Clive Barker's Jericho - Hands-on

Smakelijke splatterpunk

Clive Barker, befaamd horrorauteur en –regisseur, deinst er niet voor terug om z’n publiek te trakteren op bloederige gruwelscènes en expliciete maagomkerende taferelen. Subtiliteit is niet aan hem besteed, getuige filmpersonages zoals Pinhead uit de ’Hellraiser’-klassiekers. In 2001 waagde hij zich aan een uitstapje in de gamesindustrie met Clive Barker’s Undying, dat jammer genoeg volledig flopte ondanks lovende kritieken. Eind september probeert ie het een tweede maal met Clive Barker’s Jericho, een game die meedingt naar het kroontje van meest angstaanjagende en macabere game van 2007!

Clive Barker’s Jericho heeft voor alle duidelijkheid niets te maken met het stadje Jericho uit de gelijknamige TV-serie. In de game neem je de controle over een zevenkoppig team van het Departement voor Occulte Oorlogsvoering en trek je op onderzoek naar de oude stad Al-Khali, waar paranormale activiteiten zijn waargenomen. Het vervolg van het verhaal is doorspekt met fantasie-elementen en voert je langsheen verschillende tijdszones met slechts één doel voor ogen: het afslachten van het ultieme kwaad dat de poorten van de hel heeft opengezet. Zo zal je strijd leveren in Al-Khali ten tijde van WO II, de kruisvaarten, het Romeinse Rijk, de Toren van Babel en de moderne tijd. Inspiratie en variatie genoeg om de meest gruwelijke personages op de speler los te laten!

Supernatural

Eén van de personages die we tijdens onze speelsessie mochten bekampen was bijvoorbeeld Cassus Vicus, een eindbaas die als aanval z’n blubberige buik openscheurt en vervolgens bloed, darmen en organen uitspuwt, terwijl ie met metalen kettingen aan de omgeving is vastgehaakt. Een smakelijk spektakel kan je het bezwaarlijk noemen en dergelijke originele boss fights zullen plaatsvinden aan het einde van elke zenuwslopende level. Al-Khali is namelijk overspoeld door ongure creaturen en je zal voortdurend jezelf een weg moeten knallen doorheen horden misselijkmakende monsters. Vooral een aanvaring met een wegrottende ridder staat nog steeds op ons netvlies gebrand. Het wezen besprong ons uit het niets en gaf ons woeste kopstoten, allemaal in beeld gebracht vanuit een schokkerige close-up camera. Afgaande op de levels die we reeds gespeeld hebben, lijkt Clive Barker’s Jericho alvast meerdere van dergelijke memorabele momenten te bevatten.

De game is eveneens doorspekt met zogenaamde cinematische fragmenten, waarbij je de juiste knoppensequenties moet uitvoeren om de scène succesvol af te sluiten, een procédé dat vooral populair is geworden sinds de PS2-titel God of War. Zo moesten we onder andere langsheen een in elkaar stortende richel klauteren en een gevecht met een furieus skelet leveren terwijl we naar beneden donderden in iets wat op een diepe waterput leek. Zulke situaties kennen geregeld meerdere eindes en om de frustratiegrens zo laag mogelijk te houden, zal je na een mislukte poging meteen weer bij de start van de scène opnieuw kunnen proberen, of zelfs ergens halverwege mocht het een lang stuk zijn. Mercury Steam lijkt alleszins voldoende tijd te hebben besteed aan het uitwerken en aaneenrijgen van dergelijke spannende scènes, zodat het tempo nooit zakt tijdens deze beklijvende single player-ervaring. Een multiplayer hoef je niet te verwachten, omdat men volledig focust op het aanbieden van een memorabele 12 à 15 uur durende verhaallijn.

Onze enige vrees voorlopig is dat Jericho een behoorlijk complexe squad-based first-person shooter zal worden, doordat je 7 verschillende personages kan besturen, elk met hun eigen wapens en bovennatuurlijke krachten. In plaats van gedetailleerde orders te geven zal je zelf voortdurend moeten wisselen van personage en het hoofd erbij moeten houden. Niet voor doetjes dus, maar het kwijl loopt nu reeds langsheen onze bloeddorstige mondshoeken, snakkend naar deze gore dosis horror!