Timesplitters: Future Perfect - Hands on

Ontkennen is zinloos: sinds de eerste meesterwerken van Rare het daglicht zagen op de Nintendo 64, en de gameminnende wereldbevolking in grote getale aan de slag ging met de tijdsloze klassiekers Goldeneye en Perfect Dark, draag ik al wat met een geniale Rare toets wordt begenadigd een warm hart toe. Eén van de creatieve bezielers van Rare was Karl Hilton, lead artist van eerder vernoemde games, en in ‘99 mede-oprichter van Free Radical Design (FRD), een nieuwbakken Engelse developingstudio, met enkele ex-Rare medewerkers in loondienst. Vooral op PS2 oogsten ze de daaropvolgende jaren veel succes met de Timesplitters serie, maar op Xbox werd Timesplitters 2 jammer genoeg nooit met grote trom onthaald door de gamers, ondanks de lovende reviews, op o.a. X-Power. Het derde deel in de serie, met als subtitel Future Perfect, lijkt een rooskleuriger lot toebedeeld, en is van plan de community te verleiden met kurkdroge Britse humor, voorzien van een ondeugende nasmaak. Electronic Arts, uitgever en geldschieter van de titel, liet X-Power overvliegen naar Nottingham om de game een hele dag aan een uitgebreide test te onderwerpen in de Free Radical Design studio’s. De enige reden waarom we de controller na 6 uur intensief gamen weer konden neerleggen was een overdosis hilariteit, hetgeen een ware foltering betekende voor de lachspieren, en bijgevolg een pauze moest ingelast worden vanwege dringende medische redenen ...

Het verhaal van Timesplitters: Future Perfect borduurt verder op het einde van deel 2, waar Cortez de befaamde tijdskristallen had vrijwaard van de aliens, wiens snode plannen vakkundig werden gedwarsboomd door de testosteronbundel. In deze derde telg in de reeks keert hij weer huiswaarts, maar voor hij kan landen komt hij reeds in aanvaring met wraakzuchtig buitenaards gespuis, dat het gemunt heeft op de kristallen. Deze kristallen geven hun bezitter de mogelijkheid om doorheen het tijdsuniversum te reizen, en zo de ultieme macht te grijpen over het verleden, heden en toekomst. De aliens willen –hoe kan het ook anders- de mensheid uitschakelen met behulp van deze kleinoden, en het is aan Cortez om dit andermaal te verhinderen, en voorgoed een einde te maken aan het debacle. De vernietiging van de kristallen bij hun ontstaan is z’n hoofdmissie doorheen het verhaal, en deze opdracht leidt hem weer naar 5 verschillende tijdszones (opgedeeld in 2 levels telkens), gaande van de vervlogen jaren 1924, tot de verre toekomst in 2401! Een gezonde brok variëteit wordt de gamer dus voorgeschoteld, met unieke wapens (inclusief tweede functies), omgevingen en vijanden voor elke periode. Smullen maar!

Groot punt van kritiek op Timesplitters 2 was echter het gebrek aan affiniteit met het zogenaamde ‘hogere doel’: je voelde je niet verbonden met de lotgevallen van de hoofdrolspelers, en ook de levels hingen slechts met een zijden draadje aan elkaar gebreid. Free Radical Design was zich bewust van deze tekortkomingen, en heeft in Future Perfect de nodige inspanningen geleverd op dat vlak. De omgevingen zijn in elkaar geknutseld op een veel grootsere schaal, en zijn geanimeerd met tal van randgebeurtenissen, zoals een neerstortend vliegtuig e.d., zodat de gamer meer dan vroeger het gevoel krijgt deel te zijn van een groter geheel. De verschillende tussenfilmpjes (verzorgd door de in-game engine) zorgen tevens voor een iets soepelere transactie tussen de verschillende levels, en lijmen de tijdszones samen tot een meer coherent geheel.
Niet zozeer een mankement in Timesplitters 2, maar eerder een onwennigheid van meerdere gamers, was het –volgens sommige- ietwat gedateerde controlesysteem. Dat was een hedendaagse variant op het destijds bejubelde Goldeneye concept, maar dat bleek voor menig game die enkel Halo-achtige controles gewend was te merkwaardig. In Future Perfect zal je kunnen kiezen tussen de standaard Halo (2) controls, of de nostalgische Goldeneye besturing. Voor ieder wat wils, zodat er geen excuses kunnen ingeroepen worden om de game onterecht links te laten liggen, zoals destijds wél jammerlijk gebeurd is.

Nieuw in Halo 2, maar reeds een beproefd concept in de Timesplitters serie (en voordien in Perfect Dark), is de optie om te dual wielden, tegenwoordig een noodzakelijke feature in elke zichzelf respecterende shooter. Je kan weliswaar niet elke gun apart afvuren in het Timesplitters universum, maar dat is werkelijk geen gemis. Melee attacks, bestuurbare voertuigen en granaten maken voor de eerste keer hun opwachting in Timesplitters, en dat komt de rijkheid van de gameplay enkel ten goede, die als een trein over je scherm raast (tegen 60 constante frames per seconde, haperingen waren niet te bespeuren).
Verfrissend zijn vooral de talloze puzzels die in de game terug te vinden zijn, en de gamer elke level wel één of meerdere keren ook voor een creatieve uitdaging plaatsen, in plaats van louter de wapens te laten spreken en een horde kanonnenvoer richting hiernamaals te leiden. Zo word je op een bepaald ogenblik geconfronteerd met een secondary objective (die je strikt gesproken niet hoeft te voltooien om verder te kunnen gaan), waar een hulpeloze vrouw smeekt om haar te bevrijden uit haar cel. De sleutel is spoorloos, en een alternatieve oplossing moet gevonden worden. In de cel ernaast bemerk je vervolgens enkele olievaten, die je vakkundig lek kan schieten. Enkele druppels olie hebben tot op heden echter nog steeds niet de magische eigenschap om bevallige dames uit kerkers te bevrijden, al zou een brandende vlam wel enig handje kunnen toesteken. Om de olie in lichterlaaie te krijgen kan je een lamp in de kamer vernietigen, hetgeen de nodige vonken oplevert om de boel in lichterlaaie te zetten en een ontploffing te veroorzaken. Wil je de vloeistof echter aansteken met een flare, of met behulp van enkele welgemikte schoten in de olie, dan is dat tevens perfect mogelijk. Men geeft je voldoende vrijheid om je creatief te ontplooien, waardoor de voldoening des te groter is achteraf.

Leuke twist aan het geheel zijn de ‘Time Paradoxes’, tijdens dewelke je wordt geconfronteerd met een andere versie van Cortez, afkomstig uit een eerdere of latere tijdszone. De ‘warp holes’, die je toelaten doorheen de tijd te reizen, zijn namelijk ontregeld, en zorgen ervoor dat er af en toe enkele Cortez klonen opduiken. Aanvankelijk aanschouw je het nog allemaal passief in de tussenfilmpjes, maar naarmate de game vordert zal je op intensievere basis moeten samenwerken met jezelf. In bepaalde levels kan het zelfs voorvallen dat je afwisselend met een bepaalde kloon van Cortez speelt, en telkens andere opdrachten moet uitvoeren. Hoe goed je dan presteert in de ene opdracht, zou vervolgens ook invloed hebben op de opstandigheden van de volgende taak. Schakel je een verdedigingssysteem slechts met de nodige moeite en vertraging uit, dan zal je hier opvolgend een langere aanvalsgolf moeten weerstaan van de vijand alvorens de andere Cortez (die je ervoor bestuurde) ter hulp schiet. Het klinkt alvast intrigerend, en alhoewel Free Radical Design het concept nog volop aan het bijschaven is, lijkt het erop dat het meer zal worden dan slechts een gimmick, en je acties in het verleden wel degelijk een beduidende impact hebben.

Slapstick moppentapperij, dolkomische taferelen waarbij je side-kick Harry Tipper als een verwijfde soepkip rondhuppelt in vrouwenuniformen, WC borstels die je kan op pikken met je gravity gun en gebruiken om de muren te besmeuren, races met radiobestuurde –en jankende- katten ... je kan het zo gek niet bedenken, of de ziekelijke, en duidelijk benevelde geest van het FRD team heeft het bedacht, én in de game gestopt, of beter: verstopt! FRD wil je namelijk aanmoedigen om de levels van Timesplitters 3 te verkennen, en niet als een op XTC rondcrossende maniak doorheen de levels te rennen, zonder oog voor detail, subtiele moppen en verborgen scènes. Leun gewoon even aangenaam onderuit in de zetel, en geniet van de ervaring die FRD je wil voorschotelen, in plaats van tegen een klok te gamen, het uitspelen te timen en achteraf te mekkeren dat de game te kort is. Ontspannend genot staat centraal, en is à volenté verkrijgbaar voor zij die de moeite willen doen, en elke dronken bewaker in de levels willen ontdekken –en de wartaal aanhoren die ze uitkramen-, de Mozart in hen willen uiten door een stukje piano te spelen op een verborgen klavier, of gewoon luchtbiljart spelen, en de vijanden bekogelen met gevonden biljard ballen. Hilariteit alom, vraag het maar aan het FRD productieteam, die onze onophoudelijke lachbuien doorheen de muren hoorden bulderen en hun van hun werk hielden!

Die humoristische toon uit zich ook in de talrijke uitdagingen die de game rijk is in o.a. de arcade leagues, die uitpuilen van de meest geschifte opdrachten, een concept waarmee de oudere Timesplitters fans vertrouwd zullen zijn. Elke uitdaging is bovendien verbonden aan een online scoreboard, zodat je ten alle tijde jouw high scores kan vergelijken met die van je vrienden (en de rest van de maffe wereld). Blijkt iemand een waanzinnig record te hebben neergezet, dan kan je diens prestatie downloaden (zoals bij PGR2) en bekijken, om jouw techniek vervolgens te kunnen bijschaven. Deze uitdagingen variëren van het zo lang mogelijk stand houden in een onophoudelijke vloed zombies (waarbij head shots cruciaal zijn), tot het laten dansen van een stel koddige aapjes. Net zoals in Timesplitters 2 zullen deze modi de hoofdbrok uitmaken van het singleplayer vertier, en je aan je scherm gekluisterd houden voor tientallen uren. Een verslaving is gegarandeerd (de karrenvracht aan unlockables wil niemand missen!), een onderbouwd sociaal leven iets minder ... Timesplitters 2 was destijds reeds één van de zeldzame first person shooters die dergelijke opdrachten voorschotelde aan de gamers, en laten we hopen dat ditmaal ook de massa de tonnen plezier opmerkt die de game aanbiedt, want het is een staaltje vakmanschap waaruit andere developers hun lessen kunnen trekken: humor en competitiviteit, ze kunnen wel degelijk hand in hand gaan in gemoedelijke sfeer!

In het PC gaming wereldje zijn mapmakers al lange tijd geen nieuwigheid meer, maar Timesplitters 2 was één van de weinige games die poogde de succesvolle formule ook op de consoles te lanceren, zij het met eerder matig succes, vanwege teveel beperkingen. In Future Perfect verschijnt de mapmaker echter weer ten tonele, en hij is uitgebreider dan ooit tevoren! Werkelijk alles in aanpasbaar, en kan onderworpen worden aan jouw persoonlijke voorkeuren: beweegbare voorwerpen, spawn points, health & ammo items, thema’s, muziek, het weertype,... Aan het lijstje komt geen einde, en de wannabe architecten onder ons komen aan hun meest exuberante trekken. Beëindig die speciale bouwkundige studies al maar voortijdig, want met TS3 heb je voldoende oefenmateriaal beschikbaar. Het leuke aan deze feature is vooral dat je jouw gecreëerde kunstwerken (en bijhorende uitdagingen eventueel) kan uploaden naar een centrale server via Xbox Live, en dat iedereen die dat wil de map kan downloaden, beoordelen, en zelf aanpassen en verbeteren. Zo krijg je een echt uitwisselingsproces tussen de Timesplitters fanatiekelingen, en wordt er hopelijk een hechte community gecreëerd, waar enkel de creativiteit van de leden een beperking legt op de gebouwde levels. De mogelijkheden zijn immers schijnbaar eindeloos. Uren knip-en-plak werk liggen in het vooruitzicht. Ook FRD zal zijn duit in het zakje doen, met enkele tutorials, waarin de basisprincipes worden uitgelegd voor het maken van een goede map voor deathmatch, assault, of een andere gamemodus. Indien het concept succesvol blijkt, kan FRD zich focussen op het uitbrengen van nieuwe thema’s en materialen, zodat de gamers zélf hun maps kunnen maken, in plaats van veel tijd te verspelen in het maken van nieuwe maps in de studio’s, en die als –al dan niet premium- content beschikbaar te stellen. Klinkt ons als muziek in de oren, en ik kan niet wachten om enkele klassieke maps uit andere games na te bouwen, versierd met een typisch Timesplitters jasje. Complex (dé level uit Goldeneye en Perfect Dark waarvan elke cm² in mijn geheugen staat gegrift) ... anyone?

Een shooter met dergelijk uitgebreide singleplayer mogelijkheden heeft doorgaans maar een erg beperkte multiplayer component, maar dat is –zoals elke Timesplitters fan hoort te weten- absoluut niet het geval bij Future Perfect, integendeel! Verklaar me gek, maar ik waardeer de Timesplitters serie even zeer in multiplayer als de befaamde en heilig geachte Halo (2). Deze laatste levert competitiviteit op ongekend niveau, met een haast ongenaakbare gameplay, maar Timesplitters 2, en in maart 2005 ook Future Perfect, slagen er steeds in om op LAN party’s iedereen goedgemutst te krijgen, te doen lachen, en dat alles in een hele ontspannen competitieve sfeer, hoe contradictorisch dat ook moge klinken. De game is niet voor niets zo succesvol op X-Power crew LAN party’s [;-)].
Naast het offline multiplayer vermaak dat we al kenden uit de vorige games, is er nu echter ook een uitgebreide online component, waar je met maximaal 16 wacky karakters het tegen elkaar kan opnemen. De keuze aan personages is duizelingwekkend: meer dan 170 karakters zullen beschikbaar zijn (uiteraard zal je de meerderheid moeten unlocken), en je zal je wildste fantasieën kunnen botvieren: betreed je de arena als cyborg monkey, een elandachtig schepsel, of als Kitten Celeste in tienerslut outfit? Bots zullen echter niet online beschikbaar zijn (enkel offline), en ook de co-op multiplayer blijft beperkt tot de huiskamer.

Logischerwijs had de game nog een waslijst aan bugs, maar geen buitensporige aantallen voor een game die nog meer dan 3 maand ontwikkeling voor de boeg heeft. Timesplitters: Future Perfect wist gedurende de 6 uur durende kennismaking een hilarische indruk na te laten op de aanwezige pers uit de Benelux -respectievelijk X-Power, Fragland, Telenet, Gamer.nl en Fok! (Nederlanders en subtiliteit, soms gaat het al eens mis )-, en wist mij vooral te imponeren met een erg “gezellige” gevoel. De emotie van die goeie oude tijd kwam weer helemaal terug, waar je onderuit gezakt met wat vrienden rond een tv toestel samenhokte, en een 4player splitscreen deathmatch opstartte –aangevuld met geinige bots- om tot in de vroege uurtjes door te gaan. Het “cosy couch gaming” sentiment toch wel, dat Goldeneye en Perfect Dark belichaamden op de Nintendo 64, en nu weer in ere wordt hersteld door Timesplitters en Free Radical Design. Eindelijk nog eens een game en een developer die zichzelf niet al te serieus nemen, zelfspot hebben, bovenop een geweldig Brits gevoel voor humor. Gooi die oogkleppen dus af, en besef dat er meer is dan die realistische en grauwe shooters (die ik ook weet te smaken, laat daar geen twijfel over bestaan): er zijn nog vele andere soorten van plezier, die óók je aandacht verdienen! ... “Don’t limit your imagination!”...