X-Powered Journals: Fable

Sommige games bereiken al een soort van kult status voor ze ooit verschenen zijn. Ook Fable is zo één van die titels waar duizenden mensen vol ongeduld naar uitgekeken hebben. In de VS ligt de game al enkele weken in de winkels en aan de eerste Amerikaanse reviews kon je toch wel opmaken dat het een goede game was, maar monsterscores bleven toch wel uit den boze. De grootste grap van allemaal is er waarschijnlijk verleden week gekomen toen geestelijke vader Peter Molyneux zich kwam verontschuldigen voor de hopen aan aangekondigde features die de uiteindelijke game niet gehaald hebben. Wat was de oorspronkelijke titel voor dit project nu weer? Ah ja, Project Ego, dat tweede woord was dus weer alles omschrijvend voor het ganse ontwikkelingsproces van de game. Dat ze na Black & White nog niet geleerd zijn heeft me echt wel verbaasd. In ieder geval onze spetterende X-Power review kan je al van bij de release op de site terug vinden, ik ga de game vanuit een ander standpunt even onder loep nemen.

Twee weekjes geleden op de vrijdag was het dus eindelijk zo ver, het langverwachte Fable lag in de winkel. In de voormiddag eerst collega MacNappy nog even vergezellen naar een kleine EA voorstelling in het Sheraton Hotel (bij EA wilde ze absoluut het beste omdat X-Power daar ging zijn), maar op de weg terug moest ik natuurlijk eerst in een winkel kunnen stoppen om de game op te pikken. In Leuven van de trein gesprongen begon ik mijn opmars naar de Fnac om de game in huis te halen. Tot mijn grote verbazing bleek dat er niet al te veel commotie rondom de game te bespeuren was. Bij de release van vb. Driver 3 kon je geen winkel binnen gaan zonder een reuzenstand omver te lopen, waardoor je met je hoofd tegen één of andere winkelrek viel, om door honderden Driver exemplaren levend begraven te worden. Na enig zoekwerk bleek dat de game in een nogal duister hoekje verborgen zat in een aparte rek naast een stuk of 60 Call of Duty expansions. Van een grote oplage was dus niet veel te merken, maar mijn exemplaartje was alvast veilig gesteld.

Terug thuis gekomen was het dus de hoogste tijd om me klaar te maken voor de game. Na mijn GSM uit het raam gegooid te hebben en de deur te barricaderen met 55 kilo Labrador, was het de hoogste tijd om de wereld van Albion zelf eens te gaan verkennen. Twee dagen later, gecombineerd met nog heel wat uurtjes aan Outrun 2 was het al zo ver. De eindcredits rolden over het scherm. Op zich niet zo erg natuurlijk maar toch bleef ik met een grote honger nazinderen. Ontzettend leuk, je kunt na de main quest nog steeds met je karakter verder spelen, maar er is gewoon niets meer te doen. Af en toe is een paar bandits of enkele zeldzame monsters bij elkaar gaan peren en daar blijft het dan ook bij. Ontzettend spijtig gewoon, want zonder enige vorm van uitdaging, is je zin gewoon vrij snel over. Natuurlijk kan je nog de verschillende dorpjes gaan terroriseren, maar als eeuwige goedzak valt me dat dan ook weer ontzettend zwaar. Ontmoet Primal, 52 jaar, legendarische held en werkloos. Buiten wat pintjes in de kroeg gaan te drinken, zijn vrouwke verwennen en wat gaan vissen en groene michelle smoren heeft deze oude rakker niks meer te doen.

Ondertussen doen de eerste geruchten over een eventuele Fable 1.5 update al de ronde. Hoogst onwaarschijnlijk volgens mij, omdat er nooit een woord werd gerept over eventuele content download via Live voor de game. Het zou de game vast en zeker goed doen, om nog er nog is een klein eilandje bij te gooien of de game met allerhande extra quests vol te pompen zodat je toch nog iets nuttig kan doen. Ik kan me nu éénmaal niet van de gedachte ontdoen dat er veel meer in gezeten had. Op gebied van gameplay en audiovisuele aspecten zit het ontzettend snor met de game, maar het is gewoon die levensduur en meerwaarde die ontbreekt om van de game echt een klassieker te maken. Mij maakt het persoonlijk niet veel uit dat de bomen in Fable niet kunnen groeien, maar de spelwereld van Fable doet me ontzettend hard aan men eigen thuisbasis denken. De Keiberg is ook maar een onbeduidende vlek op de wereldbol die op menig landkaart zelfs niet terug te vinden is. Een vierkante kilometer aan territorium is natuurlijk niet echt iets om over naar huis te schrijven en dit gevoel krijg ik ook bij Fable. Het moet mijn part geen game met Morrowind allures zijn maar, de wereld voelt ontzettend beperkt aan. De volgende screen is een reactie op iedereen die nu al snode plannen aan het smeden is om mijn dorpke door het slijk te halen.

Ik zal mijn kwaadaardige kant dan maar eens naar boven halen en de game op deze manier doorlopen, maar ik vrees er een beetje voor dat hij daarna nogal snel in de kast zal verdwijnen, waar hij samen met vele andere vergane glories stof staat te verzamelen. Fable is een goede game voor wat het geworden is, maar het had zeker potentieel om super te worden als je denkt wat het had kunnen zijn. Ik blijf alleszins met gemengde gevoelens achter om dan nog maar te zwijgen van die grote honger naar meer. Het lijkt mij zo halvelings een fenomeen te worden dat games waar veel van verwacht wordt, het tijdens de afrekening voor een deel laten afweten. Op naar de volgende titel zou ik zo zeggen, maar als Halo 2 hetzelfde lot bezegeld is ga ik mijn intrek nemen in een klooster.

Get fueled with X-Power

Primey