Van 60 naar 360, een grote stap vooruit

Games zijn duur. Nu al. Het modale spel kost in je plaatselijke supermarkt een 60-tal euro, ben je een slimme koper dan betaal je voor de nieuwste titels een tiental euro minder door ze te bestellen bij ontelbare internetwinkels. Voor diegenen die nog steeds omrekenen (foei): ruwweg respectievelijk 2400 en 2000 oude, Belgische valuta. Best wel flauw, als je de doelgroep en diens inkomen bekijkt.
Hoewel deze steeds meer varieert en groeit (gamen tot je 40e is zelfs geen schande meer, in onze moderne schandemaatschappij), is ie toch nog voor een groot deel gevormd uit arme pubers en goedkope puistenkoppen. En uit persoonlijke ervaring kan ik met een gerust hart mededelen dat die niet altijd over een even toerijkend budget beschikken, zeker niet wat games betreft.
Natuurlijk, kopiëren is fout, en de arme Daans-arbeiders van in de gamesindustrie, onder het juk van een boze kampopzichter (en voortgestuwd onder een Ben Hur toontje, al overuren kloppend) moeten hun kinderen ook te eten geven, maar toch blijf ik het duur vinden.
De tijden zijn er nu eenmaal niet meer naar. Vroeger werden Mortal Kombatgames door twee geeks bijna over night ontwikkeld, op een weekje tijd, met enkele bakken bier in de kelder en het koffiezetautomaat op roodgloeiend en zwartvloeiend. Tegenwoordig staan er hele multinationals in voor de ontwikkeling van je persoonlijk consolevertier. De tijd dat er heuse plantagemetropolen opgericht moeten worden om de nerdslaafjes in te huisvesten staat voor de deur, ’s werelds rijkste uitgevers zetten ook het raam al maar vast open. Zeker gezien de actuele ontwikkelingen. Games worden steeds groter en mooier en dus is het niet meer dan logisch dat ze ook duurder worden. De ontwikkeling ervan kost nu eenmaal meer mankracht en meer tijd. En elke kijker van derderangs hollywoodfilms weet wat het meest kostbaarst is in onze moderne gemeenschap.
Toonaangevend nerdsiteje AnandTech.com (what’s in the name…) voorspelt dat de ontwikkeling van games voor de 360 wel eens twee tot driemaal zo lang, zenuwslopend en, tengevolge, duur, zou kunnen zijn.



“The transition to multi- threaded development alone will increase development time 2 or 3 fold.”



Hoewel multiplatformuitgever Activision nog relativeert:



“In addition we’re expecting to increase the wholesale price on all of our next- generation console software, by 10 dollars.”



Dat is alleszins geen verdubbeling, noch verdrievoudiging. Al belooft de mooi klinkende, apositionele samenstelling ‘next-gen’ nog meer voor ons in petto te hebben, buiten een verhoging van de kostprijs, voor ontwikkelaars alsook consumenten. De hoge productieprijzen zouden er namelijk wel eens in kunnen slagen kleine, relatief nieuwe developerhuizen de grond in te boren. En omdat moderne gamertjes van niets nieuws horen willen, geloof ik, samen met menig anderen, dat verregaande originaliteit de komende jaren ver zoek zal zijn. Met gevaar van faillissement zou ik ook liever een vijftienderangs, cliché oorlogsspel (het liefst van al nog met een of andere slechte filmlicentie) maken en laten uitgeven door een publisher met een hoog reclamebudget, als iets origineels, hoor. Oorlog verkoopt nu eenmaal. Gehypte oorlog nog beter.

De achterzijde van de platina next-genmedaille lokt ons mogelijk in de val als een goedkope heks met een peperkoeken huisje. Verpakt in al dat lekkers zouden we de warmlopende oven wel eens uit het oog kunnen verliezen. De vraag nu is of we ons misschien te ver hebben laten gaan in het Westerse idealisme van harder, better, faster en stronger (of was dat nu van Daft Punk? ). Of, of dat smalle, witte taille met die o zo fantastische ring of light het allemaal wel waard is. Misschien wel, en ben ik gewoon wat te ver gedreven in mijn negativisme. Of nemen we aanstaande november dan toch een bocht van 360 graden?