Gun Valkery

Burning Valkery

Ik heb er geen idee van hoeveel mensen zich het spel Burning Rangers herinneren op de Sega Saturn ? Ik alvast wel. Zelfs nu nog is het een spel waar de meeste hedendaagse games een puntje aan kunnen zuigen qua gameplay, stijl en level design. Reeds jaren wachten de fans op een sequel ... die er tot nu toe nooit is gekomen.

Vanwaar die plotse aanval van nostalgie ? Midlife crisis ? Depressie ? Wel, toen ik de eerste beelden van Gun Valkery (GV) bekeek, deed het me heel sterk aan Burning Rangers denken en een traan rolde van mijn wangen ...

Flinterdun verhaal

Aktiegames en verhaallijnen ... ze gaan samen zoals grote voeten in veel te kleine schoenen. Ook in GV is het niet anders. We krijgen het typische Aliens-verhaal. De komeet Halley slaat in 1906 in op de kleine planeet Tir Na Nog, een kolonie van Groot-Brittanië. Contact wordt verbroken en al gauw blijkt dat niemand van de kolonisten de inslag heeft overleefd. Als lid van het GV commando word je naar Tir Na Nog gestuurd om de ramp te onderzoeken. GV is een commandogroep die het misbruik van technologie moet opsporen en uitschakelen. Op de kolonie aangekomen wordt het snel duidelijk dat deze kleine planeet plots bevolkt is met allerlei bloeddorstige insecten. Zouden de DNA experimenten van de gekke Dokter Hebble Gate (what’s in a name? ), die ook op deze planeet research doet, hier iets mee te maken hebben? En waarom is Meridian ( de leidster van de GV commando’s) zo bezorgd om Dr. Gate ?

Het spel is een thirdperson shooter waarbij je 360° kan bewegen. Dit wil dus zeggen dat je echt in alle richtingen kan bewegen. Dit is ook nodig want de insecten die je aanvallen komen letterlijk van alle kanten. Een jetpack zorgt ervoor dat je je snel in alle richtingen kan catapulteren. Zeker geen overbodige luxe want de insecten duiken massaal en onverwacht op.
Wanneer het spel begint heb je keuze uit 2 GV-commando’s nl. Kelly O’ Lemmy en Saburata Mishima.
Kelly is de vrouwelijke commando, zeer wendbaar en kijkt niet op een geweer meer of minder. Saburata is het mannelijk karakter, is sterker, maar is minder beweeglijk in vergelijking tot Kelly. Elk karakter kan 3 wapens tegelijk dragen. Je kan je wapens upgraden en nieuwe wapens kopen door het voltooien van een level. Dit geeft je recht op een aantal Gun Valkery Points (GVP). Met deze GVP kan je ook je gearskin (harnas) versterken en/of upgraden als ook special attacks aanleren.

Nieuwe dimensie

Grafisch ziet alles er enorm goed uit. De makers van JSRF (Smilebit) maakten ditmaal geen gebruik van hun cel-shading technieken maar het is duidelijk dat dit spel Japanse roots heeft. Het verhaal speelt zich af in een soort toekomstig verleden : een mengeling tussen Victoriaanse architectuur en spitstechnologische toestanden. Zeer stijlvol. De levels wisselen zich af tussen outdoor en indoor levels. Alles is zeer gedetailleerd weergegeven. De animatie van de GV troepen ziet er heel smooth en afgelijnd uit. Soms wordt je scherm gewoon overspoelt door insecten zonder een afname van de framerate. Indrukwekkend.

Only for the hardcore

Het grote zorgenkind van dit spel lijkt tot nu toe de controls en de moeilijkheidsgraad te zijn. Vooral het bedienen van de jetpacks gaan een zware klus zijn. Je moet immers de linker analoge stick induwen om je jetpack te activeren. Aangezien je deze techniek contstant moet toepassen raad ik ook iedereen aan om zijn duimspieren nu al vast te beginnen trainen. Het spel speelt eigenlijk zoals een FPS. Met je linker stick beweeg je voor –en achteruit, strafe je links en rechts. Met de rechter stick beweeg je je vizier. Er is ook de mogelijkheid om op je vijanden te locken. Met de rechter trigger vuur je je wapens af. De linker trigger zorgt ervoor dat je halsbrekende stunts kan uithalen wannneer je jezelf met je jetpack de lucht hebt ingeschoten. Met de buttons kan je je wapens instellen.
Dit lijkt allemaal goed te werken, maar in praktijk gaat dit geen gemakkelijke opgave zijn. De controls gaan in het begin erg onhandig aanvoelen. Alleen de gamer die echt doorzet zal na verloop van tijd de controls onder de knie krijgen. Het wordt er allemaal niet makkelijker op als blijkt dat in het spel ook nog een aantal platform-secties zitten. Precisiesprongen in combinatie met moeilijke controls : zeer frustrerend. Zeker als je bijvoorbeeld na verschillende (geluks)sprongen bijna het level voltooid hebt, maar waarbij je de laatste sprong net mist waardoor je weer helemaal opnieuw kan beginnen. Ik begin er nu al van te zweten door er gewoon aan te denken.
Ook het feit dat je de controls zelf niet kunt instellen naar eigen keuze is onbegrijpelijk. Hopelijk brengt Smilebit hier nog verandering in wanneer ze de definitieve versie uitbrengen.
Ook het gebrek aan een multiplayer zal geen goed doen aan de levensduur van deze titel. De latere levels moeten tegen de klok gespeeld worden waarbij heel Xboxcontrollers tegen de muur zullen belanden uit frustratie.Afwachten dus ...

Besluit :

Voorlopig een spel met 2 gezichten : één van een grafisch knappe sci-fi shooter, aan de andere kant vormen de controls en de moeilijkheidsgraad de grootste obstakels waardoor de toegankelijkheid van het spel in het gedrang komt.