Burnout 3 Experience

Donderdag 9 september was de officiële releasedatum van Burnout 3: Takedown op Xbox, en om deze heuglijke gebeurtenis extra kracht bij te zetten nodigde Electronic Arts de Belgische en Nederlandse gamespers ( + enkele gelukzakken die via een wedstrijd in o.a. Het Nieuwsblad een ticketje hadden gewonnen) uit voor een uitstapje richting Warneton, nabij de Franse grens. Naast verscheidene pittoreske plattelandse vergezichten, uit de kluiten gewassen koeien en aimabele inwoners, kan het bescheiden gehucht ook pronken met een heuse ovale racepiste: de Warneton Speedway! Een uitgelezen locatie voor alle remmen los te gooien, en de aanwezigen op te warmen voor de waanzinnige ritten die ze nog te goed hebben op de virtuele wegen van Burnout 3. Ook Benji-fun was van de partij, om de wachtenden (je kan immers moeilijk met z’n allen tegelijk gaan racen, het onophoudelijke gesmeek ten spijt. Een Destruction Derby-achtige scène stond nu eenmaal niet op de planning) te trakteren op een adrenalineopwekkende cardropping, waarbij een reusachtige kraan een Smart en twee inzittenden tot 60 meter boven de begane grond op trok. Kamperen op dergelijke hoogte is niet bepaald aangeraden (beenruimte is een onbekend concept in een Smart), en na enkele seconden van het vergezicht genieten word je dan ook als een baksteen losgelaten, gedoemd om in flarden uiteen te spatten op het harde asfalt ... mocht één van de veiligheidsrekkers het begeven hebben :-)

Voldoende spectaculaire attracties met andere woorden om menig Vlaams journalist in alle vroegte (de Belgische pers werd in de voormiddag verwend, de Nederlandse in de namiddag) uit zijn bed te lokken richting godvergeten boerendorp Warneton. Ondergetekende stond dan ook met een grote –via wegwerp plastische chirurgie bekomen- glimlach op, die vrijdag om 5u ‘s morgens, bruisend van de goeie moed om zijn altijd goedgezinde collegae andermaal te kunnen begroeten. Na het binnensmikkelen van het nodige krachtvoer vertrok ik vervolgens in het holst van de nacht –zo leek het toch althans, geen kat noch mens te bespeuren op de donkere en kille wegen- richting station, om zo, ruimschoots op tijd, de trein van 6.09u richting Mechelen te kunnen nemen, en ginder aangekomen over te stappen op een trein richting niemandsland... ruimschoots op tijd, ware het niet dat één of andere fatalistische brok miserie die nacht besloten had zich in alle vroegte het leven te ontnemen, en zijn laatste overschotten op wansmakelijke wijze te verspreiden over de roestige spoorwegen. Resultaat: trein staat tientallen minuten stil, en u-weet-wel-wie mist zijn aansluiting richting de Warnetonse festiviteiten. Zou ik alle toekomstige zelfmoordenaars mogen verzoeken –uit het belang van het vaderland en diens inwoners- zichzelf ook een pleziertje te gunnen in het vervolg, en hun schoonheidsslaapje eerst te benutten alvorens ze voor andermans vervoermiddel springen? Ik zou het alvast ten zeerste appreciëren: 6u ’s morgens is toch geen tijdstip om deze aardkloot in chaos te verlaten?

Bijgevolg was het onmogelijk om nog enigszins op tijd (9.30u) te arriveren in Warneton –er rijden nu eenmaal niet bijster veel treinen naar die uithoek van België, en als ze het doen nemen ze er ruimschoots de tijd voor-, waardoor fase 3 van het interne rampenplan in mijn hersenkoker werd afgekondigd, en alle inactieve grijze manschappen –ik gun ze hun slaap zo vroeg op de dag- werden opgeroepen om een geniale inval te verzinnen. Enige plausibele oplossing was huiswaarts keren, en een mobiel nummer van de organisatoren (Global Image, in opdracht van EA) op te sporen, want op kantoor nam –hoe kan het ook anders op dergelijk uur- niemand op. Enkele uren en telefoontjes later was alles in kannen en kruiken, en mocht ik alsnog de trip maken om de Nederlandse collega’s te vervoegen in de namiddag. Opnieuw de fiets op richting station –al iets minder bruisend deze keer-, en een schietgebedje dat er ditmaal weer geen zelfmoordenaar werd aangepord door Murphy –u weet wel, die gozer van de wet- mijn plannen te dwarsbomen...
Zes en een half uur na ontwaken, 1 Deng magazine, 2 cola’s, een ontbijt, een snack bestaande uit 2 koffiekoeken (frangipane en een chocolade + banaan koek, Panos makelij), 2 Metro’s (dat gratis trein blaadje. Twee exemplaren, omdat mijn met prut gevulde ogen eerst de donderdag editie hebben gelezen, en toen op subtiele wijze door enkele geactiveerde grijze helpertjes op de hoogte werden gebracht van het feit dat het al vrijdag was), tig cd’s (System of a Down en Epica, telkens opnieuw, tot de 2 AAA batterijen leeg geplunderd waren), 5 treinritten, 2 fietstochten, een wandeltocht van 600m, en een lift van een vriendelijk Frans oudje later, bereikte ik dan eindelijk mijn bestemming: Warneton Speedway.

En ik kan niet klagen, het onthaal was hartelijk: een stoere stier begroette me met het nodige gegrom vanuit zijn weide, en in de verte meende ik Doobie’s (games.telenet hofnar) paniekerige geschreeuw te horen ontsnappen uit een naar beneden donderende Smart, hetgeen de afsluiter bleek van het Vlaamse gedeelte. Na een gezellige lunch was het echter alweer tijd voor de Vlaamse pers om richting huisstulpje te trekken, met uitzondering van ondergetekende die nog een ganse namiddag dolle pret voor de boeg had met een zootje ongeregelde uit Nederland. Het gegeven dat de heenreis van onze noorderburen (een kleine 4 uur in een bus) nog korter bleek te zijn dan de mijne sprak boekdelen. Door omstandigheden moesten ze dus onverwacht een Belg in hun midden dulden, maar na wat verkennende gesprekjes liep alles van een leien dakje. Iedereen werd onderverdeeld in groepen, en onze groep (bestaande uit o.a. enkele gezellige Insidegamer.nl redactieleden) was als eerste aan de beurt voor de cardropping. De twee Insidegamers beten de spits af, maar de overige Hollanders hadden knikkende knieën bij de gedachte in de Smart te kruipen. Uiteindelijk kreeg ik Marco (van Fok.nl) toch over de schreef getrokken om zich met mij in de Smart te wagen. Alles bleef bij mijn compagnon tijdens de val gelukkig binnensmonds, zodat er geen maaginhoud van de ramen geschraapt moest worden. De grootse glimlach tekende weer van harte present op mijn gelaat, en het deed me enkel maar naar meer verlangen. Wie weet ooit een “echte” bunji sprong?

Na de cardropping kregen we ook de volbloed racemonsters onder ogen, met een levensechte burnout die ten toon werd gespreid, en de gelegenheid zelf achter het stuur te kruipen, 2 journo’s per wagen (een Ford die volledig gestript was, waardoor de aanwezige opgevoerde pk’s meer dan tot hun recht kwamen!). Ik kroop in de wagen bij Marco, en legde mijn leven in zijn oer-Hollandse handen en voeten. Eenmaal aangekleed (een race-overall + muts + antiwhiplash neksteun + veiligheidshelm = home made sauna!) was de tijd aangebroken om de paardenkrachtjes los te laten op het asfalt, en rubber te verbranden. We waren echter nog maar enkele rondjes onderweg of die dekselse Murphy stak weer de kop op: vooraan in de auto, tussen de benen van de passagier (ondergetekende dus!) vatte een kabel vuur, en haastten we ons richting pitsstop, waar het vuurtje gelukkig tijdig geblust kon worden. Als die Murphy niet op past klaag ik ‘m nog eens aan ooit ...

Opwinding en sensatie ontbraken zoals je ziet geenszins op het event, en tijdens het verorberen van wat boordjes en drank werd er dan ook goedlachs van de gelegenheid gebruik gemaakt de Belgisch-Nederlandse relaties wat te versterken met een gezellige babbel. Om 19u vertrok de Nederlandse bus alweer richting Noorden, en kon Global Image (terecht) tevreden terugkijken op een meer dan geslaagd evenement, waar iedereen met volle teugen van genoten heeft. De lift richting Antwerpen (met dank aan de twee naamgenoten van Global Image die de wagen met me wilden delen) verliep opmerkelijk vlotter dan mijn heenreis. Was het nu het vlotte verkeer, of was het de race-ervaring die we net hadden opgedaan, en de ondraaglijke drang om thuis Burnout 3 in de Xbox te zwieren die de rit zo kort maakte? Een combinatie van de drie wellicht...

Verwacht binnenkort een review van de game, als ik mezelf nog weggesleurd krijg van achter het tv scherm, waar de Burnout 3 beelden met waanzinnige snelheden mijn oog-hand-reflexen folteren, en mijn netvlies veroordelen tot een levensbedreigende vorm van dehydratatie, ten gevolge van het vergeten te knipperen met de oogleden. Wie weet kom ik die Murphy nog wel eens tegen op de baan, een vriendelijke groet zal je dan niet uit mijn mondhoeken horen ontsnappen ... ik had meer een verdovende oerkreet in gedachten ... TAKEDOWN!

Enkele sfeerbeelden die we jullie niet willen onthouden:

 

Bloed, zweet en tranen heeft het gekost dit station te bereiken.

 

Aangepaste bewegwijzering, kwestie van niet verloren te rijden ... of te wandelen & liften in mijn geval.

 

De koetjes en de Benji-fun attractie vereeuwigd op één foto.

 

Daar hang je dan, 60m boven een irritant opdondertje dat je laatste momenten op Aarde op de gevoelige plaat vast legt, machteloos ...

 

... Doobie lacht duidelijk een beetje zuur, de maag was nog niet helemaal terug gekeerd naar zijn oorspronkelijke positie.

 

Doobie die met zijn rit naar huis pronkt...

 
  

... de prachtige Burnout 3 wagen, die de kwijlproductie bij de aanwezige autoliefhebbers drastig deed verhogen.

 

Doobie liet zich interviewen door een nog niet nader bekend gamesprogramma ... de roep naar het BG-schap steeg hem naar het hoofd :-)

  

Sleutelen aan de wagens (of toch doen alsof), het hoort er allemaal bij.

 
  

De aankomst van de Nederlandse bus, inclusief 2 BG'ers (rechts), namelijk Boris & Steven van PU en Gamekings.

 

Een kleine racedemonstratie met de V8 wagens.

 

Marco van fok.nl, die al snel ondervond dat ik die dag een ontmoeting had met Murphy ... ach ja, een auto in de fik rijden, het is niet iedereen gegeven, zo snel waren we :-)

 

Sommige mensen waanden zich al op het circuit voor ze goed en wel in Warneton waren aangekomen ...

 

... voor een vervang vervoermiddel werd echter snel gezorgd.

Je zou het haast vergeten, maar gamen konden we ook ter plekke op de aanwezige demopods. Enkele bloedstollende potjes racen tussen concurrerende websites en magazines vonden hier plaats ...

"Da hemme welle goe gedane"... GI en EA zichtbaar opgelucht over de vlotte gang van zaken ... zelfs een vertraging van 2u op het voorziene schema kon de sfeer niet dempen.