Dead to Rights: Retribution

Acht jaar geleden werden we voor het eerst voorgesteld aan politieagent Jack Slate en zijn trouwe viervoeter Shadow. De allereerste Dead to Rights was verre van perfect, maar kon destijds nog rekenen op overwegend positieve commentaar. Het tweede deel dat ongeveer drie jaar later uitkwam, werd daarentegen overal terecht afgeschreven. De PlayStation Portable-titel Dead to Rights: Reckoning deed er in hetzelfde jaar zelfs nog een flinke schep ‘middelmatigheid’ bovenop. Voor mij mocht de franchise toen ophouden met bestaan, maar de werkelijkheid is dat uitgever Namco Bandai nog één keertje probeert om de serie te reanimeren.

Het resultaat heet Dead to Rights: Retribution en is net als de voorgaande delen een rechttoe rechtaan derdepersoons actiegame. Je mag dus weer een heleboel wapens leegschieten, je vuisten laten spreken in keiharde man-tegen-man gevechten, schuilen achter diverse omgevingsobjecten dankzij het simpele coversysteem, en eenvoudige bevelen uitdelen aan je vierpotige hulpje. Wel zijn er voor het eerst specifieke missies waar je de controle krijgt over dat lelijke mormel, waarin het bijna altijd de bedoeling is om de vijanden op een sneaky manier één voor één uit te schakelen.

Door de ogen van Shadow bekijk je de wereld met iets minder kleur, maar dat doet eventuele tegenstanders oplichten en die zijn daardoor zelfs door de muren heen zichtbaar. Een handig hulpmiddel om de situatie perfect in te schatten en zo ongezien je nietsvermoedende targets te besluipen. Ben je een vijand dicht genoeg genaderd, dan is een druk op de toets voldoende om hem naar de keel te vliegen, zijn balzak open te scheuren met je vlijmscherpe tanden, of zijn lichaam open te krabben met Shadows’ stevige voorpoten. Ongelukkige slachtoffers neem je bij de kraag en sleep je uit het zicht, zodat je de overige bendeleden niet alarmeert. Het behoort zelfs tot de mogelijkheden om even te blaffen om de bad guys uit hun tent te lokken. Het zijn stuk voor stuk dingen die we associëren aan stealth, maar dan met een hond in de hoofdrol. Ik kon er wel mee lachen, maar in de praktijk zijn deze gedeeltes té beperkt en is deze ‘unieke feature’ zelden tot nooit boeiend te noemen.

Shadow eet graag ballen in tomatensaus

Shadow bewijst nog het meest zijn nut in de levels die je afwerkt met Jack. Het beest verzamelt dan netjes alle wapens en munitie van neergehaalde tegenstanders en hij zal altijd gehoorzamen wanneer je hem de opdracht geeft om één van die stakkers aan te vallen. Extra hulp is altijd welkom, maar in principe kun je het ook prima alleen oplossen. Jack kan met enkele lichaamsdelen vernietigend hard uithalen. Het arsenaal aan bottenbrekende moves is indrukwekkend; met de ultieme finishing moves als spreekwoordelijke kers op de taart. Je breekt op een spectaculaire manier een heleboel armen, benen of nekken en het wordt allemaal heerlijk expliciet in beeld gebracht. Na verloop van tijd heb je ze echter allemaal eens voorbij zien komen en dan is het nog maar de vraag of de zogenaamde takedowns niet te snel gaan vervelen.

Wie zijn aanvallen goed timet kan tijdens een knokpartij het vuurwapen van zijn belager bemachtigen om hem er daarna mee door het hoofd te schieten. Toch is het leuker om je vuisten te laten spreken, want het knallen met pistolen, shotguns en machinegeweren gaf me nooit dezelfde voldoening als de gewelddadige mêleeaanvallen. Daarbij moet wel gezegd worden dat de levels niet zo spannend zijn opgezet en niet meer behelzen dan het volgen van een lineaire route en hordes vijanden beuken. Meer dan lief voor je is loop je door saaie grauwbruine omgevingen waar je legers generieke, gekloonde slechteriken over de kling jaagt.

Aan knokpartijen geen gebrek.

De kunstmatige intelligentie van deze gasten liet in onze previewversie overigens nog flink wat steekjes vallen. Ze zochten af en toe gepast naar dekking of liepen even van de actie weg toen het wat te heet werd onder hun voeten, maar verder dan dat reikt het jammer genoeg niet. In enkele zinnen heb ik nu een stroom aan negatieve puntjes vermeld, maar het is net dat negatieve gevoel dat tijdens het spelen overheerst. Ik kreeg al snel het idee dat Dead to Rights: Retribution een heleboel onvolmaaktheden probeert te verbloemen door het uiterst gewelddadige karakter van de game en dat mag toch niet de bedoeling zijn.

Voorlopige conclusie:
Natuurlijk wacht ik met een finaal oordeel tot ik de definitieve versie heb uitgespeeld, maar stiekem heb ik nu al mijn mening gevormd. Op basis van wat ik gespeeld heb in de previewversie - en met het besef dat de release nog maar enkele weken van ons verwijderd is - weet ik bijna zeker dat Dead to Rights: Retribution het niet gaat redden. De concurrentie is groot en je redt het dezer dagen simpelweg niet meer met alleen maar ongecompliceerde actie en overdadig geweld. Iedereen die de voorkeur geeft aan kwaliteit, kan de komende maanden uitkijken naar een heleboel betere games.