Lost Planet 2

Terwijl koning winter de Lage Landen onderdompelde in een nieuwe koudeprik, om zo de vrolijk tsjirpende vogels de mond te snoeren die de lente reeds vroegtijdig aankondigden, werden wij getrakteerd op een trip naar E.D.N. III, de weinig gastvrije ijsplaneet waar Lost Planet 2 zich afspeelt.

Lost Planet 2 opent de debatten in het twaalfde jaar na het zogenaamde ‘trial era’, de periode waarin de mensheid de strijd tegen Moeder Natuur en het haast onbewoonbare karakter van de planeet E.D.N. III opvoerde en het hemellichaam kunstmatig begon op te warmen. De ogenschijnlijk oneindige ijsvlaktes uit het eerste deel, Lost Planet: Extreme Condition, zijn hierdoor her en der weggesmolten en hebben plaats gemaakt voor de dikbegroeide flora van uitgestrekte junglegebieden en barre zandwoestenijen. Of het al dan niet een verdoken aanklacht is tegen de opwarming van onze eigen aardkloot laten we even in het midden, maar deze gevarieerde landschappen staan hoe dan ook in schril contrast met de immer witte sneeuwpartijen waar je diende door te ploeteren in de vorige game. Om de overgang te vergemakkelijken, word je in een soort van proloog – je kan het bezwaarlijk een ‘opwarmertje’ noemen gezien de context van de game - eerst nog getrakteerd op een vertrouwd aanvoelend sneeuwlandschap, maar snel daarna doorklief je het luchtruim in een helikopter om vervolgens gedropt te worden in de broeierige jungle, samen met een bescheiden leger van sneeuwpiraten, om daar een belangrijke mijn te veroveren van – kan je het al raden? – junglepiraten.

Crash(ed)
In tegenstelling tot Extreme Condition, waar je in de huid kroop van iemand die zijn vader als toetje had zien belanden op het bord van een Akrid, de wansmakelijke aliens die E.D.N. III bevolken en een soms buitenproportionele omvang aannemen, is dit vervolg opgebouwd rond verschillende hoofdpersonages. De drie episodes waar wij reeds mee hebben kunnen stoeien – het totale spel zal uit zes stuks bestaan, telkens onderverdeeld in meerdere missies – kenden bijvoorbeeld telkens een andere protagonist. Na het oorlogsgewoel in de jungle met de sneeuwpiraten, vertolk je in de tweede episode dan weer een hoofdrol als Nevec-soldaat, de heersende factie en regime op de planeet. Capcom beweert op die manier een interactieve verhaallijn in elkaar te hebben geknutseld, waarbij de afzonderlijke verhalen met elkaar verweven zijn en een impact zouden hebben op de andere gebeurtenissen, maar halverwege de game hebben we hier vooralsnog niets van gemerkt. Nochtans komen er op het einde van de episodes telkens enkele intrigerende onderwerpen aan bod, zoals verraad en wantrouwen, waarvan we vurig hopen dat ze nog verder uitgediept zullen worden in het vervolg van het scenario, want anders blijft het allemaal toch wat magertjes qua inlevingsvermogen.

Thermal Energy
Wel een constante in beide titels is de niet-aflatende zoektocht naar ‘thermal energy’, ook wel T-Eng genoemd, dat de hoeksteen vormt van alles wat op E.D.N. III gebeurt en nog steeds een cruciale rol speelt in de eigenlijke game. Iedere vijand of Akrid die je neermaait laat T-Eng achter en hoe vervaarlijker de tegenstander, hoe groter de buit achteraf, volledig in lijn met geijkte gamewetten. Dit kostbare goedje is de belangrijkste energiebron voor de ‘harmonizer’, een handig apparaatje waarmee je je wonden kan helen en je levensbalk weer kan herstellen. Onontbeerlijk om de vaak chaotische gevechten tot een goed einde te brengen, want de kogels en Akrid-aanvallen vliegen je voortdurend om de oren in Lost Planet 2. Esthetisch is het niet altijd even verantwoord om de fraaie natuurlandschappen bedekt te zien met talloze ophopingen van de oranje smurrie, maar je kweekt al gauw de Pavloviaanse reactie om ieder beetje T-Eng te hamsteren en koesteren. Deze gewoonte zal immers meer dan eens het verschil betekenen tussen leven en dood, al is dat laatste wel relatief binnen Lost Planet 2, dankzij de fundamenteel andere opbouw van de game ten opzichte van zijn voorganger.

Fun for four
Lost Planet 2 is namelijk van bij de start uitgetekend als co-op shooter en dat heeft enkele opvallende repercussies op de gameplay. Capcom doet overigens niet de minste moeite om te verhullen dat Lost Planet 2 eigenlijk nagenoeg enkel bedoeld is om met drie kameraden online te spelen – splitscreen is voor slechts twee personen -, reeds in de menu’s word je hiermee geconfronteerd. Zelfs voor in je eentje te spelen, moet je bijvoorbeeld een (multiplayer)lobby aanmaken, waarbij je het startpunt van het schietfestijn moet aanduiden, de moeilijkheidsgraad, hoeveel A.I. spelers je wil inschakelen en dergelijke meer. Je voelt je hierdoor als eenzaat toch niet echt aan het juiste adres in Lost Planet 2 en dat kon toch ook niet de bedoeling zijn? Ook de eigenlijke gameplay draait rond het samenwerken met jouw teamleden: een belangrijke lijm voor de samenhang tussen de verschillende spelers, zijn de ‘data posts’ die weer hun opwachting maken. Het activeren van deze antennes zorgt er onder meer voor dat je een map in beeld krijgt met daarop vriend en vijand aangeduid, maar ze fungeren ook als respawn-punt én de activatie van zulke posts zorgt ervoor dat de ‘battle gauge’ van iedere speler wordt verhoogd, een nieuw metertje dat geïntroduceerd wordt. Respawnen wordt namelijk afgestraft met een inkrimping van de battle gauge en wanneer deze op nul is gevallen, is het onherroepelijk game over en kan je terug in het begin van de missie starten. Het is dus zaaks om als team op efficiënte wijze de omgeving te scannen, data posts te activeren én de gelimiteerde voorraden aan T-Eng eerlijk te verdelen zodat iedereen zijn humanizer voldoende kan gebruiken, om te vermijden dat iemands levensbalk op nul valt en hij of zij moet respawnen, hetgeen de battle gauge doet slinken. Het tempo van de game is bijgevolg opmerkelijk anders dan in Extreme Condition, waar je soms gewoon richting eindbaas diende te spurten zonder je al te veel aan te trekken van de data posts.

No fun for one?
Die tussen- en eindbazen zijn trouwens van die grootorde dat je blij bent als je met enkele metgezellen lood in hun zwakke plekken kan knallen – nog steeds aangeduid door fluo-oranje T-Eng ophopingen. De grootste Akrid-schepsels krijg je geeneens deftig in één beeld vervat en dat zorgt voor toch wel enkele imposante en ronduit angstaanjagende confrontaties, waarbij je voortdurend met elkaar communiceert en de enthousiaste legerkreten nauwelijks kan onderdrukken als je na een minutenlange strijd met zijn vieren kan zegevieren op het bevroren lijk van een ridicuul groot uitgevallen insect. De keerzijde van de medaille is echter dat Capcom er niet in geslaagd lijkt te zijn om de game niet enkel uitdagend én aangenaam te maken voor vier spelers, maar ook voor de fans van het eerste deel die destijds hebben genoten van een onderhoudende singleplayer-campagne en misschien geen zin hebben om online met anderen op Akrid-jacht te gaan. Bepaalde gevechten zijn namelijk zo opgebouwd, dat ze voor een enkeling al gauw uitmonden in een frustrerende en zelfs saaie processie van Echternach, waarbij je nauwelijks vooruitgang lijkt te boeken en op vier plaatsen tegelijk moet zijn omdat de A.I. spelers niet adequaat genoeg zijn om te fungeren als volwaardig teamlid.

Hier! Daar! Ginder! Hier!
In de derde episode moet je bijvoorbeeld de op het eerste zicht ongelijke strijd aangaan met een ongelooflijk uit de kluiten gewassen en hongerige aardworm – al klinkt dit als omschrijving nog veel te braaf als we terugdenken aan de epische confrontatie -, terwijl je zelf op een razende trein zit met daarop een bijna even imposant wapen gemonteerd. Zonder uitleg over het functioneren van het wapen word je in het heetst van de strijd gegooid en is het alle hens aan dek om in eerste instantie te overleven, en vervolgens om toch ook maar een bescheiden poging te ondernemen om de insectenpopulatie weer wat kleiner te maken op E.D.N. III. Het kan aan ons gebrek aan technisch inzicht gelegen hebben, maar de map van het wapen die in beeld werd getoond, kon pas na veel geknoei ontcijferd worden en we waren al bijna tien minuten ver in het gevecht toen we alles onder de knie hadden en aan het echte werk konden beginnen. Al gaf ook dat weinig reden tot vreugdegejuig: het coolingsysteem van de trein diende om de haverklap hersteld te worden, het wapen moest geladen worden met een apart te bedienen kraan, daarna moest het kanon op het bewegende doelwit gericht worden via enkele manuele schakelaars omdat de besturing met de stuurknuppel onwaarschijnlijk traag was en tot slot moest het zogenaamde superwapen ook nog opgeladen worden vooraleer er een schot kon afgevuurd worden. Al deze handelingen moet je voltooien op verschillende plaatsen en als enkeling loop je van hot naar her omdat de A.I. geen enkel van deze functies zelf kan uitvuren, waardoor je overal het gevoel hebt achter de feiten aan te lopen.

Japans design
Nieuwkomers in de serie zullen tot slot misschien vreemd opkijken bij enkele opvallende Japanse designkeuzes. De standaard besturing is verrevan conventioneel, met onder meer de start-toets die gebruikt wordt als actieknop, en de HUD is wel heel erg druk en kleurrijk, met bijvoorbeeld lelijke gele en rode cirkels rond je personage als je geraakt wordt. Uiteindelijk went het wel, maar met de koppige controls worstelden we na vijf uur toch nog steeds af en toe. Positief is dat een belangrijke frustratie uit het eerste deel nu wel is opgelost, de beperking van de schiethoek is namelijk niet langer aanwezig, wat het knallen aanzienlijk aangenamer maakt!

Lost Planet 2 stond bij enkele redactieleden hoog op het verlanglijstje, maar na deze eerste uitgebreide speelsessie zijn er toch enkele twijfels opgetreden. Alhoewel de game duidelijk potentieel heeft voor co-op-liefhebbers, lijken de fans van een stevige singleplayer toch in de kou te blijven staan.