Lord of the Rings: War in the North

“People need to work together or they die a brutal death.” Zomaar een uitspraak uit de mond  van een Snowblind Studios-medewerker tijdens de presentatie van Lord of the Rings: War in the North op de afgelopen Gamescom. Maar wel eentje die meteen de twee belangrijkste eigenschappen van het spel omvat: met name het coöperatieve aspect (waarover later meer) en het gewelddadige karakter van de gevechten. Dat laatste is sowieso iets waarmee War in the North zich weet te onderscheiden van al de ‘softere’ Lord of the Rings-games uit het verleden.

Warner Bros beschikt immers over de rechten om spellen uit te brengen die gebaseerd zijn op zowel de filmtrilogie als de boeken en dat zorgt (naar eigen zeggen) voor voldoende vrijheid om de gevechten naar een iets volwassener niveau te tillen. Het heeft met andere woorden de deuren geopend voor een derdepersoons actierollenspel, waarin hoofden zonder pardon van hun romp worden gescheiden, ledematen in het rond vliegen, en waarbij er tevens niet op een litertje bloed meer of minder wordt gekeken. En zeg nu zelf: zo horen de gevechten in een titel dat gebruikmaakt van de fantastische Lord of the Rings-licentie toch te zijn? Hard, smerig en bloederig.

It's dirty (w)ork, but somebody has go to do it.

Bij aanvang van het avontuur (in dit geval de enkele minuten gameplay die we te zien kregen) krijgt de speler de keuze uit drie verschillende doch voor de hand liggende rassen: een mens, elf of dwerg. Qua uiterlijk zijn ze naar wens (minimaal) aan te passen, maar ze beschikken ieder wel over enkele specifieke eigenschappen. In de getoonde demo zag ik het menselijke ras bijvoorbeeld een beschermend schild oproepen, terwijl de elf excelleerde in ranged attacks en de dwerg uit het gezelschap ging op zijn beurt heftig tekeer met zijn vlijmscherpe bijl.

Buiten de gevechten om levert dat weer compleet andere voordelen op. De dwerg is in staat om geheime doorgangen en verborgen schatten te vinden (in deze demo vooral verstopt achter zwakkere plaatsen in een rotswand), elfen kunnen vijanden makkelijk opsporen dankzij hun ‘tracking ability’ en de - minder avontuurlijke - mens kan kruiden/planten plukken om ze achteraf te vervaardigen tot handige gezondheidsdrankjes. De rollenspelelementen (lees: vijanden doden, ervaring opdoen, buit plunderen, nieuwe wapens vergaren) die je door de grote verscheidenheid aan upgrades tot een uniek personage doet uitgroeien, klinken in ieder geval veelbelovend. Sterker nog, de heren ontwikkelaars zijn er rotsvast van overtuigd dat geen enkel personage hetzelfde zal zijn. Wat op het eerste gezicht dus een doorsnee hack & slash-titel lijkt te zijn, blijkt (op papier alvast) toch een extra diepgaand laagje te krijgen.

De dwerg werd ontworpen naar de gestalte van redacteur Slimdavy.

Lord of the Rings: War in the North is een spel waar je in je eentje aan kan beginnen (de andere twee personages worden dan door de kunstmatige intelligentie bestuurd), maar tijdens de presentatie werd al snel duidelijk gemaakt dat de game gemaakt is om met meerdere mensen te spelen. Het spel ondersteunt drop in/drop out multiplayer en kan zowel lokaal met twee mensen of via Xbox Live met drie mensen gespeeld worden. Naar het einde van de getoonde demo kwam het spelende trio een soort van eindbaas tegen in de vorm van een enorme ‘Mountain Troll’. Tijdens dit gevecht kregen we een goed idee van wat de ontwikkelaar verstaat onder coöperatieve gameplay. Het drietal werd verplicht gebruik te maken van alle unieke vaardigheden om de uit de kluiten gewassen tegenstander tegen de vlakte te krijgen. Teamwork is dus essentieel, maar het is nog maar de vraag hoe de eenzame speler deze gevechten ervaart. De sologamer is namelijk aangewezen op de kunstmatige intelligentie en daar kunnen we vooralsnog helemaal niets over vertellen.

Het is nog wat te vroeg om al te beweren dat Lord of the Rings: War in the North het gemiddelde actierollenspel zal overstijgen, maar wat we te zien kregen bevat toch voldoende potentieel. De strakke actie (vooral in coöp tegen de grotere vijanden) en de belofte om een uniek te personage te creëren, smaakt in ieder geval naar meer. De release is nog ver van ons verwijderd (het spel staat gepland voor 2011), dus Snowblind Studios heeft nog voldoende tijd om de puntjes op de i te zetten om zo de gemaakte beloftes na te komen en het aanwezige potentieel volledig te benutten.