Vox Populi: Kwesties

Gisteren moest alles wijken voor Kwesties. Als echte gamer volg je natuurlijk alles wat er over je hobby verschijnt en het human interestprogramma op Canvas kwam voor de boeg met een Duitse reportage over CounterStrike-spelers. Waarschijnlijk omdat het het meest bekende spel is, maar de conclusies en de verhalen kon je doortrekken naar alle online eerstepersoonsknallers.

Laat ik jullie geruststellen, het viel nog mee. Normaal worden we in dit soort programma's afgemaakt en geportretteerd als associale moordmachines in spé die hun geslachtsdriften botvieren op de huisdieren die zich toevallig in de buurt bevinden. Ik zat dan ook al klaar om mijn chick (1m60 & 47kg pure heaven on earth, but one mean 3D beat'm-up babe) te vergasten op een hele reeks opmerkingen over hoe ver de makers van het programma naast de kwestie aan het filosoferen waren. Ik was dan ook verbaasd  dat ik vooral op de gamers zelf kritiek moest leveren. Vooral die eerste kerel die een volledig online vrouwelijk alter-ego in elkaar had geknutseld. Voor de stem gebruikte hij zijn puberzus (het zou me overigens niet verwonderen moesten ze beide nog op ZDF in Der Jambers komen met een 'getuigenis' over incest), en zijn creatie had alles wat hij niet had: een sociaal leven, vrienden, werk, geld en noem maar op. Behalve een gevoel van medelijden en plaatsvervangende schaamte die hij bij me opriep, irriteerde hij me meer dan een schaamluis op vakantie in de harige reet van onze goede vriend Frank Molnar door op te scheppen over zijn kunnen...

"Ich had headshots gemacht mit ein handpistol ofer fumfhoendred meiter und had eine score van siebenhundred und noch was tegen zwelb kills meinself und ich was das spelletjen dan auch beu ." (Ebolic is niet verantwoordelijk voor eventuele examens Duits die foutlopen.)  Iedereen die ooit eens Cs gespeeld heeft wist dat die gast nonsens uitkraamde.

Gelukkig waren er nog zijn andere vrienden. Nerds? Absoluut! Toen ze op een bepaald moment in de reportage met een 8-tal mensen rond een map zaten en hun tactics aan het bespreken waren bedacht ik me dat het cool zou zijn om de top CS teams eens de maps te laten spelen in real life tegen echte SWAT-teams. Eerlijk gezegd zou ik niet graag mijn hebben en houden verwedden op zo'n wedstrijd, volgens mij zou alles mogelijk zijn en zouden beide voor verrassingen komen te staan.

Maar deze jonge hardcore gamers hadden wel al een duidelijke en te bewonderen mening over het leven. Ze aanvaarden hun bizarre vriend (de genderbender die het met zijn zus deed) zoals hij was, ze aanvaarden de beperkingen die het leven hen opwierp en toonden gewoon een verrassend gezonde kijk op het leven. Jammer genoeg worden we door de media altijd opgef*ckt en wordt hetgeen waar we zoveel tijd aan besteden, afgeschilderd als de oorzaak van alle ellende en zonden van de wereld...

Terwijl de meeste gamers in het programma toonden dat ze tolerantie, relativeringsvermogen, doorzetting en vriendschap héél hoog in het vaandel dragen zal bij de meeste mensen toch weer het beeld blijven hangen van jonge mensen die hun leven vergooien, hun vriendschappen links laten liggen en tenslotte met een geweer ofwel zichzelf, ofwel hun omgeving met wat lood door het hoofd om het leven te brengen. Maar niet met mij! Volgende week sla ik terug! Met een nieuwe Vox Populi waarin ik ga aantonen waarom gamen the way of the future is...