Call of Juarez: The Cartel

Met de nieuwste telg uit de Call of Juarez-franchise begeeft het ontwikkelingsteam zich voor het eerst weer op onbekende gronden. De franchise, bekend geworden om zijn Wild West-setting, ruilt die omgeving en dat tijdsperk in voor een hedendaags Mexico.

Aanslagen in LA zorgen ervoor dat de Amerikaanse overheid een speciale task force opricht om de daders op het matje te roepen, wat er dus feitelijk op neerkomt dat je ze een kogel door de kop moet knallen. In deze eenheid worden enkele personen van verschillende overheidsdepartementen samengebracht. Elk van deze personages in het team is trouwens speelbaar en heeft zijn eigen specialiteiten. Zo voelt DEA-agent Eddie Guerra zich het best in zijn vel wanneer hij met submachine guns en shotguns mag spelen, is Ben McCall van de LAPD op zijn best met revolvers en ligt de specialisatie van FBI-agente Kim Evans eerder bij de langeafstandswapens.

Maar om eerlijk te zijn hebben we echter nog niet veel gemerkt van de voor- of nadelen van de verschillende personages. De voordelen van het eigenlijke spel zelf, zoals het er uitzag in onze previewversie, waren al evenmin op te merken, want in feite waren er vooral nadelen aanwezig.

Voor je aan een missie begint –in onze previewversie hadden we er vijf ter beschikking – moet je één van de drie agenten kiezen waarmee je het level zal afwerken. De andere twee volgen je dan overal als computergestuurde allies. Zoals hierboven vermeld, maakt het echter niet echt uit welk personage je kiest; veel verschil in gameplay merk je niet en de verhaallijn blijft voor ieder personage hetzelfde. 

CoJ: The Cartel is een first-person shooter, maar weet al meteen één van de cruciale elementen voor een succesvolle game in dat genre volledig naar de maan te helpen, namelijk het mikken. Accuraat proberen schieten op je tegenstanders is een moeilijke klus, zeker met volautomatische geweren. Het maakte niet uit wat we probeerden, het lukte niet om onze iron sights op onze tegenstander te richten, en ontdekten al snel dat kogel per kogel schieten uit de heup met een AK47, veel efficiënter is dan mikken. Al snel een dikke domper op het spel natuurlijk.

En dan komt daar nog eens bij dat zelfs een schildpad met downsyndroom het spel belachelijk simpel zal vinden. Je hersenen  zullen geen enkele hersenactiviteit moeten ontplooien om een level tot een goed einde te brengen. Steeds weer hoor je van overal en nergens roepen “ola, who are you, esse?”, waarna er een chaotisch vuurgevecht ontstaat en je personage enkele ronduit schandalig belachelijke oneliners uit zijn of haar keelgat spuwt. Het spel wist ons in feite halverwege de eerste missie al niet echt meer te boeien.

Het is jammer dat we het moeten zeggen, maar voor ons leek The Cartel in zijn previewtoestand meer op een eindproject van een tweedejaarsstudent informatica dan op een game die door een volwaardige studio is – en wordt – gemaakt. Ubisoft waarschuwde reeds voor enkele zaken die nog niet afgewerkt waren, zoals mensen die de verkeerde kleren droegen in stukken van bepaalde levels, dus daarover moeten we niet klagen, aangezien die probleempjes nog worden afgewerkt. Wat echter wel opviel, zijn de andere grafische mankementen. In het eerste level moet je in een bos een grote weedplantage binnendringen en de bad guys vermoorden. We weten niet wat voor plant model heeft gestaan voor de virtuele versie van een weedplant in dit spel, maar het was zeker niet de juiste.

De planten in het spel vormen slechts een klein voorbeeld van de vele grafische mankementen van het spel. Een ander voorbeeldje: het is de bedoeling om C4 te plaatsen in de tenten rond de weedplantage, maar in plaats van te ontploffen, ontstaat er gewoon een vuurzee. Tussen C4 en een brandbom zit toch nog wat verschil hoor. Maar ontploffingen kunnen later in het productieproces eventueel nog worden bijgevoegd, dus er is nog ietwat hoop voor het spel. Want we moeten toegeven, niet alles ziet er slecht uit. Als er één ding is dat de grafische kwalen soms even deed vergeten, dan was het wel de lichtinval. Die zorgde er letterlijk voor dat ineens alle fauna en flora er levendiger uitzagen zodra de zon bijvoorbeeld wat door de bomen kwam piepen.

Lichtinval kan echter niet de nadelen van het gebrekkige geluid wegnemen. De stemacteurs zijn stuk voor stuk irritante personen en hebben enkel zinnen ingesproken waarvan je na een uur spelen je verplicht moet terugtrekken naar het toilet wegens een plotseling geval van het vliegend schijt. Bij elke nieuwe golf vijanden roepen je tegenstanders iets naar jouw team, maar van waar dat geschreeuw met vals Mexicaans accent komt, daar stellen we ons toch vragen bij. De stemmen lijken van recht voor je te komen, maar kunnen even goed afkomstig zijn van bad guys die vijftig meter naar links staan. Daarnaast klinken ook de auto’s waarmee je meermaals rijdt al bijna zo slecht als ze sturen. Je auto geraakt tijdens het rijden ineens aan zijn topsnelheid – die trouwens absurd laag ligt – waarna de motor klinkt alsof je in een veel te lage versnelling rijdt. En zo kunnen we wel nog een tijdje blijven doorgaan.

Maar het is nog niet te laat voor The Cartel. Mits goede aanpassingen en toevoegingen en vele uren hard labeur van het ontwikkellingsteam, kunnen veel van de fouten in het spel nog goedgemaakt worden. Het zal ondergetekende verbazen als Call of Juarez een topper wordt, maar misschien dat Ubisoft toch nog een klein succesje kan boeken. Indien het de ontwikkelaar eens goed onder zijn veren zit, natuurlijk...