Top 5 slechtste Fighting games ooit

Sinds enkele jaren zijn fighting games opnieuw aan hun opmars bezig. Ruim vier jaar na de release van de Xbox 360 is er al een ruim aanbod te krijgen, zowel via download op de XBLA als in de winkelrekken. Het moet echter gezegd dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Eerst nemen we een uitgebreid kijkje naar de vijf grootste flops in het landschap der vechtspellen.

Flop nr. 5: Battle Fantasia
We vinden het altijd leuk wanneer men komt met originele ideeën, maar Battle Fantasia was helaas een minder geslaagd experiment. Het is bijna niet te bevatten dat de mensen van Ark System Works (Guilty Gear en later het fenomenale BlazBlue) achter deze game zaten en dan ook nog eens het lef hadden om hem niet binnen Japan te houden, zoals dat meestal met gekkigheid als deze gebeurt. Een bevreemdende mix van fighting met RPG-elementen (zoals het gebruik van Hit Points in cijfers uitgedrukt) maakte van Battle Fantasia een ervaring met een wrange nasmaak. Op zich is het moeilijk om deze game echt af te kraken, maar het is een grote mengelmoes van kleine gebreken die ervoor zorgt dat je Battle Fantasia best links laat liggen.

Battle Fantasia was een slecht experiment.

Flop nr. 4: King of Fighters XII
Verdorie, het doet pijn om als echte fan van het genre wat slechts te moeten zeggen over deze serie. Hoewel King of Fighters zeker niet verdoken is van enige historische waarde, heeft SNK er de laatste jaren onmiskenbaar met zijn spreekwoordelijke klak naar gesmeten. Na de overgang naar het nieuwe millennium (met scherpe uitzondering van KoF 2002) ging het volgens de meeste die-hard fanaten al flink bergaf met de serie, en King of Fighters XII, dat verscheen in 2009, is het trieste dieptepunt van deze neerwaartse trent. Hoewel de graphics zeker te pruimen waren en het vechtsysteem hier en daar zijn interessante kanten had, werd de game vooral geplaagd door een nijpend gebrek aan content (de installatiegrootte van amper 700 mb zou al een hint moeten zijn) en daardoor ook bitter weinig variatie in de gameplay. Het geheel voelde onafgewerkt aan terwijl alles zoveel beter had kunnen uitdraaien en vele exemplaren werden woedend omgeruild door arme zielen die voor deze game met minder replay value dan ongeveer 95% van de games op de Live Arcade de volle pot hadden betaald.

King of Fighers XII was een dieptepunt van de reeks.

Flop nr. 3: Def Jam ICON
De Def Jam-reeks, verschenen op de PS2 en Xbox, scheerde nooit hoge toppen, maar was wel telkens een garantie voor wat snelle fun. Wat was er immers leuker dan elkaar voor de kop rammen met de muzikale ondersteuning van de beste rappers van dat moment? Die succesformule probeerde men in 2007 nog een keer losjes over te doen, wat leidde tot een faliekante mislukking. Alles wat de games op de vorige generatie consoles zo aantrekkelijk maakte werd onverbiddelijk weggeknipt en men bleef over met een semi-realistisch afkooksel van wat ooit pure onversneden lol was.

Def Jam Icon scheerde ooit hoge toppen, met de nadruk op 'ooit'.

Flop nr. 2: Mortal Kombat vs. DC Universe
We beginnen stilaan een patroon te ontwaren, lieve lezer. Er zijn meer dan voldoende middelmatige tot slechte fighters te verkrijgen, maar het is pas wanneer men een geliefkoosde franchise geweld aandoet, dat de critici pas echt beginnen te steigeren. Ook Mortal Kombat heeft geleden onder de vernieuwde populariteitsgolf van fighters, en hun clash met het DC-stripuniversum is daar het jammere resultaat van. Aan de basis van deze game scheelt eigenlijk niet zo heel veel: qua graphics, muziek en zelfs het vechtsysteem valt er niet zo heel veel aan te merken. Het zijn echter een ophoping van kleine fouten die MK vs. DCU een tweede plaats op onze floplijst hebben gegeven. Barslechte online, moves die in geval van constante spam een gevecht kunnen beëindigen zonder dat er iets tegen uit te richten valt, gecensureerde of gewoon flauwe fatalities, een flink tekort aan bloed, slechte ongeïnspireerde storyline, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Als kers op de taart maakt de game een onderscheid tussen 2D en 3D movement, wat betekent dat we de barslechte D-pad van de 360 controller moesten gebruiken om de game überhaupt te kunnen spelen, wat leidde tot veel gevloek en duimkrampen. Van alle fighters op de 360 is er slechts één die ons nog meer teleurstelde, bereid u voor op onze nummer één.

MK vs. DC gaf ons vooral veel gevloek en duimkrampen.

Flop nr. 1: Samurai Shodown Sen
Nee, echt. Samurai Shodown kunnen verknoeien, dat bestaat toch niet? Deze franchise is en blijft één van de meest originele die het landschap ooit betraden en effende het pad voor andere zogeheten weapon-based fighters, met Soulcalibur als bekendste voorbeeld. De vertaling naar de Xbox 360, meteen voor het allereerst in 3D, verliep echter allesbehalve vlot. We moeten toegeven: het geheel ziet er behoorlijk veelbelovend uit, maar dat duurt precies tot het moment wanneer je het effectief begint te spelen. Een leuk, zij het amateuristisch ogend startmenu en een knap gepresenteerd character select screen doet ons een klein beetje water in de mond lopen, maar van zodra er gevochten word, is het uit met de pret. Zowat de lelijkste graphics die we ooit op de 360 mochten aanschouwen worden afgewisseld met een oerdomme AI, die zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad verslagen kan worden met de almachtige sidestep. Ook zorgt het gebruik van zwaar beschadigende “slash” moves ervoor dat er behoorlijk weinig variatie in het eigenlijke vechten zit, hoewel men weldegelijk throws, special moves en heel de sodemieter in de game heeft geïmplementeerd. Hoe je het ook draait of keert: uiteindelijk draait het toch allemaal rond het vinden van een opening en die afstraffen met één loeiharde welgemikte zwaardhouw. Gek genoeg valt er weinig negatiefs te zeggen over de kwaliteit van de online netcode, maar daar zijn we spreekwoordelijk vet mee als de online morsdood is, wat natuurlijk het geval is. We moeten wel toegeven dat er weinig meer voldoening geeft dan iemand die je zonet 30 seconden lang tergend heeft gefrustreerd, vierkant de kop af te hakken en dat de muziek daar nog abrupt bij stopt ook om het bloed beter te horen spuiten. Je wil toch wat.

De gevechten in Samurai Shodown zijn allesbehalve een pretje.

Binnenkort: de toppers!