El Shaddaï: Ascension of the Metatron

El Shaddaï: Ascension of the Metatron wordt je aangeboden als een soort van verhaal, een verhaal uit het boek van Enoch en dan in het bijzonder het boek van de Zieners. Weet je niet waarover deze boeken gaan, zoek het even op, want dat geeft je een heleboel achtergrondinformatie over het hoe en waarom in deze Japanse game.

Je speelt als Enoch en je bent opgeroepen om de zeven Gevallen Engelen te verslaan. Deze Engelen staan onder leiderschap van Shemyaza en veroorzaken niets dan problemen. Met de hulp van Lucifel en de vier aartsengelen Michael, Uriel, Raphael en Gabriël moet je deze Gevallen Engelen terug gevangen nemen en dat gaat gepaard met het verslaan van vreemde monsters in nog vreemdere en bij wijlen bizarre omgevingen.

Je krijgt drie wapens om de Engelen en hun volgelingen te bekampen: de Arch (lijkt op een boog, maar is meer een zwaardachtig wapen), de Gale (een vuurwapen) en de Veils (twee schilden die je beschermen, maar als nadeel je beweeglijkheid hinderen). Elk wapen heeft zijn voor- en nadelen tijdens gevechten. De catch is echter dat je zélf zal moeten ontdekken tegen welke tegenstander welk wapen het beste past. Moeilijk, maar hier geraak je wel door. De enige vorm van hulp in wapenkeuze krijg je met de Ring of Truth. Deze Ring zal je enkel tijdens bossfights bijstaan bij je wapenkeuze.

Tijdens de gewone gevechten zal je het dus zelf moeten uitzoeken, maar zodra je vijanden verslaat, worden ze omgeven door een blauwe halo die aangeeft dat je hun wapens kunt stelen. Doe dit zeker en vast, want je eigen wapen wordt hiermee geslepen zodat het scherp blijft. Elk wapen heeft zijn eigen set aan moves, zoals aanvalbewegingen, aircombo’s en ontwijkmanoeuvres.  De gevechten gaan snel, erg snel. In ieder geval zijn de bazen in El Shaddaï niet om mee te lachen en moet je heel erg veel ontwijken. En daar ligt voor een stuk frustratie op je te wachten. Het spel reageert te traag op je ontwijkmanoeuvres met als gevolg dat je zonder enige vorm van verdediging een aanval moet verduren en veel energie verliest. Kon beter in ieder geval.

 Het energieverlies wordt je in El Shaddaï niet duidelijk gemaakt door een 'powerbar' ergens boven- of onderaan je scherm, maar Enoch verliest simpelweg zijn kleding naarmate het verlies aan energie groter wordt. Loopt het hoofdpersonage er met blote borst bij, dan weet je dat elke volgende klap de laatste kan zijn.

Het is erg duidelijk dat de makers van deze game je niets willen laten missen van hun erg prachtige en met zorg ontworpen omgevingen. Je krijgt niets van on-screen informatie zoals verdiende punten, schade, maps, HUD en dergelijke. Het spel toont je werkelijk niets, al moet gezegd worden dat op meer subtielere manieren je dingen duidelijk gemaakt worden, zoals het voorbeeld van de relatie tussen de hoeveelheid kleding en gezondheid.

Het werkelijk vreemde aan dit spel is het feit dat al deze features die in de vorige alinea ontbraken wél in het spel zitten. Je moet alleen het spel uitspelen voordat je een HUD en dergelijke te zien krijgt. Je leest het goed: 'nadat' je het spel hebt uitgespeeld. Mocht het niet vreselijk handig geweest zijn voor het uitspelen van El Shaddaï, dan hadden we het nog een leuke gimmick gevonden. Liever hadden we gezien dat we een HUD ter beschikking hadden en na het uitspelen het konden proberen zonder de moeilijkheidsgraad op te krikken.

De graphics zijn op zijn minst speciaal te noemen en dan bedoelen we dit in positieve zin. Elke level heeft zijn eigen visueel ontwerp en doet je echt met grote ogen alles in je opnemen. Eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we soms met verbazing naar de verschillende visuele stijlen keken tijdens het spelen. Het grauwe dat je in veel spellen vandaag de dag opmerkt, wordt hier helemaal weggevaagd alsof de ontwerpers van El Shaddaï een statement wilden maken. Met enige spijt moeten we wel kwijt dat het artwork soms de gameplay in de weg zit: we hadden af en toe moeite om uit te maken of je sprong eindigde in een put of op een ander platform en of een muur niet een afgrond was.

Naast de gameplay die bij wijlen wat verwarrend overkomt, zijn de laadtijden écht vreselijk lang. Zo lang zelfs dat je tijdens het laden de mogelijkheid krijgt om wat met Enoch te hakken op een oneindige stoet aan aanstormende zwart-witte vijandjes om het wachten een beetje 'aangenamer' te maken. Soms moet het spel zelfs laden tijdens filmpjes, alsof het spel zichzelf niet aankan... Tijdens de hands-on rebootte El Shaddaï zelfs een aantal keer tijdens het laden. We hopen alleszins dat dit opgelost zal zijn met de release in september.

Conclusie:
Op visueel vlak hebben we echt genoten van El Shaddaï en is het lang geleden dat we zo een verfrissende visual design gezien hebben. Op het vlak van gameplay laat het spel echter steken vallen en werkt de besturing te traag om te genieten van de gevechten. De laadtijden zijn zo enorm lang dat we - net zoals na een te lang reclameblok op tv - moesten terugdenken aan wat er nu hiervoor eigenlijk gebeurd was.