Perstrip SEGA - Games Show Off

SEGA nodigde ons uit om op 5 februari hun eerste Belgische persevenement van 2008 bij te wonen en met games zoals Condemned 2 en SEGA Superstar Tennis in de belangstelling, waren ikzelf en m’n collega uiteraard bereid om naar Antwerpen te reizen. In de gespecialiseerde zaak Cinedream mochten we presentaties bijwonen van personen die betrokken waren in de ontwikkeling van deze games en is het vanzelfsprekend dat het onze verantwoordelijkheid is om een verslagje hierover neer te pennen.

IMPRESSIES VAN CONDEMNED 2: BLOODSHOT

Het event begon alvast met een demonstratie van Condemned 2: Bloodshot binnenin een zaal dat een cinema zou nabootsen. Groot scherm, zeer donkere kamer (daardoor uiterst moeilijk om notities bij te houden), Surround Sound 7.1 THX-geluid, gameseats met ‘buttkickers’, enzovoort. Een passende set-up met andere woorden voor een horrorgame zoals deze. Frank Rooke, de lead game designer, legde snel uit wat de verschillende aspecten van het spel inhielden, vooraleer we het echte werk mochten aanschouwen.

De single player opende alvast met een gesprek tussen enkele higher-ups van de plaatselijke politiemacht (inclusief Rosa, de welke er niet meer foeilelijk uitziet) die samen besloten om protagonist Ethan Thomas terug in dienst te nemen om een mysterieuze zaak op te lossen. Daarna schakelde het spel over naar deze hoofdrolspeler, de welke zichzelf bezat in een smerige kroeg vooraleer hij door enige illusies voor een korte tijd mentaal labiel wordt. Met als gevolg bewerkte hij het gezicht van een wildvreemde die tegen hem aanliep en raar genoeg ook z’n lippen tuitte. Uiteraard wordt Ethan gedwongen om de bar te verlaten en kort daarna valt hij flauw. Een zwerver besluit om hem wakker te maken en na wat afwisselende (scheld)woorden trekken ze samen op pad… tot dat ze belaagd worden door een stelletje agressievelingen.

Gedurende deze eerste segmenten pauzeerde Frank Rooke even om een handvol nieuwe zaken aan te wijzen: om de interactie met NPC’s iets dynamischer te maken, introduceerde Monolith een soort van Quick-Time Event waardoor Ethan z’n mening of emoties kan uiten, zolang je tijdig op de A-knop drukt. Zo reageerde de voormalige FBI-agent met een welgemeende middenvinger toen de eerder vermeldde schooier met een sarcastische toon riep dat een stinkende dronkaard net hetgeen is dat z’n buurt nodig heeft. Je ziet aan de hand van een duidelijke indicatie wanneer zoiets mogelijk is, maar je krijgt weinig tijd om op de A-knop te rammen en Rooke vermeldde dat zulke acties compleet optioneel zullen zijn. Het enige wat je hiermee kan doen, is punten verdienen, waar je later extra goodies mee kan unlocken.

Toen een vechtpartij uitbrak, pauzeerde de lead designer weer even om de nieuwigheden van het uitgebreide vechtsysteem te verduidelijken. Hij begon alvast met de melee wapens: nu kan je beknopte statistieken van ieder wapen ogenblikkelijk op het scherm zien en als je een object regelmatig gebruikt, dan is het meer dan logisch dat pakweg een houten plank met nagels uiteindelijk afbreekt. Een beetje zoals in Dead Rising, in principe. Dit is à propos een teken om je huidige wapen misschien weg te gooien naar één van de tegenstanders, maar het gevaar bestaat nu dat de slimmere A.I. zo’n voorwerp al dan niet opvangt en het terug naar jou slingert. Daarnaast besprak Frank de hand-to-hand combat: met de linker- en rechtertrigger sla je respectievelijk met de linker- en rechtervuist en nu heb je meer moves tot je beschikking dan in de voorganger. Zo kan je met bepaalde knoppencombinaties sterkere bewegingen zoals een hook punch (gemapped op één van de bumpers) of een uppercut uit je mouw schudden en per succesvolle aanval verhoog je een multiplier. Hoe hoger de multiplier, des te sneller de bar in de rechterbovenhoek van het scherm opvult, waarmee je (eens de balk tot een zekere graad is opgevuld) nóg een brutere aanval kan ontketenen. Voor een korte periode vertraagt het spel wanneer je het activeert en komen de vuistslagen harder aan dan tevoren. Het geluid klinkt op dat moment eveneens krachtiger, dus zo’n ‘Chain Attack’ voelt op z’n minst bevredigend aan. Zeker wanneer je plots iemand z’n arm breekt, bijvoorbeeld.

Soms gebeurt het dat één van je “slachtoffers” na een stevige pak rammel op z’n knieën zakt en dit is dan het moment wanneer je een destructieve Finishing Move op hem los kan laten. Mits een goede reactiesnelheid, kan je hem bij z’n nek grijpen en verschijnen er ettelijke doodshoofden op het scherm. Dit zijn stuk voor stuk plaatsen waar je het leven van je vijand op spectaculaire wijze kan beëindigen, dus wil je iemand z’n hoofd in een toilet steken of door een televisiescherm beuken nadat ie het je knap lastig maakte, dan mag dat gewoon.

Ok, er zijn nu meer manieren om als een barbaar elkaar te lijf te gaan, maar hoe zit het nu met de defensieve mechanieken? Die van Condemned 1 waren best beperkt, want je kon ‘alleen’ blokkeren. Zelfs aan dit aspect van het vechtsysteem besteedde Monolith meer aandacht. Blocken zit er weer in (oftewel de logica zelve), maar nu is timing belangrijker dan de vorige keer. Wacht je lang genoeg af, dan kan je bijvoorbeeld een parry-achtige move uitvoeren, waardoor een woeste clochard even z’n balans verliest. Zeer handig dus en de perfecte gelegenheid om iemand af te straffen met een opeenvolgende combo.

Eens de confrontatie met enkele landlopers ten einde liep, werd Ethan vervolgens bewusteloos geslagen toen hun ‘leider’ hem langs achter verraste. Wanneer Ethan terug bijkwam, was er helemaal niemand in z’n buurt en gebeurden er wel bizarre dingen. Tinnen platen vlogen zomaar de lucht in en daarna kotste een bejaarde man teer op hem nadat hij (tevergeefs) een TV aan de praat probeerde te krijgen. Deze individu bleek een oude bekende te zijn (Malcolm Vanhorn uit deel 1) en meteen trachtte Thomas hem op te sporen. In een donker pand (niet zó donker dat je haast geen hand voor ogen ziet) vond Ethan hem niet en werd hij eerder begroet door bruten die hem graag beslopen en liever televisie’s naar hem wouden kieperen. Even later toonde de heer Rooke ons de sonic emitters die de duiven van het oudere spel vervangen, maar net zoals het gevogelte zijn dit verborgen, optionele collectibles die extra content vrijschakelen. Deze apparaten verrichten echter schade aan Ethan wanneer hij te dicht in hun buurt komt en volgens de lead designer spelen ze een rol in het verhaal, maar hij wou hier (logischerwijze) niet verder op ingaan.

Veel meer valt er niet te vertellen over dit gedeelte van single player: Rooke doodde een hond door een koevoet naar het dier te werpen en net wanneer hij Malcolm terug achtervolgde, sloot hij het spel af zodat we niet getrakteerd werden op spoilers. In plaats daarvan laadde Frank een andere level (een verlaten poppenfabriek) om zo de naar eigen zeggen sterk verbeterde forensische onderzoeken te presenteren. Meteen legde de developer uit dat deze missies nu meer fixeren op “the power of obversation” van de speler en gelijk had hij ook. Bijvoorbeeld: één van Ethan’s collega’s vraagt waar hij zich precies bevindt en door de omgeving rondom je te bestuderen, kan je door middel van - in deze instantie ten minste - wegenkaarten of posters effectief het exacte adres doorspelen. Doe je het goed, dan krijg je een maximale rating (5/5), waardoor je eveneens unlockable content verdient. In een aparte ruimte moest Thomas tankers identificeren en dit is een makkie eens je officiële documenten leest. Uiteraard belooft het spel verder dan dit te gaan, anders had Monolith nooit nieuwe toestellen zoals een UV-licht, een spectrometer (detecteert geuren blijkbaar), een GPS en een camera toegevoegd. Het potentieel achter dit concept wist me althans te boeien, maar onthou wel dat je zulke opdrachten grotendeels kan overslaan, ongeacht het feit dat circa 30% van de game uit deze onderzoeken bestaat.

Frank Rooke sloot de voorstelling af door iets meer van de andere modi te tonen: in Bloodshot Fight Club oftewel het voormalige Hobo Fight Club liet hij ons alvast zien dat je verschillende criteria kan wijzigen, zoals (onder andere) met welke wapens je jezelf kan verweren, tegen welke freaks je het mag opnemen en hoeveel er je tegelijkertijd aanvallen eens de strijd losbarst. Al gauw merkte ik al een paar potentiële favorieten: hoe kan ik nu nee zeggen tegen een kegel van een bowlingbaan of een prothetische arm met haken? Hobo Fight Club bevat daarbovenop een resem challenges, hoogstwaarschijnlijk verbonden met een aantal achievements. Grappig detail: ééntje droeg de titel ‘Streets of Rage’, een knipoogje naar SEGA's beroemde beat 'em all. Overigens gaf Rooke verdere uitleg over de multiplayer (zowel via Xbox Live als System Link speelbaar), maar er kwam eerlijk gezegd niets aan bod dat men niet eerder aankondigde. Tot slot beweerde Frank dat men de combat verdeelde in 80% melee fights en 20% vuurgevechten, hoewel je de rollen desnoods volledig mag omdraaien met behulp van een feature genaamd ‘FPS Mode’. Dit krijg je echter pas na afloop van de campaign.

Over de graphics zal ik kort zijn: de bèta die men op het grote scherm tentoon stelde, zag er prima uit en de developers sloegen erin om de onregelmatige framerate van de build in de trailers op punt te stellen. De versie die wij zagen, fluctueerde wel eens tussen de 30 en 60 fps (een beetje zoals bij Stranglehold), maar wellicht zal dit voorval volledig van de baan zijn in de finale versie. Ook de screen-tearing die best opviel in de trailers wist men aanzienlijk te reduceren.

IMPRESSIES VAN SEGA SUPERSTAR TENNIS

Daarna was het tijd voor iets aangenamer, eerder een vrolijkere ervaring in plaats van een gruwelfestijn: SUMO Digital’s SEGA Superstar Tennis. Zij zorgden onder andere voor de geslaagde Xbox 360-port van Virtua Tennis 3 en op korte tijd werd het overduidelijk dat fans van die game hier zeker aan hun trekken zullen komen. De gameplay blijft voornamelijk identiek: lobs, spins, smashes en drop shots keren allemaal terug en de opslagbar bleef nagenoeg onveranderd. Het enige noemenswaardige verschil dat me opviel, is dat de dives (een hekelpunt in Virtua Tennis 3) niet meer even frequent zijn, maar hierover kan ik echter geen absolute zekerheid bieden. We zagen de game ten slotte maar voor een halfuurtje.

Maar soit: de bedoeling van SEGA Superstar Tennis is dat het toegankelijker is voor de casual crowd en dit zie je aan verscheidene onderdelen van het spel. Allereerst is er de cast: Venus Williams en compagnie komen hier niet aan de orde en in plaats daarvan heb je de keuze uit 16 verschillende personages uit SEGA’s portofolio. Sonic the Hedgehog werd natuurlijk inbegrepen (evenals zijn kompaan Tails, samen met z’n rivalen Shadow en Dr. Robotnik), maar ook iets minder populaire personages zoals Beat uit Jet Set Radio, Ulala uit Space Channel 5 en Amigo uit Samba de Amigo snakken naar een potje tennis. Tevens moet je rekening houden met de Power Shots: net als in Mario Power Tennis voor de GameCube kan je hier een überslag naar je opponent lanceren. In de versie die wij zagen, kwam het er grotendeels op neer dat na zo’n Power Shot de bal op een onnatuurlijke en tegelijk misleidende manier ronddraaide, vaak met extra effecten die uniek zijn voor één bepaalde character. Aiai uit Super Monkey Ball bijvoorbeeld gooide overal bananen, waardoor tegenstanders op z'n slapstick uitglijden indien deze niet uitkijken. Frustreren zulke praktijken je, dan zullen we je troosten met het feit dat je de Power Shots uit mag zetten in het Options menu.

In de standaard single player modus van Virtua Tennis 3 werd er eveneens gesnoeid. Superstar Mode (zoals het nu heet) maakt komaf met de simachtige elementen en beschikt gewoon over tal van challenges. Vergis je niet: het is nog steeds de belangrijkste mode in de game, want alleen hier kan je nieuwe content zoals personages, locaties of muziek unlocken. Interessanter is wellicht de Mini-Games sectie van SEGA Superstar Tennis: hierin komen nóg meer reeksen van de Japanse gigant aan bod, vooral games die elders niet in aanmerking kwamen. Virtua Cop, Chu Chu Rocket, Puyo Pop, House of the Dead, Outrun, … Kortom: het krioelt van de befaamde franchises. Stom verbaasd waren we toen Toby Allen (een producer bij SUMO Digital) tevens onthulde dat deze modus maar liefst 80 mini-games gaat kennen! Aanvankelijk dachten we dat hij ‘eighteen’ zei, maar de man bevestigde dat het daadwerkelijk ‘eighty’ zullen zijn. Daarbovenop zouden het nog allemaal verschillende spelletjes zijn en géén slappe aftreksels van andere mini-games, so color us impressed mocht Toby de waarheid spreken!

Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat SEGA Superstar Tennis een single player game tot court is, integendeel. Zoals verwacht kun je met maximaal vier spelers op één console spelen en online modi is iets dat SUMO Digital absoluut niet over het hoofd zag. Gezien zij verantwoordelijk waren voor Virtua Tennis 3 op de Xbox 360, mag je dus op z’n minst al diens mogelijkheden terug verwachten in Superstar Tennis, weliswaar met de nodige verbeteringen. De eerder vermeldde Power Shots kun je à propos ook online verbieden, indien je hierover reeds zat te piekeren.

BESLUIT EN INTERVIEWS:

Ziezo, tot zover m’n uitgebreid verslag van SEGA’s eerste evenement die ze dit jaar organiseerden. Hoewel de organisatie iets beter kon – vooral bij de interviews: we kregen niet genoeg tijd om een antwoord op al onze vragen te krijgen – wisten we ons toch wel te amuseren. Condemned 2: Bloodshot en SEGA Superstar Tennis liggen binnen enkele weken in de Europese winkelrekken, dus weldra hoor je wel onze definitieve opinie en of de games al dan niet de moeite waard zijn. Wil je ondertussen toch nog meer informatie bemachtigen, dan moet je maar eens onze interviews (klik hier en hier) lezen.