Spotlight : Project Zero

Himuro Mansion

"3..2..1.. test test.."

Ik ben niet helemaal zeker of deze prehistorische taperecorder nog werkt, maar ik moet mijn verhaal kunnen vertellen.. al ben ik niet zeker of iemand het ooit te horen zal krijgen. Het is... het is nu drie dagen geleden dat ik dit vervloekte huis ben binnengekomen en slapen is er niet meer bij. Mijn naam is Miku Hinasaki, ik bevind me in het atrium van het Himuro herenhuis. Dit huis is in de greep van boosaardige krachten, dat is de enige zekerheid die ik heb. De dingen die ik zag kan ik amper zelf geloven, en het is moeilijk ze onder woorden te brengen, maar dat er iets aan de hand is lijkt ontegensprekelijk. Enkele weken geleden verdween in dit huis de befaamde folklorist en schrijver Junsei Takamine.

Volgens wat ik al geleerd heb in dit huis, was Takamine een onderzoek aan het verrichten naar de legendes en duistere verhalen die in deze streek leven. Maar het zijn niet Takamine en zijn collega's die ik hoopte terug te vinden, maar wel mijn impulsieve broer Mafuyu. Hij is diegene die zich het eerste vragen stelde over het verdwijnen van professor Takamine, en zijn zoektocht leidde hem naar dit huis... Hij verdween op zijn beurt, en hier zit ik nu.. wellicht ben ik de volgende die zal verdwijnen..

The White Kimono

Al van bij mijn eerste stappen in dit huis voelde ik me ongemakkelijk Waarom heb ik niet gewoon de rug gekeerd, en verliet ik het huis niet toen het nog kan ? Die vraag heb ik me al vaak gesteld de afgelopen uren.. al heel vaak. Maar Mafuyu is de enige familie die ik nog heb, en ik kan hem niet zomaar in de steek laten. Ik moet doorzetten, en hij zou hetzelfde voor mij doen. Er dwalen..geesten rond in dit huis. Ik kan het niet anders verwoorden. Een meisje in een witte kimono duikt steeds weer op, haar handen, voeten en hals gebrandmerkt door wonden van wurgtouwen. Maar ze is niet echt, niet ECHT echt. En steeds weer wordt ze omringd door grijpende handen. Bleke, woeste handen die geen andere wens hebben dan zich rond de keel van hun slachtoffers te wikkelen.

Het lijkt wellicht alsof ik onzin uitkraam, en misschien ben ik ook wel gewoon gek aan het worden. Maar.. sinds ik hier ben heb ik enkele documenten gevonden. Notitieboekjes van Junsei Takamine en zijn twee collega's. De drie vrienden beschrijven elk afzonderlijk net hetzelfde fenomeen.. het meisje in de kimono.. Ik vrees het ergste voor Mafuyu. De geest die hier zijn thuis heeft, heeft geen enkel respect voor het leven van diegene die zich op haar terrein waagt.

Het enige wat ik totnogtoe van Mafuyu heb teruggevonden is zijn geliefde fotocamera. Een geschenk van onze overleden moeder... een waar erfstuk dat Mafuyu nooit zomaar ergens zou laten rondslingeren. Daarom vrees ik dat er met hem ook iets vreselijk moet zijn gebeurd, want ik vond de camera aan het einde van een gang, vlakbij een immense spiegel. Toen ik de camera in mijn handen nam kreeg ik... een soort flashback, maar dan naar gebeurtenissen die ikzelf niet heb meegemaakt. Al mijn hele leven heb ik het gevoel soms het leven van andere mensen te kunnen zien wanneer ik bepaalde emotioneel geladen voorwerpen aanraak. En dit keer gebeurde het opnieuw, ik zag Mafuyu door diezelfde gang lopen waarin ik mij nu bevond. De wurgende handen kwamen langs alle kanten op hem af, doorheen de muren en het plafond. En jawel.. ook het meisje in de kimono was aanwezig. Ik vrees dat ook ik hier zal sterven, het lijkt een voldongen feit. Maar tot het zover is blijf ik hier onderzoeken naar wat er precies gebeurd is. Verdoemd ben ik toch al...

Ik ben al meermaals een geest tegengekomen die me waarschuwde voor de "touwen". Achteraf ben ik te weten gekomen dat het om de geest van één van Takamine's collega's ging, namelijk zijn redacteur en vriend. Aanvankelijk leek de geest niet meer dan een verschijning te zijn, een soort schaduw die zich met alle macht aan de wereld van de levenden vasthield. Maar later viel het monster mij ook fysiek aan, en ik mag er duidelijk niet op rekenen dat ik veel hulp mag verwachten van de overledenen. Toen gebeurde er iets vreemd... toen de geest me aanviel greep ik instinctief Mafuyu's camera vast en trachtte ik een foto van het wezen te nemen! En dat bleek niet alleen te lukken, maar de geest werd er blijkbaar ook door gekwetst ! Ik kan niet verklaren hoe dat mogelijk is, maar één ding staat vast : ik hou de camera nu steeds dicht bij me wanneer ik mijn weg doorheen dit huis baan.

Shinto Rituals

Takamine's collega's zijn allebei dood.. Ik heb hun lichamen niet gezien, maar ik heb hun dood met eigen ogen kunnen waarnemen door mijn.. mentale krachten, als ik het mag noemen. Wat er met Takamine gebeurd is, en belangrijker nog, met Mafuyu, dat weet ik nog niet. Iedereen die hier stierf kreeg te maken met dezelfde symptomen. Hun hals begint wurgwonden te vertonen, ze zien verschijningen en uiteindelijk krijgen ze te maken met het meisje in de kimono en de akelige handen.. Ik ben er nog niet achtergekomen waarom de geest in dit huis zich op deze manier wreekt, maar Junsei Takamine was duidelijk iets op spoor toen hij een onderzoek deed naar bepaalde duistere rituelen die hier decennia geleden werden gehouden. Deze Shinto rituelen draaiden allemaal rond het offeren van een "watermeisje".. Ik kan alleen maar vermoeden dat de verschijning in de witte kimono de geest is van zo'n slachtoffer. Haar naam is overigens Kirie.. gek om te weten dat zo'n uitzonderlijk wezen ook gewoon een naam heeft zoals iedereen..

Ik moet verder nu... dit huis zit niet alleen vol met geesten, maar iemand heeft er ook werk van gemaakt om bepaalde voorwerpen te verstoppen en doorgangen te blokkeren. Het voelt vaak aan alsof ik een doolhof zit en gestuurd wordt in plaats van zelf mijn weg te kunnen kiezen. Ik kan alleen maar hopen dat ik aan het eind van mijn reis Mafuyu zal terugvinden, levend en wel. Maar ik moet mijn hoop vestigen op deze camera, die blijkbaar magische krachten bezit, en ik moet goed opletten en proberen dit raadsel te ontsluieren. Het heeft me goed gedaan mijn gedachten zo op een rijtje te zetten... hopelijk krijg ik er later nog de kans toe.

-Miku Hinasaki