Co-op Lord of the Rings: War in the North

Het gevecht tegen twee trollen op de besneeuwde bergflank van Mount Gundabad; tot driemaal toe de confrontatie aangaan met een Barrow-Wight in de mistige en onheilspellende Barrow Downs of  de kennismaking met de kolossale, sprekende adelaar Beleram… het zijn maar enkele gedenkwaardige passages van onze coöperatieve tocht doorheen het noordelijke gedeelte van Middle-Earth. Aangemoedigd door onze enthousiaste medespelers van vlees en bloed, hakten we er lustig op los. De frustraties uit onze solocampagne werden tot een minimum beperkt, heel even waren we zelfs geneigd om de minpunten te vergeten. De coöperatieve manier is de enige juiste om Lord of the Rings: War in the North te spelen. 

Dat wil overigens niet zeggen dat spelers met een uitgebreide vriendenkring zomaar een extra punt mogen optellen aan het door ons gegeven cijfer in de recensie van pakweg een halve maand geleden. Die 6+ staat nog steeds als een huis en wie wil weten waarom moet gewoon even die tekst (her)lezen. Er zijn hoe dan ook wel een aantal gebreken en het blijft in wezen een simpel hakspelletje met lichtvoetige RPG-invloeden. Daar verandert zelfs het leuke gezelschap niets aan.

Co-op werkt via LAN en online, maar kan ook in split-screen gespeeld worden met maximaal twee spelers. De derde wordt dan gecontroleerd door de bij wijlen falende kunstmatige intelligentie of een al dan niet willekeurige online speler. Het behoort dus niet tot de mogelijkheden om het spel met zijn drieën op één televisie te spelen, terwijl dat volgens ons zowel praktisch als technisch een haalbare kaart zou moeten zijn. Geen onoverkomelijk minpunt, maar we hadden dit toch graag anders gezien.

De verbinding met andere spelers via het PlayStation Netwerk (we hebben de game enkel getest op de PlayStation 3) verloopt doorgaans vlekkeloos, al hadden we niet meteen het idee dat de potentiële kandidaten voor een strooptocht doorheen Middle-Earth in grote getalen aanwezig waren op de online servers. Wie vreemde mensen uit zijn avontuur wil weren, maakt met eenzelfde gemak een privaat spelletje aan waarin enkel plaats is voor (geïnviteerde) mensen uit zijn/haar vriendenlijst. Spelers stappen bovendien moeiteloos in en uit een spelletje, iets wat sowieso niet meer weg te denken is uit de huidige spellen waarin de focus ligt op samenspel.

Samen hakken in het Lord of the Rings-universum is een aangename bezigheid. De lichte RPG-invloeden zorgen ervoor dat het eenvoudige hak- en slachtwerk niet al te snel monotoon wordt. Iedere speler krijgt een personage toegekend (de keuze bestaat uit een dwerg, elf en mens), met zijn specifieke eigenschappen en kwaliteiten.  Gesneuvelde makkers help je in geen tijd opnieuw op de been. Dit alles gebeurt een stuk doordachter en sowieso een stuk veiliger dan wanneer de A.I. zich zonder nadenken op het genezingsproces stort en daardoor zelf onherroepelijk het loodje legt – iets wat ons in onze solocampagne mateloos heeft gefrustreerd. Terwijl we (wij speelden met onze al sterk in level gestegen dwerg) hoofden van hun romp scheiden en ledematen amputeren, zien we hoe onze collega-elf een beschermend en genezend schild oproept en hoe het menselijke personage voor bijstand zorgt met langeafstandsaanvallen. Loot wordt na ieder gevecht gretig opgeraapt en – indien nodig – onderling verdeeld. Zo nu en dan wordt er van het voornamelijk lineaire pad afgeweken en vinden we een verborgen ruimte boordevol waardevolle spullen, eveneens iets waar de door de A.I. gecontroleerde spelers weinig tot geen moeite voor doen. Het samenhorigheidsgevoel wordt er alleen maar groter op, in die zin is de ontwikkelaar zeker in zijn missie geslaagd.

Los daarvan durft zo’n medespeler ook wel ’s een blok aan je been zijn. Wij waren op een gegeven moment al dusdanig ver in level gestegen dat we zonder vrees en met een sloophamer in beide handen op een meute Orcs stapten om ze koelbloedig af te maken, terwijl onze beginnende (level 1) collega dermate veel moeite had om in leven te blijven. We lieten onze beste kant zien en hielpen hem keer op keer terug op de been, maar stiekem waren we hem liever kwijt dan rijk. Er worden blijkbaar geen concessies gedaan voor spelers die bij wijze van spreken nog in hun onderlijfje door de levels dartelen en in het spel terechtkomen van meer ervaren spelers. Dat en de split-screen optie voor drie spelers had onze appreciatie voor het coöperatieve gedeelte nog groter gemaakt.

Want het samenhorigheidsgevoel waar we het zonet nog over hadden, is voor ons de voornaamste reden om Lord of the Rings: War in the North te spelen. De lijvige campagne doorlopen met twee vrienden heeft zo zijn charmes en doet de A.I.-flaters moeiteloos vergeten. De wisselvallige graphics en de bijhorende spelbedervende bugs waarover we het al uitgebreid in onze recensie hadden, gooien wel nog altijd roet in het eten.  War in the North is sowieso geen baanbrekende game, maar dankzij de co-op functies komt het geheel net iets beter tot zijn recht.