Too Human - Hands-on

Bijna tien jaar geleden werd Too Human aangekondigd voor de PlayStation op de E3 1999. Deze titel werd door Silicon Knights ontwikkeld en was bovendien exclusief voor deze console. Een jaar later gooide Nintendo het op een akkoordje met deze studio, waardoor Too Human van platform verhuisde naar de GameCube. In 2005 was de game echter nog steeds niet verschenen, wat de geruchten duchtig aanzwengelde. In mei van dat jaar vernamen we dat Microsoft een overeenkomst had gesloten met Silicon Knights, die inhield dat deze studio een Too Human-trilogie mocht ontwikkelen voor de Xbox 360. Deze uitgebreide geschiedenis legde de verwachtingen hoog voor deze game, aangezien hij nagenoeg tien jaar in ontwikkeling is geweest.

Too Human wordt door de ontwikkelaars bestempeld als een actie-RPG met een futuristisch tintje, waarvan het verhaal losjes gebaseerd is op de Noorse mythologie. Het zou best kunnen dat deze game een pionier is in dit genre, aangezien het zoveel verschillende zaken combineert, maar helaas zijn deze samenvoegingen niet altijd even succesvol, wat we meteen merken bij de eerste gevechten. Daarin wordt namelijk duidelijk dat hack ’n slashen de norm is in deze titel. Doorgaans krijg je een tien- tot twintigtal vijanden voorgeschoteld, die je vervolgens kan verslaan op een manier naar keuze. Hiertoe krijg je een stevig arsenaal aan wapens ter beschikking, dat varieert van standaard vuurwapens tot brute zwaarden en gevaarlijke bijlen. Vechten met deze wapens gebeurt met de rechterstick, waardoor je naar tegenstanders schuift en hen een slag verkoopt. Dit systeem is echter niet goed uitgewerkt, aangezien je bijna niet kan kiezen wie je aanvalt als er meerdere vijanden in eenzelfde richting staan. Daarnaast word je dit zeer snel beu, omdat je gewoon van vijand naar vijand glijdt. Gelukkig kan je ook vuurwapens gebruiken, die alleszins voor de nodige afwisseling zorgen. Zo kun je combo’s maken met deze verschillende wapens, door bijvoorbeeld een monster omhoog te gooien met je zwaard en hem vervolgens met kogels te doorzeven.

Deze wapens zal je nodig hebben om de hordes vijanden die je tegenkomt te verslaan. Af en toe wordt dit leger versterkt door een eindbaas, die voor een grotere uitdaging zal zorgen. Of, dat dachten we tenminste… Deze grotere monsters zijn uiteraard moeilijker te verslaan dan de gewone vijanden en je zal wellicht zelfs enkele keren het loodje leggen doorheen de game. Indien je verslagen wordt, ondervind je echter vreemd genoeg weinig nadelen. Hoewel je pantser en wapens schade oplopen en dus minder krachtig worden kan je, nadat je het leven laat, gewoon verder spelen op de plek waar je stierf. Dit mag je zeer letterlijk nemen, aangezien deze eindbaas nog steeds even fel verzwakt is als voor jouw ondergang. Jijzelf mag daarna terug aan de slag met een vol levensbalkje. Deze enigzins bizarre keuze haalt de uitdaging en spanning uit de game, want je wordt amper benadeeld als je sterft.

Desondanks verwerkte Silicon Knights enkele positieve elementen in Too Human. Zo probeerden de ontwikkelaars wel degelijk het RPG-genre te integreren in de game. Hier zijn ze gedeeltelijk in geslaagd, door onder meer een keuze uit verschillende klassen aan het begin van het spel. Je moet namelijk kiezen of je jezelf op magisch, krachtig of eerder op technisch vlak wil ontwikkelen. Naast deze keuze mag je bovendien een eenvoudige skilltree vullen. Na het vechten krijg je namelijk skillpoints, die je daarin kan besteden. Tot slot zijn zowel het pantser als de wapens uitgediept en hebben ze verschillende eigenschappen die kracht en dergelijke beïnvloeden. Je kan deze overigens ook zelf creëren aan de hand van blauwdrukken en er vervolgens eigenschappen op plaatsen met runes die je doorheen het spelverloop zal vinden.

Deze positieve punten doen Too Human echter nog steeds niet overtuigen. Naast de grote gebreken zijn er evenzeer kleinere hindernissen die het spel niet ten goede komen. Zo zal je gedurende de hele game een zeer matige camera moeten gebruiken, die zo goed als onbestuurbaar is. Deze volgt jou immers automatisch, het enige wat je kan doen is hem terug correct achter jezelf plaatsen en rondkijken als je stilstaat. Daarnaast vinden we in tal van vreemde plaatsen onzichtbare muren terug. Zo kun je niet door een struik lopen, wat op zich nog niet zo erg is, maar staat er een halve meter voor deze plant een muur.

Deze ongemakken worden vervolgens vergezeld door een al even merkwaardig verhaal. Doorheen het spel moet je eenvoudige, maar vaak irrelevante puzzels oplossen. Zo zul je situaties tegenkomen waarin er drie deuren gesloten zijn. Jouw doel is ze één voor één te openen en vervolgens de plaatsen erachter betreden. Bij deze zogenaamde puzzels ga je door middel van een portaal naar een Valhalla-achtige sprookjesdimensie, waar je magische krachten kan leren, die je overigens enkel op deze plaats kunt gebruiken. Deze dimensie loopt trouwens parallel met de normale wereld, maar lijkt er eigenlijk totaal geen verbinding mee te hebben. Zodoende strookt deze, naar mijn mening althans, niet echt met het overwegend futuristisch sausje waarmee Too Human overgoten is.

Hoewel de omgevingen in zowel de wonder- als de gewone wereld grafisch in orde zijn, schittert de game niet op dit vlak en behoort meer tot de middenmoot. Dit ligt niet enkel aan de pracht en praal, die soms toch ontbreekt, maar eerder aan het eentonige level design. De burgers en soldaten die je vergezellen in deze wereld zijn eveneens niet sterk neergezet. Hoewel enkele hoofdfiguren best meevallen, is het gros van de bewoners van de planeet saai en daarenboven matig ontworpen. De spreekwoordelijke druppel daar bovenop is een middelmatige tot slechte voiceacting, waardoor de personages iedere vorm van charisma missen.

Toen ik enkele weken geleden deze previewbuild ontving, keek ik er naar uit deze game te spelen en had ik er aanvankelijk een goed gevoel bij. Na enkele speelsessies nam dit gevoel steeds verder af en maakte het plaats voor teleurstelling. Hoewel de roleplaying-elementen mij konden bekoren, lieten vreemde designkeuzes en het vechtsysteem mij enigszins ongemoeid. Verder ontdekte ik het sterfsysteem, wat me nog meer verbaasde, zij het in slechte zin. Logischerwijze zullen we de review moeten afwachten, maar Silicon Knights zou nog heel wat werk in heel korte tijd moeten verzetten indien ze alsnog een topper willen afleveren.