Student Gamedevelopment: De Imagine Cup - part 2

Vele gamers dromen wel eens van hun eigen game maken. Van je hobby je beroep maken, is altijd plezierig. Ook Thijs Morlion, student Digital Arts and Entertainment, is op de goede weg. Aan de Howest is hij sinds anderhalf jaar druk in de weer om een volwaardig gamedeveloper te worden. In deze wekelijkse column neemt hij je mee in de wondere wereld van een student gamedeveloping. Allerhande topics zullen onder handen worden genomen en jullie vragen zullen zeker worden beantwoord!

Hoe begin je nu aan het uitdenken van een hopelijk geniaal concept? We hadden geluk dat we in ons team zowel mensen hadden die veel ervaring hadden met games spelen en anderen die wat minder bedreven waren in het gamen. Nu zou je kunnen denken dat elke student Digital Arts and Entertainment een verwoed gamer is. Niets is echter waar. In DAE kruipt er heel veel tijd in het maken van games en het onderzoeken van hoe deze in elkaar zitten, niet in het spelen ervan. Je hoeft dus niet perse een gamer te zijn om DAE te kunnen studeren. Deze diversiteit in ons team zorgde voor enkele interessante invalshoeken. Elk van de teamleden kon z’n inbreng doen en we hebben gekeken wat voor games iedereen graag speelde en wat ieder van ons tof vind erin.

De een speelt graag shooters, de ander graag wat meer casual games en uiteindelijk leert een analyse van elk van deze soorten games ons wat de core is van elk genre. Bij een game zoals Call of Duty draait alles om actie en inleving. Deze twee factoren vind je bijvoorbeeld ook terug in Mirror’s Edge. Dit spel is van een totaal ander kaliber en genre, maar is ook ter sprake gekomen in onze discussies. Wat een game precies boeiend maakt, ligt aan heel veel factoren. Het was dus aan ons team om in een avond of twee de meeste belangrijke factoren juist te krijgen en er een tof spel rond te bouwen.

Het thema dat de Imagine Cup je voorschotelt, is een erg actueel thema. Met technologie de wereld verbeteren, daar komt het in grote lijnen op neer. Dit kun je natuurlijk erg breed opvatten. Wij hebben gekozen om de speler op een niet bewuste, doch speelse manier te sensibiliseren voor de problemen rond onder andere milieu en de hongersnood die er in de wereld heerst. Door een educatieve draad in een spel te stoppen, dreig je al snel terug te vallen op saaie tekstjes die uitleggen wat het probleem is en wat je er aan kunt doen. We moesten dus inventief zijn en met een andere oplossing voor de boeg komen.

 Aan het denken dus! Als je denkt aan een game over de problemen in de wereld, ga je al snel denken aan wereldbollen en de cliché beelden die men heeft over onze aarde. Dit hebben we al meerdere keren gezien bij onze voorgangers die al eerder meegedaan hebben aan de Imagine Cup, dus dit was al geen optie. Na wat meer overleg zijn we uiteindelijk bij een interessant idee gekomen. De wereld is er erg aan toe, zo erg dat ze in stukjes uit elkaar gesprongen is. De mensheid heeft het zover laten komen dat het de wereld kapot heeft geholpen. Dit idee vonden we wel iets hebben en we hebben het dan ook heel erg letterlijk genomen.

We kwamen zo bij het idee om in ons spel met verschillende eilandjes of stukken land te werken die deze kapotte wereld moesten voorstellen. Dit was natuurlijke nog maar een basisidee die heel wat verdere uitwerking vereiste. Wat stellen die eilandjes dan voor? Wat moet je als speler met die eilandjes doen? Hoe stellen we dat grafisch voor? Dit en nog veel meer vragen moesten worden opgelost. Nu we het globale idee zowat vastgelegd hadden, konden we verder met het bedenken van de meest belangrijke factor in een spel: ‘fun’. Een game waarin geen funfactor terug te vinden is, verveelt al heel erg snel. Het gameplay element waarmee de speler zich in de game het meest van de tijd mee bezig houdt, moet tevens ook het meeste fun bevatten. Dit goed uitdenken en uitbalanceren is dus wel een hele klus, maar meer hierover lees je volgende week!