Crackdown - Hands-on

Free-roaminggames zijn doorgaans relatief eenvoudig te doorgronden, maar toen we in oktober vorig jaar op X05 een eerste speelsessie met Crackdown voor de kiezen kregen geschoven, was het bovenal een bevreemdende ervaring. Crackdown is exclusief in ontwikkeling voor Xbox 360 en is uitgedost in een unieke visuele stijl: een intrigerende mengelmoes van sciencefiction, cartoons en manga. Onder dit frappante omhulsel gaat echter een verraderlijk vermakelijke en gewelddadige game schuil die de komende maanden wel eens voor een verrassing zou kunnen zorgen. Graig Evans, productmanager voor de titel, nam twee uur de tijd om samen met ons de nieuwste build te spelen, die weer opmerkelijk beter speelde en oogde.

Futuristische misdaadbestrijders on steroids

In Crackdown trek je ten strijde tegen drie bendes die een futuristische stad in rep en roer zetten. De virtuele metropool is maar liefst zestien kubieke mijl groot en is één grote speeltuin om jouw bovenmenselijke krachten in bot te vieren. Je kruipt namelijk in de huid van een superagent die de opdracht heeft gekregen om de 21 kopstukken van de Shai Gen-, Vok- en Los Muertos-bendes te neutraliseren. Gaandeweg het spel krijg je info over de hiërarchie van deze criminele organisaties, en moet je aardig wat gespuis en bazen ombrengen. Opmerkelijk is echter dat heel de stad reeds van bij de aanvang beschikbaar is, alsook de hide-outs van de kopstukken in kwestie. Gamers met grootheidswaanzin kunnen bijgevolg meteen de grootste maffiosi opjagen, maar komen hoogstwaarschijnlijk van een kale reis terug, omdat hun personage nog groen achter de oren ziet en als een watje acteert.

Hoe meer bloed je laat vloeien, hoe krachtiger je personage: flatgebouwen beklimmen, lantaarnpalen uit het asfalt rukken, auto’s rondslingeren; spektakel gegarandeerd! Aanvankelijk zal je slechts met moeite een 2PK’tje kunnen optillen, maar hoe meer voorwerpen je door de lucht slingert, hoe meer je die vaardigheid ontwikkelt totdat je uiteindelijk een tientonner door het luchtruim kan katapulteren. Ook jouw agility verhoog je op analoge wijze, zodat je van flatgebouw naar flatgebouw springt alsof je een zondagse ochtendwandeling in het park maakt. De evolutie van je character gaat met andere woorden volgens hetzelfde stramien als in de RPG-topper Oblivion.

Eén van de kopstukken die wij het leven zuur maakten, zat verscholen in een torenhoge wolkenkrabber in aanbouw, met ontiegelijk veel etages, volgestouwd met bloeddorstig gespuis. Een harde dobber om levend de bovenste verdieping te halen via de gebruikelijke route, maar een getrainde Agent kan zich via de richels aan de buitenkant naar boven hijsen en acrobatische verticale sprongen uit de mouw schudden. In een wip sta je vervolgens oog in oog met het hoofd van de bende en gooi je haar genadeloos te pletter op het asfalt honderden meters lager.

Fusion frenzy

Wanneer je een pak slaag krijgt van de AI, kan je ten alle tijde de hulp van een kameraad inroepen via zogenaamde step-in/step-out co-op-gameplay, waarbij je dus niet noodzakelijk tezamen de hele verhaallijn hoeft te doorlopen. Als alternatief kan je je toevlucht zoeken in de Fusion-optie, waarbij je jouw DNA ‘mengt’ met de compatibele bouwstenen van een ander personage op Xbox Live en zo een tijdelijk extrakrachtige Agent creëert. Dr. Frankenstein zou er ongetwijfeld lyrisch over zijn. Real Time Worlds maakt er bovendien een punt van dat de co-op-ondersteuning voldoende verfrissend moet zijn en nieuwe gameplaymogelijkheden schept. Zo kan één speler bijvoorbeeld een wagen stelen en met een rotvaart op een schuilplaats afstevenen. Net voor impact springt hij uit het op hol geslagen vehikel en knalt zijn compagnon met een sniper op de benzinetank, waardoor het gebouw en enkele slechteriken in gruzelementen uiteen spatten. Guns blazing kan je als duo vervolgens de klus koudweg afmaken en de overlevenden door het hoofd knallen.

Wie zich op iets hedendaagsere wijze wil versterken, kan de stad daarnaast in één van de Agency-voertuigen doorkruisen. Deze komen in drie variaties, zijnde een sportwagen, een SUV en een truck, en ook zij kunnen evolueren als je er veelvuldig rubber mee verbrandt. Meer snelheid, meer bepantsering, meer vermogen; het zal uitermate handig blijken te zijn.

Pop a kneecap

De controls waren in deze versie van de game reeds uitermate accuraat en in geen tijd perforeerden we de knieschijven van maffiosi en bliezen we benzinetanks van rijdende wagens op, om vervolgens te genieten van de voldoeninggevende explosies. Dankzij de linkertrigger kan je namelijk overschakelen naar de aimmode, waarin de hitpoints worden aangeduid en je met de joystick snel kan wisselen tussen de verschillende targetpoints van een voertuig of maffioso. Op deze manier is het een koud kunstje om de banden van een voorbijrijdende wagen te perforeren of de hersenmassa van een chauffeur tegen de voorruit te doen spatten met een welgemikt schot. Oorspronkelijk wou men de game uitsluitend voorzien van revolutionaire controls waarbij je enkel de twee joysticks en triggers zou nodig hebben om alle acties te ondernemen, maar intussen heeft men toch ook een meer gebruikelijke besturing toegevoegd als alternatief.

Op een jaar tijd hebben we de game nu al meermaals aan de tand kunnen voelen en telkens zijn we - net zoals de andere journalisten die de eigenaardige titel een kans geven - onder de indruk van de geboekte vooruitgang. Op X05 waren we nog één van de weinigen die het potentieel van Crackdown zagen, maar intussen geraakt de nieuwsgierigheid van steeds meer mensen geprikkeld. De game verschijnt hoogstwaarschijnlijk pas ergens begin 2007, en lijkt goed op weg om een waardige exclusive te worden.