – ooit terugkeert.