Bodycount

Het is alweer een hele tijd geleden dat wij als prille gamejournalist werden uitgenodigd op één van onze eerste perstrips. De game die werd voorgesteld was Black, een FPS die zou uitkomen op de PS2 en Xbox. Het zou een FPS worden, maar eentje die tot op heden nog steeds geldt als een klassieker in het genre. De vijanden spraken Russisch, alles voelde rauw en realistisch aan, maar gelukkig was er nog meer dan voldoende om overhoop te knallen. Dat succes probeert Codemasters nu voort te zetten met Bodycount.

In de niet zo heel verre toekomst ben jij Jackson, een afgezwaaide soldaat die omwille van zijn uitzonderlijke capaciteiten aangetrokken is door The Network, een organisatie die de vuile klusjes opknapt voor de Amerikaanse regering in conflicten waar zelfs de VN niks in de pap te brokken heeft. Om dit tot een goed einde te brengen zal er heel wat gespuis overhoop geknald moeten worden en daar hoef je je in Bodycount absoluut niet voor in te houden. In de spirituele opvolger op Black hoef je immers net zoals in zijn voorganger nauwelijks de vinger van de trekker te halen. Het arcadegevoel deed ons denken aan Bulletstorm uit de stallen van Epic, maar klikte net iets beter door een reden waar we niet meteen onze vinger op konden leggen. Het draait minder om multipliers en andere gimmicks dan om gewoon knallen geblazen met hier en daar de nodige strategie.

De presentatie van Bodycount omvat een bijzonder rijk kleurenpallet en creëert een look waarmee de game zich duidelijk afstandig wil houden van de veelvuldig aanwezige concurrentie in het genre. Het is ook mogelijk om gebouwen te slopen tot op hun funderingen, voornamelijk om argeloze vijanden in de val te lokken en te bedelven onder het puin. Het feit dat Bodycount je verschillende strategieën aanreikt om een missie tot een goed einde te brengen, zorgt ervoor dat er heel wat replay value aan verbonden is. Na het einde van een level blijft het knagende gevoel of het niet beter had gekund toch even hangen, wat meteen een goed excuus is voor een volgende speelbeurt, natuurlijk.

De kern van de gameplay wordt gevormd door de zogenaamde Intel: blauwe of gele orbs die je krijgt wanneer je vijanden om zeep helpt. De Intel vult een metertje aan dat ervoor zorgt dat je verschillende speciale acties kunt uitvoeren, zoals vragen om een spectaculaire luchtaanval. Vaak komen deze superaanvallen behoorlijk handig van pas, als golf na golf aan vijanden je toch allemaal eventjes teveel wordt.

Net zoals in Black krijg je ook hier met een flink aantal vijanden te maken die niet meteen van de domste zijn. Omdat je onvermijdelijk wordt doorzeefd als een Zwitserse kaas wanneer je probeert als een Rambo door het level heen te banjeren, is het coversysteem in het leven geroepen. Dit is vrij uitzonderlijk voor een FPS, maar uiteraard een standaard in de gemiddelde third-person shooter sinds Gears of War. Door de combinatie van een coversysteem en vernietigbare omgevingen is er heel wat ‘trial & error’-gameplay verbonden aan deze game, dus wie daar niet meteen een fan van is, kan Bodycount het best meteen links laten liggen. Het loont echter de moeite om naast al het knallen ook even je hersenen te gebruiken. Wie zegt dat shooters enkel breinloos vermaak hoeven te zijn?

Al bij al kan het niet anders dat Bodycount het bekijken waard moet zijn voor fans van het FPS-genre. Vaak wordt het singleplayer-aspect nogal over het hoofd gezien, maar voorganger Black en ook de SP-campaign van zijn opvolger voorspellen alvast veel goeds. Eind deze maand kun je Bodycount in de Belgische winkelrekken verwachten.