Column: gaming daddy

“Een levensingrijpende verandering”, “Nu begint je leven pas…”, “Nu zal al je tijd hier naartoe gaan!”, “Het zal gedaan zijn met gamen nu…”. Dit is slechts een kleine greep uit de verschillende zaken die ik moest horen op 21 juni 2011. Niet alleen begon de zomer op die dag - al vragen we ons met zijn allen af waar hij op deze moment gebleven is - maar ik mocht ook voor het eerst na negen lange maanden wachten mijn dochter in handen nemen.  Hoewel ik de eerder vermelde waarschuwingen en richtlijnen absoluut niet wilde aanvaarden, moest ik één maand verder stilaan mijn mening bijdraaien. Een “gaming” daddy zijn is absoluut geen sinecure.

Vandaag de dag verblijft moeder met pasgeboren kind ongeveer 5 dagen op de maternale afdeling van het ziekenhuis. Uiteraard moet ik je hierbij niet vertellen dat er als verse vader van je verwacht wordt dat je gedurende deze eerste dagen je vrouw bijstaat en de zaken buiten het ziekenhuis regelt. Tussen het openen van de geboortelijst, het aangeven van je kleine oogappel op de gemeente of stadsdiensten, de lange namiddagen met (te) veel bezoek op de kamer en de vele ritten tussen de tijdelijke verblijfplaats van vrouw en kind en  je woonplaats door, is het absoluut niet evident om nog eens tijd te vinden voor je andere lieveling: de console. Of toch? Want ondanks de vermoeidheid die met de bevalling en de vele inspanningen gepaard gaat, probeerde ik voor het slapengaan de dag toch af te sluiten met een korte gamesessie.

Kort, korter, kortst… Beter kan je de pogingen tot het opstarten van het spel ondertussen niet verwoorden. Niet alleen de vermoeidheid is ondertussen een spelbreker geworden, ook de dochter zelf belet haar papa al snel de controller ter hand te nemen. Het lijkt wel alsof ze een zesde zintuig aan het ontwikkelen is die ervoor zorgt dat telkens ik nog maar de powerknop van mijn Xbox 360 heb aangeraakt, er automatisch een huilbui of krampje komt opzetten. Prioriteit geven heet dat dan en uiteraard leg ik dan plichtsbewust alles aan de kant om het kleine wondertje te troosten. Totaal ondenkbaar enkele maanden terug, maar ondertussen niet meer dan normaal want mijn gamehart is ondertussen volledig ingepalmd door ons zomerkindje. Kort dus, maar wel krachtig waarbij elk contact met een shoulder button als het ware een nostalgisch effect teweeg brengt. Ok, dat is nogal sterk uitgedrukt, maar ik voel me ondertussen meer daddy dan gaming.

De tijd die ik aan de televisie gekluisterd hang, mag dan wel beperkt zijn, meer en meer geniet ik van de verhaallijnen die op dat moment mijn scherm passeren. In de eerste maand van mijn vaderschap ben ik er wonderwel in geslaagd om Assassin’s Creed Brotherhood uit te spelen. De beleving van het gamen wordt - neem het van mij aan - absoluut groter en het genot navenant.

 
"Genieten van de grootste momenten in AC Brotherhood in zo kort mogelijke tijd"

Nu is het wachten tot Estelle - want zo heet mijn dochter - wat groter is en zij de liefde voor digital entertainment van papa overneemt zodat we samen de interesse kunnen delen en dit voor ze met haar love interest van haar leven thuiskomt…  Goed, laten we daar vooral nog enkele jaren mee wachten en ondertussen genieten van de kleine zaken: krampjes weg troosten, luiers verversen en indien het tussendoor nog even kan: een spelletje meepikken!