World Cyber Games 2006: Dagboek - deel één

Topgamer en trouw X-Powerlid Fixer187, door de bureaucratie eerder aangeduid als Dave Coenen, had de eer een van de gamers te zijn die de eer van ons Belgenlandje zou verdedigen op de World Cyber Games 2006, dit jaar gehouden te Monza, Italië. Fixer187 wint Dead or Alive 4- en Fifa 06- potjes (al dan niet gefixt) op zijn sokken, en fixte voor ons een tof reisverslag. Deel één van zijn ervaringen in de wereld van competitief spelletjes spelen, lees je hieronder.


Het Italiaanse avontuur begon voor de vier Belgische deelnemers met het kwalificatietoernooi in de Gentse Outpost. Deze was gespreid over twee dagen met respectievelijk Dead or Alive 4 (Xbox 360) en Warcraft III (pc) op zaterdag 9 september, en Fifa 06 (pc) en Project Gotham Racing 3 (Xbox 360) op zondag 10 september. Doordat de organisatie nog steeds in Nederlandse handen was, en op het laatste moment nog op de schouders van Outpost werd geschoven, was er op deze dagen een matige opkomst. Des te beter voor de kandidaten, maar spijtig voor de Belgische e-sport community.

Ik had me voorgenomen in twee takken deel te nemen, namelijk Dead or Alive 4 en Fifa 06, om mijn kansen te vergroten. Zo gezegd zo gedaan, en ik trok ’s morgens vroeg richting Gent met de vriendin die de morale steun verzorgde. Eens daar aangekomen de polsen even wat losgegooid op de survivalmode, en op de demopods begonnen de tegenstanders binnen te lopen. De tijd was gekomen om de tegenstand wat te scouten en over hun schouders mee te kijken met welke character ze speelden en welke tactiek ze hanteerden (gun-ho, blockers of counters). Nadien werd ik uitgedaagd door de verschillende deelnemers om een potje te spelen. Zij namen telkens hun favoriete character, terwijl ik er zomaar een random koos. Na een paar matchen wist ik genoeg, en had ik de sterksten al opgemerkt. De registratie liep ten einde, en op het nippertje besliste mijn vriendin om ook deel te nemen voor de gein.

De regels van alle toernooien waren volgens het Swiz-systeem. Dit houdt in dat er één grote groep is en een paar voorrondes gespeeld moeten worden met drie punten per overwinning. Na deze matchen gaan de beste vier door naar de halve finales. Het grote voordeel aan dit systeem is dat er door je tegenstanders wordt bepaald hoe hoog je in de ranking staat. Zo zullen de twee besten altijd in de laatste match tegen elkaar spelen, en zal men zo altijd spannende partijen krijgen.

Het lot wilde dat ik in de eerste match tegen de beruchtste speler uitkwam (Shmirnoff Black) - direct een finale als openingswedstrijd. De eerste match moest ik er nog wat inkomen, en verloor ik zodoende met 1-2. De tweede match had ik zijn tactiek wat door, en won ik makkelijk met 3-0. De derde en laatste wedstrijd was heel gelijk opgaand tot 2-2, en verloor ik met nog vijf milimeter op de levensmeter. Er was gelukkig nog niets verloren, ik moest alleen de volgende matchen allemaal winnen. De volgende drie rondes won ik makkelijk met 2- 0, onder meer tegen mijn vriendin die tot mijn grote verbazing ook al eens gewonnen had tegen een Worldcraft III-deelnemer, die ook voor de leut meedeed. In mijn laatste voorronde kwam ik uit tegen de kleinste van de Posseidonbrothers die met gemak werd gewonnen, ondanks zijn goede spel. De grotere Posseidon en Shmirnof Black stonden op de nummers één en twee, en moesten dus ook tegen elkaar met Shmirnoff Black als winnaar.

De halve finales waren dus Shminoff Black versus Little Posseidon en ikzelf, Fixer187 versus Posseidon. Terug won ik met 2-0 van mijn tegenstander, en tot mijn grote verbazing werd Shmirnoff Black (Kasumi) ingemaakt door Little Posseidon (Hayabusa) doormiddel van de warptechniques, een gelijknamige tactiek die Kasumi ook hanteerde. Mijn vertrouwen kreeg meteen een boost, omdat ik de andere finalist al eens had verslagen. De finale was dan ook niets anders, en ik won deze terug met 2-0, ondanks dat hij enkele points had gewonnen.

Pic 1: DOA4-kwalificatie in Outpost

De eerste deelnemer van het toernooi was dus bekend! Nu nog wacht op het Worldcraft III-toernooi dat ten einde aan het lopen was, en gewonnen werd door Wouter Van Hooydonk die, tegen onder meer Black, een foutloos parkoer aflegde en het in de finale opnam tegen gerenommeerd Worldcraft III-speler NECS.

Zondagmorgen vertrok ik terug richting Gent maar nu vergezeld door een goede vriend, Tom Haenegraaf, en zijn broer om ons geluk te beproeven in de Fifa 06-competitie. Tom en mezelf, die geen vreemde zijn in Fifa, zijn vorig jaar nog naar de Europese finale van het Fifa Interactive Tournament mogen gaan om tegen de Europese top te strijden. Na de registraties kon het toernooi weer van start gaan.

Mijn eerste match was tegen een lokale Outpost-werknemer, Steve, iemand die later nog zal voorkomen in dit verhaal. Deze match was echt waanzinnig spannend. Het eindigde in een 0-0 gelijkstand, maar de ene kans na de andere werd van de lijn geveegd, met soms een halve ploeg in doel.

De tweede match eindigde eveneens in een billijke 0-0, en de derde match verloor ik nipt van Black, de vorige Belgische WCG-deelnemer. De vierde een laatste match stond ik in de zeventigste minuut 0-1 achter, maar ik slaagde er in extremis toch nog in om met 2-1 te winnen. Al bij al goede uitslagen, maar net niet goed genoeg om de halve finales te halen.

Tom ging het wat slechter af met twee verliezen, één gelijkstand en één gewonnen wedstrijd.

 

 

De halve finalisten zijn bekend: Bolt, Energy, Geenens en Nicolas. De loting bepaalde dat Bolt tegen Energy speelde en Geenens tegen Nicolas. Leutrim ‘Bolt’ Misku won, zonder dat hij maar een kans weggaf aan Energy, met 2-0. In de andere halve finale trok Geenens aan het langste eind. De finale werd dus uiteindelijk Leutrim Misku versus Laurens Geenens. Al vroeg liep Misku tegen een 0-2 achterstand aan. Dat hij mentaal sterk stond, bewees hij doordat hij de achterstand omboog naar een 4-2 voorsprong. De druk van Geenens verhoogde in de tweede helft, en kon nog voor een 4-4 zorgen met nog tien minuten te spelen. Leutrim won de uiterste spannende match uiteindelijk met 5-4.

Nog voor de Fifa 06-finale waren de halve finalisten bekend voor het Project Gotham Racing 3- toernooi. Deze waren Yannick Gobert versus King Cobra en Claus Matthias versus Dikke Ne. Yannick en Clauzenburger bewezen dat zij de top waren, en het kwam dus tot een clash tussen deze twee talenten. Uiteindelijk trok Yannick Gobert aan het langste eind, na een zeer nipte 2- 1-overwinning op Claus ‘Clauzenburger’ Matthias, de gerenommeerde xbl.be- medewerker die al enig toernooi heeft gewonnen. De jongste van de finalisten bewees dat hij zeker de skills heeft om in de top mee te draaien.

De vier Belgische deelemers zijn dus allemaal bekend met name Yannick, Wouter ‘Kaby’ Van Hooydonk, Leutrim ‘Bolt’ Misku en Dave ‘Fixer187’ Coenen. Iedere finalist ging met het nieuwste officiële WCG Samsung 19”-scherm, de 931C, naar huis.

Pic 3: Het Belgisch team

Op de foto ziet u van links naar rechts: Fixer187, Yannick, Teamleader Maddman Matt,
Bolt en Kaby.

De week na de finales was er nog een persconferentie waar menig journalist naartoe trok om heel wat positieve media-aandacht aan het gaming- fenomeen te geven en het e-sportfenomeen te promoten.

Eindelijk is het zover, judgement day. We vetrokken richting Zaventem om de andere Belgische deelnemers en Bondscoach ‘Maddman’ Matt terug te ontmoeten. Op het vliegveld gekomen, ontmoetten we ook de crew van Ketnets Karrewiet, die voor enkele dagen met ons meereisde om een reportage te maken. Algauw werden er een paar shots genomen over ons vertrek richting Monza. De bagagekarretjes werden al direct aangeslagen door de cameraman om ons te kunnen filmen.

Na het inchekken; en de Pizzahut een bezoekje gebracht te hebben, om het verwachte walgelijke vliegtuigmaaltijdje niet binnen te hoeven spelen; zitten we om halfacht ‘s avonds op het vliegtuig richting Milaan. De tijd werd wat gedood met wat reclamefilmpjes, Mr. Bean en een hilarische Roadrunnercartoon. Voor we het wisten, voelden we dat we gingen landen. Zonder problemen hebben we onze bagage teruggevonden en konden we met een privéshuttlebus van het Plazahotel richting playersvillage.

Na een klein halfuurtje rijden kwamen we aan in het viersterren-Plazahotel. Blijkbaar waren we niet de eersten, want het hotel zat al goed vol met Aziatische spelers. Bij het inchekken rees er wel een probleem op, onze teamleader/bondscoach Matt stond niet op de lijst en had dus geen kamer (een, ironische, 360 euro per nacht). Na heel wat telefoontjes kon hij uiteindelijk nog een kamer fixen die normaal voor twee spelers van een Oostblokland bedoeld waren, maar afgezegd hadden. Onderwijl konden we nog juist de tweede helft van Anderlecht-AC Milan meepikken op het groot scherm in de lounge. Ik bestelde ineens mijn eerste en ook laatste biertje in de bar, deze kostte namelijk maar liefst vier euro zestig, voor vijfentwintig centiliter. Aan de bar kwam ik al een Aziaat tegen die eveneens vier biertjes had besteld, en de barman in gebrekkig Engels ‘I love this place, man!’, mededeelde. Hij richtte zich dan naar mij toe, begroette mij en strompelde van links naar rechts doorheen de tafels. Those Asians can’t hold their liquor...

Gelukkig was er een tankstation naast het hotel waar je voor drie euro halveliters kon kopen. Eén ding mag toch wel gezegd worden, het eten en de koffie zijn overal lekker, zelfs in tankstations. Wat niet kan gezegd worden van andere bepaalde landen. Tijd om met wat alcohol en versnapering de samenvattingen van de Champions League te zien, en te gaan slapen.



We werden om halftien ’s ochtends telefonisch gewekt door teamleader Matt om te gaan ontbijten en richting Monza te vertrekken. Yannick was al eerder wakker omdat Radio 2 Oost-Vlaanderen hem belde om live een interview te doen - om zeven uur in de morgen. In het restaurant aangekomen, wachtte ons een ruim ontbijtbuffet waar iedereen wel iets kon vinden naar zijn smaak. Ik richtte mij tot het spek met eieren, krachtvoeding voor de volgende dagen.

Om halfelf vertrokken verschillende WCG-bussen richting de Autodrome voor de spelersregistratie.

Pic 4: WCG-bus

Pic 5: Vertrek aan hotel

Na een uurtje rijden kwamen we aan en moesten de spelers en teamleaders zich registreren voor een pasje en een WCG-outfit. Gelukkig waren we als een van de eersten aangekomen, want in een mum van tijd werd de registratie overrompeld door spelers.

Pic 6: spelersregistratie

Pic 7: spelersregistratie

Pic 8: spelersregistratie

Pic 9: spelersregistratie

Pic 10: spelersregistratie

Pic 11: inkom WCG

Pic 12: overzicht terrein

Veel tijd was er niet om het terrein te verkennen want als aangestelde teamcaptain moest ik me gaan aanmelden voor de repetitie van de openingshow. Alle landen werden afgeroepen om in een van de garages het bord en vlag van je land te gaan halen. Als een van de laatste afgeroepen landen, vond ik het Belgische bord maar geen vlag, hetzelfde gold voor Bulgarije en Ierland. Blijkbaar zijn er mensen die niet goed weten hoe hun vlag er uitziet, en de verkeerde hebben meegenomen...

Ik heb dan maar een babbeltje geslagen met de Ierse afgevaardigde, en besloot dat de vooroordelen van het Ierse volk kloppen als een bus, ze zijn hilarisch, hebben een liefde voor bier en ze zijn moeilijk te verstaan. De Ier bleek ook een Dead or Alive 4-speler te zijn. Iedereen moest naar buiten, naar de mainstage, en ondertussen was het Bulgaarse en Ierse probleem opgelost, en bleef ik als enige zonder vlag over. We moesten alfabetisch gaan staan en onderweg naar mijn plaats zag ik een Chinees met een opgerolde vlag die heel verdacht een zwarte, gele en rode band droeg. Ik richtte mij tot die Chinees, maar net zoals het bij de Ieren het geval bleek, klopten de Chinese vooroordelen ook; ze verstaan geen knijt Engels en ze blijven maar glimlachen en knikken. Na een tijdje had hij het toch door dat hij de verkeerde vlag had meegenomen, en droop hij af naar de garage.

De repetitie verliep vlotjes, het enige probleem was dat er geen hostessen waren om het bordje met het naam van het land te dragen, en dus ging de repetitie verder ging zonder hen.

Pic 13: Openingsceremonie podium op de racebaan

Nadien werd er nader kennis gemaakt met de meegereisde Belgische media zoals de crew van Karrewiet en Arena 51. De wereld bleek nogmaals heel klein te zijn, het bleek dat de geluidsman ook van mijn dorp was en twee straten verder woonde. De Morgen belde dan nog om de vier deelnemers te interviewen, wat tot een pittige rekening leidde voor Matt.

Algauw tikte de klok af naar het moment van de start van de openingsshow. Op het laatste moment werd er nog meegedeeld dat er van ieder land nog een extra persoon nodig was om het naambord te dragen. Onze Worldcraft III-speler Wouter was vrijwilliger om deze zware functie op zich te dragen.

Bekende Italiaanse groepjes werden als openingsact van de show ingezet; voor de aanwezige Italianen was dit precies wel een speciaal iets, maar we begrepen niet wat ‘the big deal’ was. Zeker de Italiaanse zanger met een te groot uit de kluiten gewassen afrokapsel en dito mustache, viel bij ons niet meteen in de smaak.

Het was tijd voor de vlaggendracht en we werden alfabetisch afgeroepen om op het podium te komen staan. Er was een ‘heel klein’ probleem: de repetitie was gebeurd zonder de bordendragers en de plaats was hierop uitgerekend. Met als gevolg dat de plaats algauw opgeraakte. Na wat drummen stond iedereen er dan toch op en was het normaal gezien tijd om de vlaggen van Z naar A in de voorziene houders te plaatsen. Niemand stond nog op zijn plaats, met als gevolg dat iedereen een willekeurige houder koos. Doordat ik als een van de eersten op het podium kwam, was ik ook een van de laatsten die overbleef het mierennest op de mainstage. Altijd werd er net voor mij neus een houder gekozen, en stond ik dus als laatste nog met de vlag in mijn handen. De verantwoordelijke van Samsung België en de Belgische media vond het natuurlijk schitterend dat ik er maar geen genoeg van kreeg om de vlag vast te houden. Mooie publiciteit vonden ze het.

(Pics 14-23: voorstelling van de landen en vlaggendracht)

Pic 14
Pic 15
Pic 16
Pic 17
Pic 18
Pic 19
Pic 20
Pic 21
Pic 22
Pic 23

De show ging verder en werd spectaculairder met danceacts,vuurwerk, Ferrari en Formula 1-wagens en moto’s die dansers afzetten en over de track scheurden.

Pic 24: WCG-mascotte en de troffee
Pic 25: openingsdanceacts
Pic 26: openingsdanceacts

De show liep rond tien uur ‘s avonds ten einde, en we gingen terug naar de WCG-bussen om in het hotel rustig wat Champions League- samenvattingen te bekijken. Morgen was immers het moment waar alle spelers op hadden zitten wachten daar: de eerste tournaments zouden van start gaan.