Burnout Revenge - Hands on

Burnout 3: Takedown liet een wrange nasmaak achter bij de oorspronkelijke fans van de serie, die reeds van bij de eerste game tegen verbluffende snelheden de verkeersaders onveilig maakten en in de reeks een unieke bevrediging vonden van hun wildste racefantasieën. Developer Criterion sloeg met deel drie een nieuwe weg in en introduceerde het moordlustige ‘takedown’ systeem in de game, waardoor het race-element in z’n puurste vorm verdween en plaats maakte voor een mengeling van racen en verwoestende gevechten op leven en dood met tegenstanders die maar al te graag jouw wagen herleidden tot een miezerig sardineblikje. Grootste mankement aan de game was het gebrek aan geloofwaardigheid, met veel goede intenties, maar slechts halfslachtige uitvoeringen op alle gebied. Verbluffend, maar tegelijk teleurstellend. We waren op de X-Power redactie dan ook uitermate benieuwd om te zien of Burnout Revenge, de vierde telg inmiddels, opnieuw onze harten kon veroveren ...

Criterion trekt ditmaal voluit de kaart van de waanzinnige, maniakale chaos op weg naar de finish en zet alle zeilen bij om met Burnout Revenge een completere belevenis en ervaring voor te schotelen aan de gamer, dankzij tal van subtiele verfijningen en geslaagde vernieuwingen. Met name het track design is spectaculairder dan ooit tevoren, met de introductie van shortcuts, alternatieve routes en adembenemende sprongen over gebouwen, gapende kloven of doodgewoon verkeer. Door deze grotere variatie blijven de bestaande parcours steeds verfrissend aanvoelen en bekruipt ook het gevoel je dat de tegenstanders vanuit werkelijk elke ooghoek je momenteel kunnen bestoken met venijnige aanvallen. Zelfs van bovenuit, want dankzij de talrijke springschansen kan je de tegenstand nu ook tot schroot herleiden met een welgemikte landing op diens dak. ‘Death from above’, letterlijk! De adrenaline in ons bloed piekte alleszins pijnlijk hoog toen de eerste zogenaamde ‘vertical takedown’ op het scherm werd getoverd.

Ook het verkeer draagt zijn steentje bij tot het spektakelgehalte van de game. Er rijdt niet enkel angstwekkend veel verkeer op de baan, je kan ze bovendien gebruiken als aanvalswapen! Het meegaande verkeer kan je namelijk langs achter rammen en hen zo richting tegenstanders of ander onschuldig verkeer katapulteren, met immense crashes en rondvliegend puin tot gevolg. De sensatie druipt gewoon van jouw scherm als je met een rotvaart jezelf een weg baant doorheen het verkeer, de wrakken je om de oren vliegen en tegenstanders vanuit verschillende zijwegen en sprongen komen aangevlogen. Een beklemmende ervaring die je van bij de aanvang bij de keel grijpt en de adem afsnijdt totdat je de eindmeet overschrijdt. De hoofdbrok van de actie is hierdoor niet exclusief beperkt tot de rijvakken in tegengestelde richting, waar het in de vorige delen cruciaal was om te racen om de burnout-meter te vullen, maar is verspreid over de ganse baan. Eenvoudiger wordt het echter niet, aangezien de aanvalsmogelijkheden fel zijn toegenomen en de intensiteit van het verkeer is opgevoerd.

Het creëren van een ware Apocalyps op de baan is niet enkel een lust voor oren en ogen, het is een absolute must als je progressie wil maken in de single player modus. De vooruitgang doorheen de World Tour is in Burnout Revenge rechtstreeks verbonden aan de agressiviteit die de speler ten toon spreidt gedurende de races en talrijke events. Hoe brutaler je de tegenstand en het verkeer vernedert, hoe hoger de score in de race zelf en hoe hoger jouw globale ranking zal stijgen. Je begint de debatten als een meelijwekkende, onschuldige chauffeur, maar evolueert al snel tot de incarnatie van de duivel zelf op vier wielen. Het opvijzen van die reputatie unlockt dan gaandeweg meer evenementen en een groter wagenpark, dat in totaal uit maar liefst 75 exemplaren bestaat. Deze zijn opgedeeld in verschillende categorieën (waarbij sommige beter geschikt zijn voor de stunts in de crashmode, of sneller zijn voor in de races e.d.) en worden van steeds betere makelij. De mogelijke vernieling aan de snelheidsmonsters is tevens drie maal zo uitgebreid als in het vorige deel. Wagenrecyclage was nog nooit zo aangenaam!

De verschillende gamemodi kregen een hoognodige onderhoudsbeurt en zijn in Burnout Revenge perfect afgesteld voor een grotere dosis plezier. De befaamde ‘crashbreaker’ maakt nu ook zijn opwachting in de gewone races van de World Tour. Hij is echter pas beschikbaar na enige tijd zwoegen en zweten om deze optie vrij te spelen, waardoor het bevredigender is om vooruitgang te boeken in de single player modus, die jouw vaardigheden zoveel mogelijk op de proef blijft stellen en nieuwe uitdagingen aanbiedt.

De Road Rage en Eliminator modi hebben eveneens een kleine make-over ondergaan en zijn nu nog spannender vanwege de toevoeging van een tijdsfactor. In een Road Rage event begin je met slechts een beperkt aantal seconden op de klok, die genadig wegtikken en bij elke nieuwe takedown slechts miniem aangevuld worden. De strijd tegen de klok speelt tevens een cruciale rol in de hernieuwde Eliminator sessies, waarbij elke 30 seconden de deelnemer in laatste positie wordt geëlimineerd, en niet langer na één volledige lap zoals bij Burnout 3: Takedown het geval was. Hierdoor is het voortdurend oppassen geblazen, want de minste foute inschatting kan het deelnemersveld op korte tijd dooreen schudden en ervoor zorgen dat je je plots in acuut uitschakelingsgevaar bevindt. De drang om vliegensvlug te blijven racen bereikt zijn piek van start tot finish met het stresserende getik van de timer op de achtergrond. Een heerlijke foltering!

Een volledig nieuwe modus die het daglicht ziet is Traffic Attack, waarbij je eindelijk de gelegenheid aangereikt krijgt om wraak te nemen op die hoogst enerverende ochtend- en avondfiles op onze Belgische wegen. Doel in deze modus is om het meegaande verkeer in alle mogelijke richtingen te rammen en zoveel mogelijke autokerkhoven te veroorzaken. Het bekogelen van het in tegengestelde richting rijdende verkeer met allerhande voertuigen zorgt ook op die rijbanen voor de nodige tonnen verwrongen staal. Hoe hoger het bedrag aan veroorzaakte schade, hoe hoger de score en medaille. Maar je kan het je niet veroorloven om even te slabakken, want ook in Traffic Attack is er een gevecht tegen de klok en is het zaaks om te blijven racen en zoveel mogelijk wagens re rammen om extra seconden te winnen. We beleefden alvast erg veel plezier aan deze modus, een waardevolle toevoeging aan de game!

Een modus die in deel drie uitermate betuttelend tewerk ging mijns inziens was de –niettemin populaire- Crash Mode. Ook Criterion lijkt dit te beseffen en heeft deze modus ‘heruitgevonden’. Geen pickups of wat dan ook die de meest aangewezen route voor de speler uitstippelen, maar gewoon jij, het verkeer, de verschillende routes en het belangrijkste van al: jouw wapen, oftewel jouw uitverkoren crash voertuig. Elk voertuig reageert anders op de wind, heeft meer of minder PK’s onder de motorkap en heeft een verschillende crashbreaker qua omvang. Deze crashbreaker laadt je op door B in te rammen, hetgeen een grotere ontploffing teweeg brengt. Met behulp van de ‘aftertouch’ kan je steeds jouw brok ijzer sturen naar waar je wil om zo een kettingreactie van aanrijdingen te bekomen. Bovendien gebeurt ook het starten nu op een andere manier met een op en neer bewegend balkje zoals in golf games, waarbij je snelheid en nauwkeurigheid bepaalt alvorens te vertrekken. Het klinkt waarschijnlijk bevreemdend, maar het gewent al snel en is bovendien handig om te experimenteren met verschillende startsnelheden, die wel degelijk invloed kunnen hebben op het uiteindelijke resultaat. De crash events die wij konden testen voelden alvast uitdagender aan doordat de pickups niet langer ons handje kinderlijk vasthielden.

Midden september ligt Burnout Revenge in de winkelrekken, en het lijkt er sterk op dat Criterion ons opnieuw heeft kunnen lokken tot de horde fans van de reeks. Burnout: Takedown was een desillusie na de fantastische race-ervaring die de eerste twee delen aanboden, maar deel vier lijkt een complete ervaring af te leveren voor al wie bekoord wordt door de pittige mix van sensatie, snelheid en chaos. Het jammerlijke verlies van het race-element in zijn authentieke vorm hebben we reeds doorgespoeld sinds het vorige deel (ook nu nog steeds rubberband A.I. bvb), maar sinds de previewbuild op onze redactie arriveerde, heeft de nieuwe ervaring die Criterion ons aanbiedt nog geen seconde verveeld ...