Ace Combat: Assault Horizon

Lang, lang geleden, toen ik nog jong en onschuldig was, keek ik altijd reikhalzend uit naar de komst van de jaarlijkse kermis in ons dorp. Ik wou er niet naartoe gaan voor de suikerspinnen of om krijtstaafjes stuk te schieten. Ik keek altijd hoopvol uit naar het bezoeken van de lunaparken, waar achteraan de gameconsoles stonden.

Een type game kreeg altijd mijn voorkeur en deed me langer aanschuiven in de rij dan welk ander genre ook: met een straaljager hoog boven de wolken scheren, vijanden razendsnel achtervolgen en vervolgens uit de blauwe hemel knallen. Was er iets leuker om te doen als tienjarige?

Toen ik dus het schijfje van Ace Combat: Assault Horizon in mijn console stak, waren mijn verwachtingen hooggespannen, niet alleen ingegeven door jeugdherinneringen, maar ook omdat voorafgaand opzoekwerk me vertelde dat de ontwikkelaars vanuit een nieuwe invalshoek de serie wilden verder zetten.

Deze nieuwe invalshoek vertaalt zich onder meer in een betere `cinematic feel` en de toevoeging van de Dogfight Mode. De ontwikkelaars wilden van het massaal afvuren van raketten op minuscuul kleine doelen af. Op het eerste zicht een goed idee. Vanaf het ogenblik dat je jezelf achter een vijand kan plaatsen en je activeert Dogfight Mode (DFM), zorgt deze ervoor dat je je tegenstander automatisch volgt tot een bepaald punt, dat je raketten meer kans op impact hebben en dat je railguns meer schade berokkenen. Toevoegingen zoals het vertragen van vijanden om gemakkelijker een lock te krijgen, maken DFM misschien voor sommigen iets te gemakkelijk.

Tijdens de gevechten krijg je wel het vermoeden dat de verhaallijn je in een welbepaalde richting duwt: hoeveel of hoe weinig je bijvoorbeeld een vliegdekschip bestookt, het zal altijd zinken en de scene doen eindigen. Persoonlijk vinden we dit storend omdat het vrij onecht overkomt. Gamers die het gewoon zijn om te freestylen in digitale werelden, zullen dit waarschijnlijk een afknapper vinden.

Wanneer het spel niet alle moeite doet om je in deze plotten te duwen, moeten we zeggen dat de actie ons volledig meeheeft. Assault Horizon scoort op dit vlak goed en heeft net zoals zijn oudere broertjes veel opties om de controls aan te passen aan je persoonlijke wensen. Ons advies is wel om niet al te veel te morrelen aan de controls, wel om de `Optimale setup` te gebruiken. Ben je al langer fan van deze serie, probeer dan de `Original setup`, dan krijg je de standaard Ace Combat sim lite controls.

Naast het rondrazen in de modernste jets, krijg je eveneens de mogelijkheid om een mini-gun te hanteren op een Blackhawk helikopter, om zelf de controle te hebben over een Apache-helikopter of om de boel compleet in de vernieling te bombarderen in een Lockheed AC-130.

Het verhaal achter dit spel komt van gelauwerd schrijver Jim DeFelice en neemt je mee van Dubai tot Miami en helemaal Moskou. Je kruipt vooral in de huid van kolonel Bishop die de leiding heeft over een squadron van het 108ste Task Force en het is een leuke toevoeging dat Bishop zelf een ervaren piloot is, al lijkt een alleskunner misschien een beetje onrealistisch.

Naast de ietwat kort aanvoelende campagne krijg je ook de mogelijkheid om het online tegen anderen op te nemen. Hier merken we vooral de nieuwe Capitol Conquest-mode op waarin twee kampen het tegen elkaar opnemen door aanvallers en verdedigers vliegtuigen, helikopters, bommenwerpers te laten gebruiken. In Deathmatch-mode is het de bedoeling om als laatste over te blijven en om zoveel mogelijk punten en skills te verzamelen. Van beide modes vonden we persoonlijk de Capitol Conquest met zijn goed doordachte strategische achtergrond knap in elkaar steken.

Als conclusie vinden we enerzijds dat Assault Horizon een mooie toevoeging is aan de galerij van de Ace Combat-spellen, anderzijds biedt het spel ons, afgezien van DFM, te weinig echte vernieuwing en stoort ons het feit dat we in de campagne te weinig inbreng hebben in de plot.