Ace Combat 6

Wie van ons was er als kleine jongen niet gecharmeerd door Top Gun? Met uitgestrekte armpjes over de speelplaats hollen, ruzie maken over het feit dat je onzichtbare sidewinder toch raak geschoten had en de onfortuinlijke jongen die “Goose” moest spelen tegen de glazen deur gooien. Top Gun heeft sindsdien echter toch wat van zijn charme verloren, aangezien Tom Cruise ondertussen eerder thuis hoort in “One Flew Over The Cuckoo’s Nest”, en dus kunnen we onze kinderlijke straaljager-fantasietjes maar beter op de 360 botvieren met Ace Combat 6. Ace Combat is een franchise die al geruime tijd meedraait in het videogamewereldje. Het eerste deel, dat een van de eerste games op de originele PlayStation was en hier nog onder de titel Air Combat verscheen, dateert toch ook al van 1995. Ondanks dat Namco de luchtgevechten voorheen exclusief op Sony hardware presenteerde, is ook Ace Combat één van die vele bekende glories die de stap naar Xbox gezet heeft.

Het verhaal van Fires of Liberation speelt zich opnieuw op een fictieve aarde af, die ook al in enkele van de vorige games aanwezig was. Ditmaal zijn het de republieken Emmeria en Estovakia op het continent Anean die elkaar naar de keel vliegen. Op een heldere avond konden de inwoners van Emmeria genieten van een heuse meteorietenregen, die urenlang de hemel in een waanzinnig mooi schouwspel omtoverde. Het probleem was echter dat al deze meteorieten niet gewoon aan de hemel voorbij raasden, maar op hun buurland Estovakia terecht kwamen. Het zal natuurlijk niemand verwonderen dat de inwoners daar niet zo gelukkig mee waren. Een militair regime kwam in Estovakia aan de macht en begon tijdens de wederopbouw ook zijn wapenarsenaal uit te bouwen. Een wapenarsenaal dat ze maar al te graag op hun buurland Emmeria willen ledigen.

Estovakia is het best te vergelijken met het oude Rusland en natuurlijk is Emmeria dan weer representatief voor het vrije westen. Estovakia verrast in de verhaallijn Emmeria en voor de inwoners het goed en wel beseffen zijn ze overspoeld door het vijandige leger. Het verdere verloop van het verhaal wordt in deze game eens niet vanuit het standpunt van de piloten bekeken, maar uit dat van een vrouw, Mellisa Herman, wiens dochter vermist raakt tijdens de initiële aanval en een Estovakiaanse generaal die de boel wat komt verkennen. Als we eerlijk zijn voegt de storyline echter weinig aan de eigenlijke game toe. Het verhaal zal je zeker niet meeslepen en het verrassende standpunt waaruit het verteld wordt, voelt nu eenmaal niet zo meeslepend aan als dat van Squadron Leader op de PS2.

De gameplay van Ace Combat is echter nog steeds op en top aanwezig. Voor de mensen die het misschien niet zouden weten: Ace Combat is geen simulatiereeks, maar een snelle op en top arcade-stijl game. De controls zijn nog steeds even vlot, waardoor het “pick up and play” gehalte van de game onmiddellijk naar boven komt. Voor je het weet voer je de meest waanzinnige stunts in je peperdure jet uit en ruis je als een volleerde straaljagerpiloot door het luchtruim. Je beschikt opnieuw over een immens hoge stapel aan raketten, waardoor je lange tijd kan blijven voortvechten en bovendien beschik je ook nog eens over de mogelijkheid om een type aan speciale raketten aan je vliegtuig toe te voegen. Dit kan gaan van krachtigere Air-to-Air raketten, tot enkele aanhangsels die in snel tempo een 24-tal Air-to-Ground raketten afvuren om al die grondtroepen in een oogwenk tot schroot te herleiden. Het is dus belangrijk om tijdens de missie briefings na te gaan welk speciaal type je het meest in de komende strijd kan helpen.

De missies in Fires of Liberation zijn wel iets anders dan je van Ace Combat gewend bent. Er is amper een dozijn aan missies beschikbaar, maar de conflicten waarin je terechtkomt, zijn een pak groter in schaal. Er zijn verschillende operaties tegelijkertijd aan de gang en het is aan jou om één voor één steun te bieden aan de troepen in de desbetreffende gebieden. Dit zorgt er dan ook voor de missies vrij lang kunnen duren en je al snel meer dan een half uur bezig bent met het opruimen van het vijandige verzet. Dit brengt natuurlijk ook wel enige vorm van frustratie met zich mee, want als je al geruime tijd bezig bent en je wordt dan uiteindelijk toch neergehaald, kun je terug helemaal opnieuw beginnen. Het is in sommige missies ook een must om je opnieuw te bevoorraden, want zelfs al begin je met meer dan 150 raketten aan je vliegtuig, soms zijn ze sneller weg dan je zelf beseft. De koelbloedige zielen onder ons kunnen manueel landen op een bevoorradingspunt, maar voor de angsthazen onder ons is er ook een optie om deze sequentie over te slaan.

Verder is er ook een heuse multiplayer aanwezig. Je kan de standaard campagne met 3 andere mensen tot een goed eind brengen en verder is er ook een competitieve modus aanwezig. Deze bevat een standaard free-for-all optie, Battle Royal genaamd, Team Battle en een Siege mode. In deze Siege mode heb je een aanvallend team en een verdedigend team. Het aanvallende team moet een streng bewaakt kanon om zeep helpen, terwijl het verdedigende team hier natuurlijk een stukje voor moet steken. De multiplayer gaat tot 16 spelers in één sessie en draait ontzettend vlot. In de ene sessie gaat het natuurlijk al wat vlotter dan in de andere, maar echt zware problemen op gebied van vertragingen waren er amper te bespeuren. Het is bijgevolg zeker een stevige feature van de game en het geeft gewoon een zalig gevoel om “Fox 2” door je headset te schreeuwen.

Grafisch gezien is Ace Combat 6 een schitterende game. De vliegtuigen zien er simpelweg fantastisch uit en in de replay mode is het ontzettend nagenieten. Door de grote schaal van de missies is er ontzettend veel dat zich tegelijk afspeelt en soms zie je in de verte een heus web aan rookeffecten van tientallen raketten die afgevuurd zijn. Hoewel het luchtruim er met zijn wolkjes en voorbijstekend rakettenmateriaal er uitstekend uitziet, zijn de textures van de begane grond een pak minder. In missies waar je veel grondtroepen om zeep moet helpen, valt dit natuurlijk veel meer op dan in missies die zich veel meer op dogfights toespitsen. En gezien de uitgestrekte conflictzones waar Ace Combat 6 zich afspeelt, kan je wel begrijpen dat met de huidige technologie een beetje onrealistisch is om je aan kilometers aan haarscherpe textures te verwachten.

Het geluid van de straaljagers is natuurlijk ook weer op en top. De conversaties tussen je wingman en andere deelnemende troepen verlopen vlot en voelen zeker niet misplaatst aan. Op gebied van presentatie valt er weinig op de eigenlijke game aan te merken. De CGI scenes waarmee het kleffe verhaal uit de doeken gedaan wordt zijn mooi, maar zullen je zeker niet van je stoel blazen. Het feit dat de voice-acting in deze scènes ook niet echt van een ontzettend hoogstaand niveau is, zorgt er voor dat ze het op zich al zwakke verhaal niet echt goed weten te presenteren. Tegen het einde van het verhaal zul je de gebruikelijke kreet van de inwoners van Emmeria, “Dance with the angels!”, gewoon kotsbeu zijn.

Ace Combat 6 is op een uitstekende game uitgedraaid. Toegegeven, het tilt de reeks niet naar nieuwe ongeziene hoogtes, je wingman is nog steeds geen hoogstaande vliegenier en het verhaal is vervelend, maar de game mag er gerust wezen. Het gaat allemaal ontzettend snel, het is uiterst gemakkelijk - ook voor nieuwe spelers - om op te pikken en het pakketje is voorzienvan een goede multiplayercomponent. Iedereen die maar een klein beetje wanna-be straaljagerpiloot in zich heeft, zal zeker iets in deze game kunnen vinden dat hen zal bevallen.