Dead Rising 2

Een oranje verkeerskegel, een oude bezem, een CD-hoes,... in eender welke game zouden het waarschijnlijk te verwaarlozen items in de achtergrond zijn, maar in Dead Rising 2 worden zulke voorwerpen vaak verheven tot jouw enige wapen in de hilarische strijd op leven en dood tegen een hongerige meute zombies!

Dankzij de Xbox 360 exclusive Dead Rising hebben we in 2006 definitief onze panische angst voor zombies overwonnen. Duizenden ondoden figureerden destijds immers als gewillig proefkonijn voor onze wansmakelijke fantasieën, waarin de bloeddorstige, slenterende hompen vlees het uitverkoren mikpunt bleken voor eindeloze spot en creatieve, hedendaagse folterpraktijken. De actie speelde zich volledig af in een winkelcentrum, een duidelijke kwinkslag richting dé zombiefilmregisseur van de jaren ’70 en ’80, namelijk George A. diens meesterwerk Dawn of the Dead. Het succes was gelukkig navenant en een vervolg kon dan ook niet uitblijven, weliswaar ditmaal onder de leiding van de Canadese studio Blue Castle Games, die werkelijk geen enkele noemenswaardige adelbrief kan voorleggen. Fans van de eerste titel hoeven echter niet te wanhopen, want Capcom is wel degelijk intensief betrokken bij de eigenlijke ontwikkeling, getuige de aanstelling van in-house talent Keiji Inafune als producer.

Afslachten van zombies is nog steeds onze favoriete bezigheid

Conservatieve zombies
Terwijl in de eerste titel de zombie-uitbraak nog een geïsoleerd incident betrof in het kleinschalige Willamette, is de zombie-epidemie in Dead Rising 2 al lang geen publiek geheim meer en bestaat er zelfs een heus spelprogramma getiteld ‘Terror is Reality’, waarin zombies in spectaculaire minigames worden afgemaakt door enkele onverschrokken malloten. Een van de deelnemers is Chuck Greene, een alleenstaande vader die koste wat het kost zijn geïnfecteerde dochtertje Katey tracht te redden. De show loopt echter al gauw uit de hand en voor je het goed en wel beseft ben je weer op vertrouwd terrein: een winkelcentrum in Fortune City (gebasseerd op Las Vegas) dat wordt overrompeld door een schier oneindige stroom aan zombies! Ook in deze episode krijg je slechts 72 uur (in versnelde real-time weergave) om uit te dokteren wat er is fout gelopen, want dan pas is de militaire reddingsoperatie gepland.

Het leven zoals het is
Net zoals in Dead Rising wordt de speler met andere woorden opnieuw belast met een loodzware deadline, waaraan hij constant herinnerd wordt via een aftellende polshorloge. Bij de vorige telg haakten verschillende gamers af vanwege dit systeem, voornamelijk doordat je tevens enkel in de lokale WC’s je vooruitgang kon opslaan (en dat zijn er nog steeds niet bijster veel). Het was hierdoor onvermijdelijk dat je gaandeweg deadlines niet haalde van bepaalde sub- of hoofdmissies – of simpelweg stierf uiteraard -, waardoor je ofwel jouw falen moest aanvaarden en toch verder spelen met de gegeven middelen (en zo een alternatief verloop van het verhaal en einde kende), ofwel een soms aanzienlijk stuk opnieuw moest spelen. Wij konden het destijds wel appreciëren, mits je je er meteen bij neerlegde dat de eerste playthrough voornamelijk bedoeld is om zoveel mogelijk te levelen en de missies mee te pikken die realistisch zijn gezien je nog beperkte kunnen. Hetzelfde credo geldt nog steeds.

Homerun!

Level up
Het levelen is – net zoals zovele andere fascetten van de game – onveranderd gebleven: het afslachten van zombies, het redden van andere overlevenden en het verslaan van de kleurrijke psychopaten die het winkelcentrum rijk is, zijn nog steeds de belangrijkste bronnen van ervaringspunten. Enkel het trekken van unieke foto’s is geschrapt en vervangen door de optie om ditmaal je eigen wapens in elkaar te knutselen, om zo op nog inventievere wijze de populatie in de zombiehemel aan te dikken en meer punten binnen te rijven. Een baseball bat en nagels zijn bijvoorbeeld een evidente dodelijke mix, maar combineer dezelfde nagels met een gasfles en je krijgt een geheel eigenzinnige kijk op een remote sticky grenade! De mogelijkheden zijn legio en het staat nu reeds als een paal boven water dat Dead Rising 2 een nieuw obsceen orgelpunt wordt voor de ziekelijke slagersgeesten onder ons.

Slapstick
We zouden de expliciete, bloederige actie in Dead Rising 2 als ranzig bestempelen, mocht het niet overgoten zijn met dermate veel humor dat je vaak ligt te gniffelen als een beschaamde puber. Wij hadden bijvoorbeeld in het begin van de game onze outfit in een kledingszaak al snel verwisseld voor een grijze boxershort met sexy hartjesmotief, hetgeen voor extra hilariteit zorgde toen een vrouwelijke zombie een wansmakelijke appetijt vertoonde voor Chucks edele delen en deze gulzig begon te verorberen, of toen nog even later Chuck een bende plunderaars tegen het – nagenoeg naakte - lijf liep en vervolgens in een tussenfilmpje werd bedreigd om al het geld dat ie op zak had af te geven. Onvervalste slapstick.

Kortom, alles wat Dead Rising op Xbox 360 zo’n succes maakte is opnieuw aanwezig, inclusief de onophoudelijke drang om het winkelcentrum binnenste buiten te keren op zoek naar dolkomische wapens, maar de vernieuwingen (met onder andere 2p online coöp!) lijken vooralsnog beperkt en op de diepgang van de eventuele alternatieve eindes hebben we voorlopig nog geen zicht…