X-Power-awards 2006

Iedereen heeft het nieuwe jaar intussen reeds feestend ingezet, maar op de redactie profiteerden we van deze relatief rustige periode om terug te blikken op 2006, het jaar waarin de Xbox 360 stilaan op toerental kwam en de welgekende kinderziekten van zich af trachtte te schudden. Welke games hebben iets bijzonders bij ons losgeweekt en waren de aankoop dubbel en dik waard? Waren we misschien teleurgesteld in een bepaalde release of fenomeen? Je ontdekt het in ons jaarlijks wederkerende Awards-artikel! Lijstjestijd!




Het was weliswaar niet volledig unaniem, maar velen waren het erover eens: Gears of War was voor velen dé titel die het afgelopen jaar de Xbox 360 op de kaart zette. Enkele lovende quotes:

Michael: “Gears of War gaf me een veel groter ‘wow’-gevoel dan Halo. Gewoonweg verbluffend.”

Davy: “De schitterende singleplayer, die me vooral in de co-opmode boeide, is een pareltje. Ik kan me dit jaar geen beter game voor de geest halen, waarbij ik de verhaallijn in één ruk wilde uitspelen. Chapeau!”

Frank: “De game heeft naar mijn mening recht op bijna iedere award, zo ongelooflijk goed is ie. De singleplayer is niet heel lang, maar is ook bedoeld om herspeeld te worden op een hoger niveau en in de geniale co-op. Singleplayer en multiplayer zijn beiden even goed. Wat wil een gamer nog meer?”

Bert: “Als je na een achttal uur de eindmeet bereikt hebt en dankzij een pure adrenalineopstoot meteen een nieuwe speelsessie op een hoger niveau opstart, dan weet je gewoon dat je verslingerd bent aan een unieke, meeslepende game.”

Laurens: “Uitstekende gameplay in een mooi jasje, hoedje af voor Epic! Dat de multiplayer mijns inziens een beetje tegenviel, zien we alleen maar als een excuus om een tweede deel te maken.”

Dat we een redactie hebben met uiteenlopende smaken, werd overigens al meteen duidelijk bij de eerste award. Gears of War bleek niet het lekkerste spek dat in ieders bek werd geschoten:

Gunther: “Call of Duty 3. Naast de erg knappe graphics, weet Call of Duty 3 opnieuw een zeer authentiek sfeer te creëren die je enkel in zeldzame gevallen in andere games aantreft.”

Nick: “Dit jaar ga ik ervan uit dat de beste game degene is die ik veruit het meest bespeeld heb, en dat is Pro Evolution Soccer 6. Het is nog steeds de enige titel die me meermaals – letterlijk en figuurlijk – uit mijn stoel deed schieten. Over inlevingsvermogen gesproken...”

Stijn: “Ik kwam niet meer buiten, ik vergat soms twee of drie maaltijden per dag te nuttigen, ik vertoonde uitdrogingsverschijnselen, ... Gewoon door die duivels verslavende pinata’s uit Viva Pinata. Verdient deze shoutout gewoon al vanwege zijn originaliteit!”

Simon: "Enchanted Arms deed een verdienstelijke poging als eerste JRPG op de Xbox 360, maar voor een échte topper van formaat wordt het waarschijnlijk wachten op Blue Dragon. Hoewel Enchanted Arms puur kwalitatief gezien eerder tot de middelmaat behoort, wist dit spel mij toch te bekoren. Het vechten vereist een zekere tactiek, het verhaal sleurt je langzaam maar zeker mee en de Golems bieden een leuke meerwaarde aan deze game. Helaas is Enchanted Arms in grafisch opzicht niet meteen een sterke titel en is hij ook vrij lineair, maar ach, als JRPG-fan neem je dat er graag bij.

En tot slot onze aimabele cynicus Mario, die nooit zijn mening verbloemt: “The best is yet to come. Geen enkel spel kon me verleiden deze titel weg te schenken. Toegegeven, er zijn een paar topgames verschenen (Gears of War, Project Gotham Racing 3, Oblivion..) maar ik had bij elk van hen toch steeds een gevoel van ‘onvolmaaktheid’.”




Tot grote verrassing van, euh, niemand, is het Gears of War dat de hoofdrol opeist in deze categorie. Een aantal lofzangen:

Frank: “Je ziet en voelt de vergane glorie, die nog eens versterkt wordt door de mystieke grijzige glans die als sneeuw over de ruines ligt. Hoe ze het gedaan hebben weet ik niet, maar ik ben verdomd blij dat wij het kunnen spelen.”

Davy: “Zelden ben ik zo onder de indruk geweest, als bij het spelen van dit spel.”

Mario: “Gears of War, al kon Epic nog iets meer aandacht besteed hebben aan ‘destructable scenery’, en op andere bepaalde punten: framedrops en screen-tearing blijven een turn-off in grote producties.”

Simon: “Zowat de mooiste game die mijn netvlies ooit te verwerken kreeg. Oblivion slaagde er al in om een reusachtige wereld zeer knap weer te geven en Rocktar’s Table Tennis behoort tot de crème van realistische spellen, maar Gears of War verpulvert al de concurrentie. Tot in de kleinste details waren er nauwelijks fouten te bespeuren. Petje af voor Epic.”

Lodewijk: “Gears of War verslaat Rainbow Six op het nippertje. Allez, eigenlijk op de afstand die het superhippe effectje waarmee lichamen in twee gezaagd worden, groot is.”

Echter, niet iedereen valt in zwijm voor dezelfde blonde stoot, en dat is ook bij games niet anders:

Michael: Een gedeelde nummer één voor Gears of War en Viva Pinata. Beiden vertonen weinig grafische mankementen, een zeer vloeiende framerate (zelfs in 720p) en een graad van detail die je tot op heden in geen andere next-gen game bent tegengekomen. De twee titels beschikken daarenboven over een uitstekend gerealiseerde art style (beetje ongewoon voor Rare, feitelijk), dus op technisch vlak is er nauwelijks iets op aan te merken.”

Nick: “De biceps én triceps van mijn eigenste personage ‘Black Mamba’ in Fight Night Round 3 waren toch wel wat imposanter dan die van ene Marcus Fenix. Ook indrukwekkend waren de verschillende camerastandpunten waar ze bij Electronic Arts gebruik van maakten, die de onderdompeling alleen maar versterkten.”

Laurens: “Bij het zien van de zweetdruppels na een intensieve match in Table Tennis, kreeg ik het zelf al warm. Rockstar laat zien dat het wat meer in de hoge hoed heeft zitten dan enkel maar GTA.”




Als je de gamesindustry al enkele jaren op de voet volgt, is het een aangename vaststelling te merken dat er toch nog games of gebeurtenissen zijn die erin slagen om je te verrassen en een onverwachte glimlach op het gezicht toveren. De voltallige redactie was in de eerste plaats aangenaam verrast door onze waanzinnige bezoekersaantallen de voorbije maanden (de kaap van de 75 000 unieke bezoekers werd héél vlot gerond!), maar welke games of gebeurtenissen konden ons nog bekoren?

Michael: “Viva Pinata op kop. De verrassing was groot toen ik de game in m’n 360 stopte: VP is zowat de meest verslavende en gepolishte titel voor de console tot nu toe. Just Cause en Chrome Hounds zijn ook verrassingen binnen hun genre (de ene voor de graphics en lakse sfeer, de andere voor de uitgebreide multiplayer), maar wie had het verloop van E3 2006 en erna verwacht? Een overtuigende Microsoft, een stabiele Nintendo en een wankelende Sony? 2007 zal op z’n minst een interessante periode voor de gamesindustrie worden...”

Gunther: “Ninety Nine Nights. Ondanks de veelal negatieve reviews heb ik me enorm geamuseerd met de, ik geef het grif toe, repetitieve gameplay. De gevechten namen soms epische proporties aan, het was grafisch uitstekend en er gaat niets boven een heel bataljon Orcs een stevig lesje te leren.”

Davy: De aankondiging van Halo Wars vond ik toch wel een ‘what the ...?’-moment. Als fervente aanbidder van alles wat er door Ensemble Studios ooit geproduceerd is, kwam dit nieuws dan ook als een welgekomen donderslag bij heldere hemel. Ik ben razend benieuwd!”

Nick: “Table Tennis was zo’n titel waarvan je op voorhand niet wist wat je ervan moest denken. Aan de ene kant was het maar een beperkte game over een ietwat ongewone – als in: nog nooit in een games gebruikte – sporttak. Aan de andere kant was het dan weer een game die erg vernieuwend was op gebied van gameplay en graphics. Puur uit nieuwsgierigheid heb ik hem aan mijn collectie toegevoegd, en of het de moeite was!”

Mario: “Mijn award gaat naar de bedenker van het downloadable content-systeem op Xbox Live. Mensen tweemaal laten betalen voor ‘unlockable’ content die al op de gamedisc aanwezig is, kan zelfs de grote illusionist David ‘motherfucking’ Copperfield niet aan tippen.”

Lodewijk: “Saints Row. Ondanks dat ie algauw als een flauw GTA-afkooksel bestempeld werd – wat in feite ook wel een beetje veel waar is – wist, en weet, deze free-roamer al draaiend in mijn 360 altijd een lachje op mijn tronie de draaien.“

Laurens: “Viva Pinata, of wat dacht je? Dat Rare buiten de (X)box durft denken en een simpel maar zo verslavend tuiniersspel op de markt brengt, verdient niet één pluim, maar een heus verenpak.”

Bert: “Ik geef het grif toe: Dead Rising en Viva Pinata konden me op de talloze persevents nooit overtuigen en werden al snel gecatalogeerd onder de noemer ‘Misschien wel leuk, maar niets voor mij’. Het is een handig excuus om op dergelijke events te kunnen snoeien in een anders moordend programma, maar eens ze in de winkelrekken lagen, gaf ik hen een volwaardige kans en ik werd werkelijk overrompeld. Twee van m’n meest gespeelde games dit jaar, en zo verdomd goed als je jezelf verplicht om aanvankelijk even door te bijten doorheen de moeilijke eerste uren die beide games hebben. Twee ronduit unieke ervaringen…”

Stijn: “Het verdwijnen van de E3-beurs, net nu dat ik er voor het eerst naartoe ging. Was it something I said?”




Uiteraard is het niet altijd rozengeur en maneschijn, nog veel te vaak wordt de bal nog op tal van vlakken misgeslagen:

Michael: “Xbox Live Arcade. De service is langzamerhand wel in de juiste richting aan het groeien, maar er zijn nog altijd te veel problemen die Microsoft inmiddels (gedeeltelijk) kon oplossen. Waarom zijn er onregelmatige XBLA Wednesday-releases? Waarom geven ze patches of picture packs op woensdagen terwijl bepaalde games al weken op Partnernet verkrijgbaar zijn? Waarom schort er bijna altijd iets aan de indietitels? Waarom laten enkele klassieke titels zo lang op zich wachten? De line-up van 2007 (XNA, Alien Hominid, Castle Crashers, Metal Slug, Sensible Soccer, Worms, enzovoort) klinkt alvast beter: hopelijk maken ze er volgend jaar niet weer zo’n hutsepot van...”

Mario: “Dat ‘next gen’ een heel rekbaar begrip blijkt te zijn en dat zelfs met een zichzelf auto-updatende console grafische anomalieën zoals screen-tearing (te wijten aan het uitschakelen van VSYNC) meer standaard zijn dan uitzondering. Kortom, het productieproces van games staat steeds meer in het teken van snel winstbejag door middel van mass marketing en kwaliteitscontrole op het afgeleverde product wordt naar de achtergrond verwezen.”

Lodewijk: “Just Cause. Saints Row viel verrassend goed mee, en Just Cause zou zovele malen beter zijn. Jammer genoeg was het feit dat dat niet zo was, nog niet in die berekening ingecalculeerd.”

Simon: “FIFA 07 is de eerste FIFA die écht van nul af aan voor de Xbox 360 ontwikkeld werd, maar helaas blijft EA steken in de ieder jaar wederkerende fouten. Hopelijk doen ze volgend jaar beter, want met de kracht van de Xbox 360 kan toch veel meer gedaan worden.”

Stijn: “Next-gen voetbal zou eens exclusief voor Xbox 360 gaan zijn, zie! We zouden wat gaan meemaken. Maar helaas kregen we weer een cynische schop in onze radijzen, want zowel EA als Konami maakten van hun eerste échte next-gen football game een soep. FIFA slaagde erin om hun sowieso al vreemde physics nog vreemder te maken in een voetbalgame waar één op de drie passes niet arriveert, en waarbij de spellers nu nog meer op verwerpelijke mutanten lijken. PES deed het iets beter met tenminste redelijk intact gebleven gameplay, maar een totale miskleun wat opties, game modes en online ondersteuning betreft.”

Dimitris: “Moto GP 2006. Een serie met enkele van de beste racegames ooit is door een totaal gebrek aan concurrentie vervallen tot een aanfluiting van z’n eens zo roemrijk bestaan. Koning in het land der eenogen.”

Bert: “Het amateurisme dat de gamesindustrie in de Benelux nog steeds domineert. De industrie staat weliswaar nog in z’n kinderschoenen, maar wie dacht dat de aanpak steeds professioneler zou worden – ik was toch zo naïef, alleszins – komt bedrogen uit. De perversiteiten die ik het afgelopen jaar heb mogen aanschouwen, zijn nauwelijks op twee handen te tellen. Sommige praktijken die eigenlijk het daglicht niet mogen zien, worden zelfs als de meest normale zaak ooit beschouwd door velen, doordat dissidenten in dit piepkleine ‘ons kent ons’-wereldje worden doodgezwegen. Het lijkt soms wel een minigemeenschap die zich van de rest van de wereld en de realiteit heeft afgesloten en via incest toch krampachtig tracht te groeien...”




Voor release kwijlen we vaak met z’n allen op de grafische capaciteiten die een game ten toon spreidt in een trailer of op screenshots, maar eens we in de zetel zitten is het geluid minstens even belangrijk voor de beleving. Welke games verwenden onze oortjes het best?

Stijn: “Oblivion en Table Tennis. Misschien logisch? Oblivion voor de prachtige muziek en zeer goede voiceacting, Table Tennis dan weer voor de simpele, maar perfecte geluidseffecten. Dit gezegd zijnde wacht ik nog steeds op een Xbox (360)-game die de muzikale rijkheid van een Final Fantasy of Dragon Quest benadert. Hopelijk gebeurt dat volgend jaar met Blue Dragon en co.”

Michael: “Verrassend genoeg: Gears of War. Het detail in de omgevingen is soms zenuwslopend (zie Act 3) en de meeslepende soundtrack slaagt er perfect in om de ettelijke vuurgevechten net iets spannender te maken.”

Gunther: “Call of Duty 3. De combinatie tussen de grafische pracht en de functionele geluidseffecten en muziek zorgen voor een unieke sfeer waardoor je je echt middenin een hectisch vuurgevecht waant.”

Frank: “Alles klopt in Gears of War, dus ook de muziek. Al mogen de Locust wel wat minder hijgerig in de multiplayer.”

Bert: “De eerste verschijning van de Lambent Wretches in Gears of War ging gepaard met waanzinnig grellige (nvdr: grillige?) geluiden die zonder overdrijven door merg en been gingen. Gewoon eraan terugdenken doet me al kippenvel krijgen.”




In de bedrijfswereld is innovatie een hippe term die vaak noodzakelijk blijkt om te kunnen overleven, maar als we sommige criticasters mogen geloven, gaat het in de gamesindustrie van kwaad naar erger en zien we steeds minder innovatieve games. Op de redactie zijn we echter positief ingesteld en zagen we toch verschillende lichtpunten, en die hoeven niet allen per se revolutionair te zijn:

Michael: “Hangt ervan af hoe je de term ‘innovatie’ bekijkt. Zoek je naar nieuwe ideëen die tijdens 2006 succesvol werden gerealiseerd, dan vallen Rockstar’s Table Tennis, Test Drive Unlimited en Viva Pinata onder deze definitie. Elk van deze ontwikkelaars waagde zijn kans met een riskant project, maar werden voornamelijk geprezen voor hun geslaagde eerste poging. Hopelijk kunnen Rockstar, Atari en Rare volgende keer al het potentieel inlossen.
Versta je echter onder ‘innovatie’ het verfijnen van een bestaand genre, zo goed zelfs dat het alle concurrerende developers zal inspireren, dan is Gears of War de overduidelijke winnaar. Zowel de gameplay als de gehele presentatie werden naar een aanzienlijk hoger niveau getild en het gaat een Halo-achtige invloed uitoefenen voor soortgelijke titels. Is Epic dus de Bungie van de Xbox 360? Pas na Gears of War 2 zullen we deze vraag definitief kunnen beantwoorden.”

Gunther: “Test Drive Unlimited weet de single player op een heel originele manier te combineren met de online mode. Je speelt ze eigenlijk voortdurend allebei en kan zonder probleem overschakelen van de ene naar de andere.”

Nick: “Toen Microsoft Rare binnenhaalde wisten vooral de vrienden – niet meteen de vijanden – dat uit die samenwerking geweldig leuke games zouden vloeien. Viva Pinata is een uiterst verslavende game met een toch wel origineel concept, ook al is het enkel van een nieuw soort jasje voorzien.”

Stijn: “We moeten hier wel een kanttekening bijzetten. Viva Pinata is heel erg innovatief... voor de Xbox. Gamers die al gelijkaardige pc-simulaties of Nintendo’s Animal Crossing/Harvest Moon gespeeld hebben, die zullen misschien minder innovatieve elementen terugvinden in deze game. “

Frank: “Deze award gaat net niet naar Gears of War, want fotograaf Frank krijgt toch mijn voorkeur. Niet vanwege zijn prachtige naam, maar wel dankzij de geniale gameplay die we terugvonden in Dead Rising. Een winkelcentrum bevolkt door zombies waar jij vervolgens elk denkbaar voorwerp als wapen kunt gebruiken om de griezels zo creatief mogelijk af te slachten; Dead Rising is een game naar mijn hart.”

Simon: Het enige wat mij zo meteen te binnen schiet van een vernieuwing in gameplay dit jaar is het Nail-the-trick-systeem van Tony Hawk’s Project 8. Na elfendertig delen durfde Neversoft het tóch aan om eens aan het spelmechanisme van hun beroemde serie te sleutelen. Via nail-the-trick kan je je skater immers in slowmotion met de twee analoge sticks besturen. Helaas leek achteraf toch dat het niet zo’n grote verandering in de Tony Hawk-reeks teweeg bracht en dat je in de meeste gevallen nog steeds op dezelfde manier als de voorbij jaren moet skaten.




Zelden zoveel verdeeldheid binnen de redactie gezien: haast iedereen schuift een andere game naar voren als dé multiplayer-game van het afgelopen jaar. Bitchfight!

Michael: “Opnieuw een overwinning voor Gears of War. Ja, de opties mogen dan niet zo uitgebreid zijn als bij Rainbow Six: Vegas of Call of Duty 3, maar de feeling van het spel is voorlopig ongeëvenaard op Microsofts console. Gameplaygewijs bevat Gears of War alles wat een multiplayerklassieker nodig heeft: uiterst gebalanceerde wapens, vloeiende bewegingen, afwisselende maps, heftige intensiteit als je met kameraden tegen net zo sluwe teams speelt; je noemt het maar op. Nu alleen hopen dat Epic en Microsoft niet te lang wachten met de patch, inclusief downloadable content…”

Davy: “Hier kan ik makkelijk Call of Duty 3 als winnaar uit de bus doen komen. Na een moeizame start, die vooral gepaard ging met veel bugs, is het spel in multiplayer behoorlijk verslavend geworden. Dit hebben we grotendeels te danken aan de patch, die de meeste problemen in multiplayer heeft opgelost. Ook in het nieuwe jaar zal ik nog een hele poos verschillende COD3-potjes aangaan.”

Nick: “Rainbow Six: Vegas heeft mij qua online gameplay altijd weten te boeien, en hun nieuwste telg Vegas trekt die lijn in stijl door. Qua gamemodes bleef het allemaal vrij gewoontjes, maar de mogelijkheid om een eigen karakter te creëren en er met de Xbox Live Vision Camera je gezicht op te plakken, scoort een extra punt. Door de mogelijkheid om in rang te stijgen en nieuwigheden te unlocken blijft de multiplayer erg uitdagend, en je kan er natuurlijk een boel achievements mee unlocken!”

Frank: “Ondanks dat het partysysteem ontbreekt, verdient Gears of War deze award. Speel met een groepje vrienden en geniet van het bloederige schaakspel.”

Lodewijk: “Fight Night Round 3: via Xbox Live niet meteen een revelatie, maar samen met wat kameraden des te fideler. Elke knock-out wordt memorabel, controllers worden nat van het zweet en argumenten worden op een mannelijke manier beslecht.”

Laurens: “Misschien een vreemde keuze, maar ik kies dan toch voor Chromehounds. De grote oorlog waar je als clan aan deelneemt, zorgt er eindelijk voor dat je jouw online prestaties eindelijk vertaald ziet in een bredere context. De verschillende units zorgden ervoor dat je als team diende te werken om te overleven en dankzij de mogelijkheid om jouw droommech te bouwen, kwam er heel wat meer bij het spel kijken dan je eerst zou denken. Tijdsgebrek, ik haat het...”

Bert: “Pro Evolution Soccer 6 blijft weliswaar beschamend ter plaatse trappelen wat betreft online opties, de gameplay is dermate diep dat je de game maandenlang kan spelen met vrienden en steeds spannende, frisse potten voetbal op de mat kan toveren, zonder ook maar één keer hetzelfde te ervaren. De enige game die me lang via Xbox Live kan bekoren, overigens.”

Stijn: “Pro Evolution Soccer 6 blijft voor mij dé game bij uitstek om te spelen met menselijke tegenstanders. Na een vijftigtal rondes heb ik de meeste deathmatchgames wel gezien, maar PES 6 blijft zelfs na vijfhonderd wedstrijden nog steeds boeiend en onvoorspelbaar.”




Sommigen vinden het geen ‘volwaardige games’, maar in andere gezinnen zijn de Xbox Live Arcade-games vaak echte toppers en krijgen ze vrouw en kinderen mee aan het gamen. Welke vonden wij de beste van 2006?

Michael: “Geen echte voorkeur hier. Ja, ik heb genoten van Scramble, Time Pilot en Ultimate Mortal Kombat III, maar ze zijn deze uitreiking niet waard. DOOM was wel een aangename aankondiging, doch zie ik liever Duke Nukem 3D (3D Realms wacht intussen op de toestemming van Microsoft). Assault Heroes zag er overigens wel fun uit, maar de blijkbaar lage moeilijkheidsgraad houdt me tegen om 800 MS Points te spenderen. Had Alien Hominid nu op tijd verschenen in plaats van het erbarmelijke New-Rally X...”

Gunther: “Lumines Live! Al wringt het toch, betalen voor een halve game...”

Davy: “Texas Hold ‘em heeft me lange tijd weten te boeien. Bespaart me een trip naar de illegale gokkeet om de hoek”

Nick: “Ik moet toegeven, ik speel vrij weinig Xbox Live Arcade-games, maar de enige waarvoor ik dit jaar graag in mijn buidel taste was Texas Hold ‘em. Voor het eerst kon ik pokeren vanuit mijn luie zetel; dat was meteen ook de grootste troef van het spel. Wanneer je dan ook nog eens een aantal mensen uit je friendslist bijeen weet te roepen, ben je alweer voor een avondje zoet.”

Lodewijk: “Texas Hold ‘em; de enige Xbox Live Arcade-titel die ik dit jaar gekocht heb, want hij was gratis. En hoewel het met de zwembandjes aan natuurlijk maar nauwelijks in de plezierwateren van het echte kaartspel komt, valt er perfect even een halfuurtje mee te doden.”

Bert: “Het is eigenlijk een game van de launchperiode in december 2005, maar ik heb hem pas een jaar later ontdekt: Mutant Storm Reloaded. Eén van de verborgen parels op de Arcade, slechts door weinigen gekend en bemind. Het spel countert alle minpunten van Geometry Wars en biedt een rechtlijnigere moeilijkheidscurve aan, duidelijkere vijanden, welgekomen rustpauzes én co-op. En toch is ie nergens te bespeuren in de XBLA-verkoopslijsten. Hopelijk heeft deel twee meer succes wanneer ie verschijnt! En dat rechtvaardigt dan ook meteen de vermelding van deze titel in een 2006-lijstje.”




Wie dacht dat we op de X-Power-redactie enkel op Xbox 360’s gamen, komt bedrogen uit. Verschillende van onze schrijvers kunnen zwemmen in hun console- en gamescollectie. Welke game is hen het meeste bijgebleven van de andere platformen in 2006?

Michael: “Eigenlijk te veel om op te noemen terwijl ik jammer genoeg de tijd niet heb om ze te spelen, wegens andere games. Metal Gear Solid 3: Subsistence, We Love Katamari, Shadow of the Colossus en Bully zijn maar een paar PS2-games die ik wat graag wil uitproberen. The Legend of Zelda: Twilight Princess en Chibi-Robo moet ik ook nog aan de tand voelen. Voor de DS (games die ik wél al heb kunnen uitspelen) nomineer ik Trauma Center: Under the Knife, Animal Crossing: Wild World en Phoenix Wright: Ace Attorney.”

Gunther: “Zelda: Twilight Princes. Behoeft niet veel uitleg, toch?”

Frank: “Ik loop al een paar weken in harnas. Mijn fiets staat op eBay te ruil voor een pony en ik ben een kruistocht tegen school begonnen. Creative Assembly flikt het weer met Medieval II: Total War. Maar misschien is het toch wel tijd dat ik wat minder ga spelen.”

Lodewijk: “Medieval II: Total War. ’t Is een beetje jammer dat ik mij niet al te lang serieus op spelletjes kan concentreren vanuit een bureaustoel. Dat de betere rts’en – waarvan Medieval II zich op ’t moment zonder enige twijfel leenheer en meester mag noemen – maar eens gauw op console uitkomen.”

Simon: “Final Fantasy XII. Even had ik nog overwogen om Kingdom Hearts II naar voor te schuiven, maar dan had ik ongetwijfeld weer een vermaning van Stijn aan mijn adres gekregen. Final Fantasy XII, dus. In eerste instantie voelt het vernieuwde battlesystem wat onwennig aan, aangezien er geen random encounters meer zijn en je vrij kan rondlopen in een gevecht, maar al snel ben je tactisch je licensepoints aan het spenderen en gambits aan het instellen om de monsters aan je zwaard te rijgen. Iedere locatie is overgoten met een prachtig en sfeervol sausje, het plot wordt intrigerender en interessanter met het uur en hoe men zulke knappe filmpjes nog uit de PS2 kan persen, is mij een raadsel. Final Fantasy heeft, na enkele mindere jaren, al zijn glans teruggekregen.”

Laurens: “Shadow of the Colossus voor de PS2 is één van die spellen die bewijst dat ook artistiek geïnspireerde games hun mannetje kunnen staan. Ondanks de beperkte levensduur heb ik er mij enorm mee geamuseerd en was het een verademing om te spelen.”

Stijn: “Guitar Hero 1 & 2. De hardcore Xboxers zullen pas ergens in 2007 ontdekken hoe waanzinnig goed Guitar Hero wel is, maar tot het zover is, zal je het op de PS2 moeten gaan zoeken. En met twee titels die voor mij allebei de perfecte haast benaderden, durf ik Guitar Hero nu al één van de allerbeste franchises ooit te noemen. Alleen watjes amuseren zich niet met deze rocksimulator! Runners-up: Legend of Zelda: Twilight Princess, New Super Mario Bros., Shadow of the Colossus, We Love Katamari en LocoRoco.”

Bert: “Ik speel geen guitaar in het echte leven, bak er ook nog eens absoluut niets van in de Guitar Hero-games (door tijdsgebrek, ahum), maar toch geeft de game me telkens weer de kriebels, en is het gewoon cool, graaf, vet en eender welk ander woord dat al lang uit de mode is. De game laat je gewoon rocken met een veredelde Fisher Price-guitaar, ongeëvenaard! Op DS was het vooral New Super Mario Bros. dat me terug naar m’n kindertijd voerde met 2D-Mario-actie.”



En dat was het dan! Vergeet vooral niet je ongenoegen te ventileren in de comments, want zoals wij weten, weten jullie het toch altijd beter.

Verwacht ons alleszins volgend jaar weer, wanneer we er terug zijn met een korte reflectie. Een korte reflectie van een jaar wat erg interessant belooft te worden. Een jaar waarin we ook jullie veel game- en ander genot toewensen. Tot dan, en als het kan, ook even vroeger.