Deux Ex : My Private Invisible War - Part II

WTO soldaten paraderen over de straten.. Aero security bots zweven door de stad en scannen elke burger die in hun gezichtsveld komt.. elk gebouw, elke openbare plaats wordt wel bemand door minstens één SSC beveiligingsagent. Deze stad voelt zich niet veilig... hell, de hele wereld staat constant op springen. Twintig jaar na de Collapse, en de hele wereld is nog cynischer, nog paranoïder dan ervoor. Who can blame them ?

Mantom Bar
8 PM

Vijf pintjes en een verdacht gekleurde fles "rode" wijn later, en ik weet nog steeds niet wat mijn volgende zet wordt. The Order wil me duidelijk rekruteren en misschien wel brainwashen zoals ik ze bij Billie gedaan hebben, vermoed ik. En anderzijds moet ik bekennen dat ik niet zeker ben over de motieven van Tarsus en zelfs het WTO.. En hoe langer ik hier onbesloten blijf zitten (en hoe meer alcohol er door mijn ongemodificeerde bloedwegen vloeit), hoe meer ik de indruk krijg dat de beveiligingscamera in deze bar geleidelijk aan steeds langere periodes zijn steriele blik op me vestigt. Ik moet hier weg.. ik moet iets doen..

Club Vox Nightclub
1 AM

Fuck fuck fuck..ok ehm, er is vanalles gebeurd sinds ik de bar verlaten heb. Er is vanalles fout gegaan. Mijn plan was me eerst te gaan aanmelden bij de WTO chief van dit district om mijn rapport af te leveren over wat er vanavond gebeurd is bij de aanslag op Tarsus Academy. Helaas was de bediende aan het loket van de metro niet bepaald hulpvaardig. Hij vroeg een ronduit belachelijke som voor een ticket, en aangezien ik niet van plan ben te voet naar het WTO gebouw te gaan, besloot ik maar om eerst eens een tussenstop te maken in de Emerald Suites. Billie liet me immers weten dat zich daar het appartement van Dr. Nassif bevindt, en dat ik daar ongetwijfeld meer bewijs zou vinden voor de beschuldigingen van The Order. Maar onderweg naar het apartementsgebouw kreeg ik plots bericht van het WTO, die me vroegen een opdrachtje voor hen te doen, als ik toch niet van plan was me in gestrekte draf naar hun kantoor te haasten. Ze vroegen me om, als ik dan toch in de Emerald Suites was, binnen te breken in de suite van de Minister van Cultuur. Hij wordt ervan verdacht betrokken te zijn bij allerlei louche aangelegenheden, zoals wapenhandel.. Als ik daarvan bewijs zou kunnen vinden, zou het WTO me belonen.

En zodoende belandde ik in de meest uitmuntende suite van het Emerald gebouw (met een beetje hulp van een omkoopbare conciërge), alwaar ik weinig moeite had met het beveiligingssysteem : een spider bot en een met alarmstralen bedekte vloer. Gelukkig heb ik die biomod waarmee ik computersystemen simpel hack.. Binnen de kortste keren vond ik de kluis van de minister en vond ik inderdaad bewijs dat de goede man met louche zaakjes bezig was. In zijn persoonlijke collectie vond ik nog een mooie Armstrong Energy Blade ! Zo eentje wou ik er altijd al, en ik denk dat de minister er geen bezwaar tegen zou hebben als ik deze even leen.

Daarna was het een koud kunstje om Dr.Nassif's appartement binnen te breken en ook hier vond ik enig bewijs dat de goede dokter een alarmerend gevaarlijke achtergrond heeft. Zucht.. Om de één of andere reden was ik toch wel erg benieuwd geworden wat The Order me te vertellen heeft, al ben ik echt niet van zin om één van hun bekeerden te worden (je kent ze wel, die in mantels met kappen gehulde figuren die op de straten roepen over consumptiemaatschappij en het verlies van balans in onze leven etc..). Ik haastte me dus naar de Inclinator, het gebouw waar je langs moet om Lower-Seattle te bereiken, in een poging om de kerk van The Order te vinden. Net buiten The Inclinator stonden drie figuren iets of iemand op te wachten. Na de aanslag van vanavond was ik nogal op m'n hoede, en zeker toen één van de drie (blijkbaar genaamd Red) me begon aan te spreken. Lang verhaal kort : de stad is drie criminelen armer en ik tja.. ik heb bewezen dat m'n opleiding niet verloren gegaan is. Werd wel bijna gesnapt door een security bot.. God, ik haat die dingen !

En wat bleek ? Er was net een kleine crisis aan de gang bij The Inclinator. Een gevaarlijk gas was gelekt en men vond niemand die moedig (of gek ?) genoeg was om het probleem op te lossen. Normaalgezien zou ik niet aarzelen om het zaakje zelf op te lossen, maar ik bezit nu eenmaal ook geen Haz-Mat pak dat me tegen schadelijke stoffen zou beschermen. Op de koop toe zit er nog een stelletje losgeslagen security bots in het gebouw. Dit is écht m'n dag niet...

Terug in Upper Seattle, en na een snelle hackjob bij een geldautomaat omdat ik de credits nu eenmaal nodig heb, besloot ik dan maar hierheen te komen : Club Vox. Een befaamde nachtclub in Seattle met een eigenaar die erom bekend staat al eens geld te willen spenderen aan goeie privé-diensten in de veiligheidssector. Als ik toch niet langs The Inclinator kon, dan maar geld vergaren om de metro te kunnen nemen en mijn plicht voor het WTO te vervullen. Ja, ik haat het om mijn lot in handen van toevalligheden te leggen, maar ik kan onmogelijk beslissen wie ik het meeste vertrouw. Voorlopig is de enige conclusie die ik kan trekken : niemand is te vertrouwen in deze stad. En ik vrees dat het niet enkel in deze stad zo is. Enfin, de clubeigenaar van Club Vox zag in mij meteen de ideale kandidaat voor een job. Maar oh nee, het was geen beveiligingsvacature, die hij me aanbood. Hij wou de advocaat Kevin O'Conner dood zien.. en zag in mij de ideale moordenaar.. En hier zit ik dan, opnieuw achter de drank, me afvragend hoever ik bereid ben te gaan om mijn eigen leven en vrijheid te bewaren..

END OF PART II