Kinectimals

Laatste dag van de Gamescom. Met een perskaart rond de hals en een stel kameraden aan de zijde even de snelste racegames proberen en de heftigste shooters testen. Dat was dus althans het plan. Tot we aan de eerste stand kwamen: die van Microsoft.

Na menig persoon voor te steken met de perskaart mochten we Kinect eens testen. Jammer genoeg stond één van de kameraden erop om Kinectimals uit te proberen. Schaamte alom dus, zeker toen we zagen dat de persoon voor ons slechts een kleuter van hoogstens 5 jaar was. Daar sta je dan, in een doorzichtige glazen ruimte als een klein kind een ingebeeld beestje te aaien. Grappig genoeg bleek Kinectimals echter fijner dan verwacht.

In de demo konden we kiezen uit 2 dieren die enkel op vlak van uiterlijk van elkaar verschilden. Beginnen deden we met het ‘kennismaken’ met je beestje door wat te knuffelen. Dat deed je door je handen vooruit te steken en aaibewegingen te maken. Op het scherm kwamen dan virtuele armen die je bewegingen omzetten in de wereld van Kinectimals. Die armen zien er trouwens verrassend goed uit, zeker als je weet dat Kinect geen vingers kan herkennen, maar dat er toch vingers aan de virtuele handen zitten.

Na het knuffelen mochten we ons diertje (voor de gelegenheid een jong jachtluipaard) wat kunstjes laten vertonen. Voor elk kunstje krijg je punten die worden opgespaard door je dier om een hoger level te bereiken en zo nieuwe dingen te leren. Zoals het een Kinect-game betaamt, begin je elk kunstje zelf door het uitvoeren van verscheidene bewegingen, gaande van je arm uitsteken en op één been gaan staan tot in de lucht springen en op je rug gaan liggen.

Grafisch ziet alles er zeer goed uit. De visuele stijl doet overigens sterk denken aan de video’s van Milo. Het is dan ook duidelijk dat de hele grafische engine draait rond het weergeven van omgevingen en je Kinectimal. Je dier zelf ziet er zeker geloofwaardig uit, zowel qua uiterlijk als qua bewegingen – al denk ik niet dat een echt jachtluipaard snel kunstjes voor je zal doen.

Het derde onderdeel van onze hands-on bestond uit een obstakelparcours waardoor je je virtuele viervoeter moet loodsen met behulp van – je raadt het nooit – bewegingen. Balanceren, kruipen en springen, het zit er allemaal in. Wederom kan je punten verzamelen om je Kinectimal nieuwe vaardigheden aan te leren. Net als de vorige onderdelen oogt alles zeer mooi, maar hier begint de Kinect-lag toch even de kop op te steken. Zo zal je om over een obstakel te springen toch wat eerder zelf moeten springen dan je dat eigenlijk wil.

Een ander minpuntje is dat het allemaal wat repetitief kan worden voor een volwassene indien er niet veel meer andere activiteiten in het volledige spel zullen zitten. Steeds opnieuw dezelfde knuffelbewegingen maken en identieke kunstjes vertonen is nu eenmaal niet iets wat een volwassene gedurende meerdere uren kan bezighouden. Al bij al kan dat echter de pret niet drukken. Want hoe duidelijk het ook is dat Kinectimals voor het (veel) jongere publiek is ontwikkeld, na een paar minuten vergeet je toch dat je eigenlijk als een complete idioot met je armen aan het zwieren bent. Althans tot een kameraad erop wijst dat ‘die blonde aan de andere kant van het glas’ je vierkant uit aan het lachen is...

Bondig samengevat is Kinectimals zonder twijfel één van de best ogende games voor Kinect, en misschien zelfs één van de meest originele games van de Gamescom. Heb je kleine kinderen of broers/zussen? Dan is Kinectimals (indien de ontwikkeling in dezelfde positieve lijn blijf verdergaan) zeker een aanrader, zodat jij stiekem ook eens een virtueel tijgertje kan strelen en je jezelf onverwacht toch met een glimlach op je gezicht betrapt.