Pariah - Hands on

Developer Digital Extremes is voor elke zichzelf respecterende First Person Shooter liefhebber geen onbekende en maakte vooral furore in de gameswereld met de intrede van z’n inmiddels wereldbefaamde Unreal franchise, alhoewel deze met deel 2, The Awakening, toch aan geloofwaardigheid moest inboeten. Dit jaar betreedt het ontwikkelingshuis met een fonkelnieuwe naam de markt: Pariah. Een titel die exclusief op Xbox verschijnt -een PC versie buiten beschouwing gelaten- en de strijd aangaat met kleppers van het kaliber Halo (2). Pariah is reeds jarenlang in ontwikkeling, maar op 6 mei zal Digital Extremes’ nieuwste geesteskind eindelijk het daglicht mogen aanschouwen. X-Power zond ondergetekende –een doorwinterde FPS fanaat- richting uitgever om de game een middag lang aan een eerste speeltest te onderwerpen ...

Wanneer een developer met dergelijke allures op de proppen komt met z’n nieuwste creatie hoop je stilletjes, diep in jouw hart, toch wel steeds dat men er in is geslaagd om enkele innovatieve ideeën in de game te verwerken of een frisse wind doorheen het genre laat waaien, zo ook bij Pariah. Nog voordat ik me echter goed en wel met de laatste versie van de game –die nagenoeg definitief was- had neergevleid werden de reeds schaarse illusies die ik had over de titel doorprikt met de pijnlijk scherpe realiteit. Pariah probeert wel de schijn hoog te houden met een ‘unieke’ mapmaker, hetgeen tot voor kort enkel beschikbaar was in de Timesplitters serie, maar presteert verder niets waardoor m’n oogjes ook maar enigszins verleid werden tot een felle fonkeling van enthousiasme, integendeel.

Van zodra de game in actie schiet kan je niet anders dan opmerken dat deze titel heeft geleden onder de talloze vertragingen die het doorheen de jaren is moeten ondergaan. De graphics ogen outdated en weten zich met moeite te scharen tussen de grijze middenmoot op de Xbox. De omgevingen staan bol van de hoekige vormen –of is dat een contradictio in terminis?- en herhalen tot vervelens toe dezelfde monotone constructies en flets kleurenpalet, zonder aantrekkelijke randanimaties. Ik werd zelfs in die mate murw geslagen met immer wederkerende saaiheid qua levelontwerp dat ik alle besef kwijt was van plaats en tijdstip, en bijgevolg hoopte dat het gewoon één lange uitgerekte eerste missie was waar ik me maar moest door worstelen gedurende het eerste speeluur. Het was echter valse hoop, want al snel bleek dat ik reeds meerdere levels met succes had voltooid. Mocht ik niet in de menu’s zijn gaan kijken om m’n vooruitgang te aanschouwen had ik tenminste nog die illusie rijker geweest ...

Wat misschien nog pijnlijker is voor een game als Pariah is dat de gameplay er niet in slaagt de scheve situatie alsnog recht te trekken en de gamer te begeesteren met diepgang en gelukzalig genot. In se zitten de verschillende aspecten van de gameplay wel snor: de besturing is vlot en soepel te noemen, het wapenarsenaal dat ter beschikking wordt gesteld kan je progressief upgraden mits je de vereiste items verspreid over de levels opspoort en dergelijke meer, maar dat aanvankelijk goede gevoel dat je bij de game -gameplaygewijs- hebt wordt de dieperik in gekelderd door prehistorische Artificiële Intelligentie (A.I.). Ik kreeg bij wijle zelfs flashbacks over bepaalde loop- en aanvalspatronen die ik tot m’n grote wanhoop destijds heb aanschouwd in EA’s GoldenEye: Rogue Agent, een werkelijk abominabele game waarmee geen enkele titel vergeleken wil worden. De tegenstand, die toch “begenadigd” was met de op één na hoogste moeilijkheidsgraad -Heroic!- bestormde me van tijd in ware American Football-stijl alsof ze een touchdown wilden verhinderen. De touchdown heb ik bijgevolg niet gescoord –die dekselse scorelijn was verdomd goed verstopt!- , maar een bloederig en genadeloos pad van vernieling werd eens te meer geschapen. Of wou de A.I. een revolutionaire minigame met me spelen, nooit eerder vertoond in een FPS game? Misschien was ik wel diegene met een acuut gebrek aan grijze materie ...

Wanneer de singleplayer ervaring niet kan overtuigen zijn we nogal snel geneigd onze toevlucht te zoeken tot de multiplayermodi, maar meer dan er een korte blik op werpen was momenteel nog niet mogelijk wegens –uiteraard- gebrek aan tegenspelers. Ook hier weer niets wereldschokkends, al was er één modus die opviel in het rijtje stereotiepe en obligatoire gametypes, waarbij twee teams strijd leverden om zoveel mogelijk territorium te bemachtigen. Om deze drang naar roemrijke status van ‘grootgrondbezitter’ te bevredigen is het zaaks om als team een weluitgebalanceerde samenstelling te kiezen, waarbij iedereen een eigen karakter uitkiest met bepaalde eigenschappen (je zou het kunnen vergelijken met bvb RTCW) en dan het strijdtoneel betreedt. Op de map liggen dan weer verschillende upgrades voor de wapens te grabbel gegooid, cruciaal om te bemachtigen als je een gooi wil doen naar de heerschappij. Een soort van Domination modus dus -à la Unreal Championship- volgens het flagrant falende Pariah recept: een ruwe basis met potentieel, versmacht door saaie en eentonige omgevingen waarbij strategische plannen afwezig blijven. Ook voertuigen (gaande van Warthog-achtige jeeps tot hovercrafts) kunnen het geheel niet opvrolijken in multi- noch singleplayer en zijn eerder enerverend. Xbox Live fanatici krijgen met Unreal Championship 2 en het Halo 2 Map Pack dezer dagen interessantere alternatieven voorgeschoteld om hun triggerfinger in conditie te houden lijkt me.

Het zou uiteraard voorbarig zijn om de game nu reeds finaal onder de zompige zoden te begraven van het bikkelharde FPS landschap, maar onze anticipatiemeter rondom de game is toch wel naar een dieptepunt gezakt. De game weet op geen enkel moment te overtuigen en sleept je nooit of te nimmer mee in een indrukwekkende of onvergetelijke ervaring. De tussenfilmpjes ontbraken nog af en toe in deze versie waardoor het verhaal grotendeels aan me voorbij is gegaan, maar gezien de kwaliteiten –of het gebrek eraan- van de rest van de game is het hoogst betwijfelbaar dat Digital Extremes met een dermate interessant achtergrondverhaal op de proppen komt dat het de overige brokken van de titel in een solide geheel kan gieten. De 18 levels overleven wordt vermoedelijk eerder een gevecht tegen verveling dan tegen een overweldigend A.I. leger. Het is veelzeggend dat ik op de Heroic instelling nauwelijks 2u tijd nodig had om nagenoeg de helft van de levels af te haspelen. Al was dat in dit opzicht misschien eerder een pluspunt ...