Kameo: Elements of Power - Hands-on

Twee december komt nog steeds dichterbij. En resistance is daarbij futile, of je 't nu wil of niet, de tijd verstrijkt - hoe relatief Einstein hem ook vond. Een ontwikkelaar die er als de kippen bij zal zijn, en zorgt dat we ons de eerste weken niet enkel kunnen bezighouden met het opblinken van onze kersverse 360, is Rare. Van hun handen mogen we op D-day reeds twee klassiekers in wording aan uitgebreide nachtelijke speelsessies onderwerpen: Perfect Dark Zero (lees de hands-on hier) en Kameo: Elements of Power. Of is die laatste toch maar gewoon klassiek, het spel is immers al heel wat hamstergeneraties lang in ontwikkeling.

In Kameo speel je als Kameo, het elfje dat de wereld maar weer eens redden moet. De trollenkoning Thorn heeft zijn oogje namelijk laten vallen op elfenland en spaart middelen noch moeite om het in handen te krijgen. Kameo is de enige die voorkomen kan dat alles grauw en grijs wordt; zij beschikt namelijk over de elements of power. Je dacht toch niet dat die subtitel zomaar uit de lucht gegrepen was? Deze stellen haar in staat te transformeren in een klein dozijn aan enorm uiteenlopende creaturen - van botsgrage zonnebloemen tot elastische ietsen, en van knoertharde gordeldieren (uiteraard met oprolmogelijkheden, je zou het maar eens zonder moeten doen) tot hoogontvlambare draakjes. Al deze wezens' specifieke eigenschappen zal je nodig hebben, wil je singleplayer heelhuids te doorlopen, zowel platform- als actiegewijs. Zo kan ons gordeldier, opgerold tot bowlingbal zonder vingergaatjes, fungeren om overheen schansen te springen en trollen om te kegelen en kan onze bloem zich in de grond nestelen om onderheen halfgesloten hekwerk te kruipen en verrassingsaanvallen uit te voeren from down below. Cruciaal om doorheen de levels te bonjouren.

De variëteit aan schepsels, en het plezier dat ze bieden, is wat Kameo zo 'n unieke, en bovenal amusante, ervaring maakt. Het spel dwingt ze je enerzijds misschien wel op, door bijvoorbeeld verdacht veel halfgesloten hekwerk of een hele hoop schansen te plaatsen, wat sommigen misschien als een beperking van hun spelvrijheid zouden kunnen zien, maar eigenlijk is dat helemaal niet erg. Op den duur wordt het namelijk een tweede natuur, dat morfen: zie je halfgesloten hekwerk, dan verander je tot zonnebloem. Na een tijdje spelen volgen de transformaties ook gevoelig sneller dan tijdens je eerste Kameo-stapjes. Als zonnebloem schuifel je onder een poort door, meteen daarna verander je in een Bigfoot-wannabe om effectiever trollen te mollen, vervolgens ben je terug het gordeldier van weleer om je een weg door de rest van het level te rollen. Je bent er zo mee weg, en het geeft bijzonder veel voldoening om zelf in te zien wat het spel van je verlangt.

Door over al dat getransformeer te praten, zouden we nog bijna het ruwe actiegedeelte van het spel zelf over het hoofd zien. Om de van testosteron balkende macho's onder jullie maar niet teleur te stellen: het is wel degelijk aanwezig. Gevechten (met welk transmutatiebeestje dan ook) zijn steeds erg spectaculair om te zien en fijn om te spelen. Je vecht in bijna alle gevallen tegen meerdere vijanden tegelijk, wat erg fraaie en chaotische plaatjes oplevert. Ook hier zijn het de kleine dingetjes die het doen; zo heeft ons Bigfoot-character pieken op zijn rug, en kent hij enkele aanvallen waarmee vijanden hoog in de lucht worden gesmeten. Vang je ze dan op met je scherpe stekels, worden ze op je schouders gespiest. Als een ware sadist kan je ze er vervolgens afpeuteren om ze ofwel als projectiel, ofwel als baseballknuppel te gebruiken tegen z’n kompanen. Vanwege de verscheidenheid in beschikbare morfvormen vervelen de knokpartijtjes ook niet snel, zeker niet als je tussentijds nog eens extra van karakter gaat veranderen - des te beter je de verschillende beestjes' typerende eigenschappen weet te mixen, des te sneller de vijanden vallen.

Kameo is niet de mooiste next-gengame die ik totnogtoe in ogenschouw heb mogen nemen (momenteel gaat die eer toch nog steeds naar Project Gotham Racing 3), maar is zeker ook niet lelijk, verre van. Binnenomgevingen zijn met momenten nog niet echt om van omvergeblazen te worden, maar de gecompliceerdere buitenlocaties maken dat ruimschoots goed. De drawdistance is zo goed als oneindig en haperingen zijn onbestaande, hoeveel tegenstanders er ook op het scherm getoverd worden. De sfeer is ook enorm intens: grauwe kastelen komen ook echt grauw over. Leuk grafisch effectje trouwens: in elk metamorfosestadia zie je af en toe een glimpje van Kameo zelf (de fee dus); in onze Bigfoot-look-a-like zie je ze soms staan, in onze buitelende gordelvriend zie je haar nu en dan kopje rollen. En daarbij zijn de levels van enorme proporties, moest je eraan twijfelen. Enige opmerking die ik me qua graphics zou kunnen indenken is het feit dat de textures nu en dan wat repetitief overkomen, maar dat lijkt me eerder te liggen aan het feit dat je grote kasteelsloten reeds van op enorme afstanden ziet liggen.

Rare spreekt van dertig uren aan singleplayerplezier, afgaande van de uitgebreide speelsessie die wij met het spel hadden, nu reeds een onvergetelijke ervaring. Je kan Kameo ook in co-opmode spelen, op één 360, via system link of Xbox Live. Over verdere onlinemodi houdt Rare de lippen nog stevig op elkaar.

Kameo was een van de spellen waar ik eigenlijk stiekem slechts weinig naar omkeek. Misschien omdat het op het eerste zicht zo moeilijk te klasseren valt; is het nu in godsnaam een actiespel of een all-round platformer? Maar eens ik er goed mee weg was, had ik veel moeite de controller terug af te geven. Kameo: Elements of Power is als een drug die een hele hoop rare beestjes voor je tovert, hen grappige trucjes laat doen en bovendien verrassend fris en flitsend oogt. Misschien is het toch niet alleen om het aantal polygonen, noch de grootte van de textures te doen; misschien is dit, Kameo, wel ware next-gen. Verlies hem zeker niet uit het oog.