Lost Planet: Extreme Condition - Hands-on

Het duurde even voordat het ijzige pakje, dat ik via de post in de bus had gekregen, ontdooid was. Daarin zat namelijk een schijfje met vijf speelbare levels van Capcoms ijzige third-person shooter Lost Planet: Extreme Condition. Na de twee missies die je in de demo kon uitproberen, hebben de makers ons nu dus ook de kans gegeven om een nog beter beeld van het spel te krijgen. Hier zijn we zeker niet rouwig om, want na het spelen van Lost Planet had ik ruime tijd later nog steeds koude handen en voeten. Zelfs na de verwarming op extra heet te zetten, konden we het frigide gevoel niet van ons afzetten. Op zich al een goed teken, niet?

Ice to meet you

We komen al onmiddellijk in de sfeer dankzij de schitterende openingscène. Hierin krijgen we de voorgeschiedenis van Lost Planet in woord en prachtig CGI-beeld uitgelegd. In de toekomst zal onze moeder aarde een heel wat minder mooie plek zijn dan nu. Voor de aardbewoners zit er dan ook niets anders op dan op zoek te gaan naar een alternatieve woonplaats om de overpopulatie en vervuiling tegen te gaan. Na een lange zoektocht vinden ze wat ze zoeken met de planeet E.D.N III. Dit sterrenlichaam is echter volledig bedekt door sneeuw en ijs, maar dankzij de vernuftigheid van de mens vinden ze al snel een oplossing om er permanent te overleven. Even gaat hun kolonisatie gestaag vooruit, totdat een vijandig ras zijn kop letterlijk bovensteekt. Dit ras, de insectachtige Akrid, hebben het namelijk niet zo op de nieuwe indringers en hebben hun zinnen dan ook op een totale annihilatie van het menselijke ras gezet. De eerste confrontaties dwingen de kolonisten dan ook tot een massale terugtrekking uit vijandig gebied. De mensheid geeft zich echter niet zo snel gewonnen en ze slaan enkele jaren later hard terug met mechachtige Vital Suits, hun nieuwste technologie die hen tegen de dreiging van de Akrid zou helpen.

Let's kick some ice!

Meteen viel het bij de menselijke wetenschappers op dat verslagen Akrid, na hun karkas, een thermische energiebal achterlaten. De Akrid zullen het niet graag horen, maar het is dankzij deze buitenaardse energie dat de mensen een ongelooflijk voordeel verwerven tegenover hun tegenstanders. Het geeft de nodige warmte-energie voor de thermische pakken en Vital Suits. Een kleine adder onder de sneeuw is dan wel dat je steeds voldoende thermische energie moet verzamelen, aangezien een ijzige dood snel optreedt, eens de energie op is. Het is dan ook een vereiste om voldoende Akrid neer te maaien doorheen het spel, en het is niet aan te raden om te lang te blijven lanterfanten in de gure omgeving. Ook zijn de nieuwe Vital Suits niet echt zuinig met de energie, en vaak zal je de energiemeter goed in het oog moeten houden tijdens het besturen van deze mastodonten.

Belangrijke aspecten bij een third-person shooter zijn een goede besturing van je personage en een goed camerastandpunt. Lost Planet voldoet gelukkig aan al deze vereisten en je zal de Akrid moeiteloos aan de lopende band kunnen afknallen. De rechter- en linkerbutton zijn ook onmisbaar om snel en effectief te reageren in benarde situaties. Dankzij deze knoppen kan je bliksemsnel een kwartslag draaien in de gewenste richting. Het is een beetje wennen in het begin, maar na een korte tijd zal je er gretig gebruik van maken. Het hoofdpersonage Wayne kan zelf twee wapens met zich meedragen. Deze wapens variëren van machinegeweren, shotguns tot krachtige energiewapens die met elk schot een deel van je energie opslorpen. De energiewapens zijn krachtig, maar moeten, met het verliezen van kostbare energie in het achterhoofd, wijs gebruikt worden. Het neerknallen van andere wezens doorheen het spel gaat ook steeds gepaard met een gepaste animatie voor een ijsplaneet. Eens je de genadestoot geeft met een willekeurige kogel, zal je het wezen supersnel zien bevriezen door het verdwijnen van zijn lichaamswarmte. Pretty cool vonden wijzelf. Ook de besturing van de Vital Suits voelt vrij vertrouwd aan. Het speelt allemaal zoals het zou moeten zijn, en de impact van hun wapenarsenaal is verschroeiend hard.

Ice, ice, baby!

Wie denkt dat het hele spel zich afspeelt op immense sneeuwvlakten, heeft het gedeeltelijk mis. Natuurlijk kan je de eeuwige sneeuw en ijsmassa’s niet wegdenken, maar er is voldoende afwisseling in de levels om iedereen te plezieren. Verstedelijkte gebieden die ooit de trots waren van kolonisten, maar nu helemaal ingepalmd zijn als broedplaatsen voor de Akrid. Het is altijd aan te raden om hoger gelegen gebieden op te zoeken bij het zien van een overmacht aan vijanden, aangezien dit zeker een tactisch voordeel kan opleveren. Het is namelijk soms niet eenvoudig om snel door diepe sneeuw te waden, ook niet voor je vijanden. Eén van de levels die wij onder handen kregen, ging ook door ondergrondse grotten onder een slapende vulkaan, waar je voor de verandering eens een diep warm gevoel krijgt door het zien van al die lava. Na elk level krijg je vaak ook een big bad boss voor je, die vaak aartsmoeilijk te doden zijn. Uiterste concentratie en inzet zijn dikwijls vereist om deze uit de kluiten gewassen opponenten uit te schakelen. In het algemeen leek ons de moeilijkheidsgraad nog iets opgevoerd sinds de eerste demo van dit jaar. Gelukkig krijg je zelf de kans om een gepaste moeilijkheidsgraad uit te kiezen.

Ace, ace, baby!

De merkwaardige setting van Lost Planet is alvast een sterk pluspunt. Het is oppassen geblazen om niet zelf in een ijslolly te veranderen, en we ervaren dit als een frisse afwisseling in het shooterwereldje. De mogelijkheid om met mechs het beest uit te hangen, lokt bij velen al intense kwijlsessies uit, en we kunnen deze reactie enkel maar beamen. Het spel speelt goed, oogt goed en zal volgens ons zeker een hele schare gamers kunnen bekoren. Ben je zelf nog niet zeker of het jouw kopje thee is, dan kan je de single- en multiplayerdemo’s, die op de Marketplace te vinden zijn, alvast nog eens aan de tand voelen.