Bert's Shorties: The Last of Us

Op regelmatige basis schrijft redacteur Bert Vandepitte een kortverhaal of short story met een populair spel als achtergrond. Zijn tweede kortverhaal vertelt over de post-apocalyptische wereld van The Last of Us, met het meisje Ellie in de hoofdrol.

Mijn naam is Ellie, al kan ik mij niet meer goed voor de geest halen wie mij deze naam gegeven heeft. Zo lang als ik me kan herinneren, zwerf ik rond op wat eens een bruisende planeet was, vol van menselijke energie. De toekomst leek de mensheid toe te lachen en alles leek mogelijk.

Een toekomst waar ik nooit van heb mogen proeven, maar waar mijn beschermengel Joel jaren geleden niet over kon stoppen met praten. Het moest een spannende en geweldige tijd geweest zijn en we leken heer en meester van deze aardbol. Spijtig genoeg vervaagden Joels mooie herinneringen door de jaren heen en door de waanzin die we op ons pad tegenkwamen. De mooie beelden maakten in zijn geest plaats voor een alles overheersend overlevingsinstinct. Er was geen plaats meer voor verhaaltjes over wilde dieren die je kon gaan bezichtigen in een zoo of over verhalen van zijn favoriete films en boeken. Er was geen mooi vertelseltje meer over. Een roze toekomst veranderde schrikbarend snel in een rauwe werkelijkheid, waarin het ieder voor zich was.

Op onze nooit aflatende zoektocht naar voedsel, onderdak en veiligheid werd ons gaandeweg een beetje duidelijk over het hoe en waarom van de catastrofe die de mensheid volledig de vernieling ingeblazen had. Naast me geleerd te hebben hoe ik moest overleven in de meest barre omstandigheden, had Joel me leren lezen en schrijven. Ik weet niet goed waarom, maar om de een of andere reden vond hij dat deze vaardigheden minstens even belangrijk waren als weten waar je drinkbaar water kon vinden. Hij had uiteindelijk overschot aan gelijk, want anders kon ik nooit dit verhaal neerpennen. Oh Joel toch...

Naarmate de jaren vorderden, slaagden Joel en ik er langzaamaan in om te achterhalen hoe de mensheid in geen tijd zomaar uitgeroeid kon worden en waarom onze wereld bevolkt werd door verschrikkelijke en wrede mutanten. Flarden van half vergane kranten en haastig bijeen gekribbelde notities die we her en der in huizen vonden, deden ons de puzzel stukje bij beetje in elkaar passen. Ons bijeengesprokkeld verhaal wordt nog steeds geplaagd door gapende zwarte gaten, maar de waanzin die erachter schuilt, gilt voortdurend geluidloos in onze oren... "Als je ooit de kans krijgt, schrijf dan de smerigheid van je af, het zal je goed doen", merkte Joel vroeger op.

"Vernietig de mensheid op een zo efficiënt mogelijke manier. Maak de aarde vrij en zuiver voor de Uitverkorenen." KALI.

KALI. Deze groepering was naar het eindpunt van de uitroeiing toe niet meer weg te slaan uit de nieuwsflarden die we vonden. Alle aanwijzingen leken in de richting te gaan van een kleine groep fanatici die het voor elkaar gekregen hadden om een schimmel, die normaal gezien enkel mieren aantastte en als zombies doet voorleven, zo genetisch te manipuleren dat ook mensen er door aangetast konden worden.

Hoogmoed komt zwaar ten val en dat gebeurde ook bij KALI's zogenaamde feilloze plan. Hoe ze het voor elkaar gekregen hadden, zal ik waarschijnlijk nooit achterhalen, maar in elk land ter wereld werden op de drukst bezochte luchthavens koffertjes met de dodelijke schimmel achtergelaten in een locker. Op een seconde na nauwkeurig lieten gascilinders in deze koffers schimmelsporen van de gemanipuleerde schimmel Cordyceps vrij en verspreidden zich razendsnel onder de reizigers. In een mum van tijd was de schimmel tot in de verste uithoek van onze planeet verspreid.

De incubatietijd van Cordyceps bedroeg slechts een half uur, zodat de besmetting van mens op mens simpelweg niet te stuiten was. Ziekenhuizen overal ter wereld kregen een zondvloed aan gevallen over de vloer van mensen die waanzin uitkraamden en razendsnel verschrikkelijke symptomen begonnen te ontwikkelen. Symptomen, waarvan ik, als ik er nog maar aan moet denken, van moet braken. Mensen vielen als vliegen dood neer op straat, waarvan de meesten in blinde paniek op zoek waren naar medische hulp. Kinderen stonden huilend bij hun moeders die in het midden van de straat waren gevallen en fatale stuipen kregen met walgelijk roodbruin schuim op hun verkrampte lippen.

Hoogmoed.

Het venijn zit hem in de staart, hoor je wel eens vertellen. Ook in dit geval. Diegenen die zich hadden uitgeroepen tot de Uitverkorenen van KALI hadden zichzelf ingeënt met antistoffen tegen de schimmel om zo de apocalyps te overleven. Wat bleek; zonder die inenting had het menselijke ras, weliswaar na het vallen van verschillende miljoenen slachtoffers, vanzelf een resistentie leren ontwikkelen en zo de schimmel kunnen weren. Onvermijdelijk was dat ook de Uitverkorenen de schimmel die overdraagbaar was via de lucht, gingen inademen.

De schimmel reageerde furieus op de antistoffen in het bloed van de Uitverkorenen en muteerde bliksemsnel.

De overlevenden van de eerste besmettingsgolf stierven niet langer aan de originele Cordyceps-variant. Wat er met hen gebeurde onder invloed van de gemuteerde versie is te gek voor woorden. Na een week van hevige koorts, kregen de geïnfecteerden een walgelijke mutatie in hun aangezicht en behielden enkel hun primaire instincten. We konden niet meer spreken van mensen die nu ongecontroleerd rondliepen op straat, het werden wilde beesten met een bloeddorstigheid die ongeëvenaard was.

Daar stond ik dan, als meisje van net geen vijf jaar. In het midden van de straat bleef ik verweesd achter naast mijn moeder die op de grond lag. Ze schuimbekte en sloeg door de stuipen wild om zich heen. Het enige wat ik me van dat moment kan herinneren, is dat een man me in zijn armen nam en met me wegliep, ver weg van dat zielig hoopje mens dat ik door mijn tranen heen zag liggen, tussen al die andere hoopjes. Mama... Joel heette de man die me toen van straat plukte en mijn beschermengel werd.

"Joel, ik hoor iets,"fluisterde Ellie. Joel was bezig met het razendsnel doorzoeken van alle schuiven en kasten van wat eens een keuken geweest moest zijn, op zoek naar iets eetbaars. Je kon zo opmerken dat hij dit dagdagelijks deed  en precies wist waar hij kijken moest. "Joel, ik hoor iets", herhaalde Ellie zachtjes en porde hem in zijn zij. "Hu", gromde hij en keek snel op. Zijn afwezige blik verhardde bliksemsnel en al zijn spieren spanden zich op. Ellie trok geruisloos haar mes uit z'n schede en Joel volgde haar voorbeeld. "Shht", gebaarde de man met zijn vinger en ze knikte bijna onzichtbaar terug. Zonder ook maar een seconde hun blik van de deur af te wenden en met hun mes in de aanslag, pakten ze met de andere hand hun rugzak en geweer van tafel. "Kom, we vertrekken langs de achterdeur. Hou je rugzak stevig vast." Langzaam achteruit stappend met nog steeds hun ogen gericht op de keukendeur, opende Joel de achterdeur die uitkwam op een verwilderde tuin. "Ik hoor het weer!", gilde Ellie gesmoord. "Ik ook", fluisterde Joel met benepen stem. "Laten we maken dat we hier wegraken."

Wat hierop volgde, is me zelfs nu nog altijd niet helemaal duidelijk, maar het waren zonder twijfel de Fungus-monsters, zoals we ze gedoopt hadden, die via de tuin kwamen aangestormd. Zwaaiend met hun smerige  armen en op opengespatte tomaten lijkende gezichten, renden minstens een dozijn ervan op ons af.

"Maak rechtsomkeer", brulde Joel tegen me,  draaide zich vliegensvlug om en  rende naar de keukendeur terwijl hij haar hand vastgreep. Met een ruk zetten Ellies benen zich in beweging. Het spastische gebrul van de monsters klonk verschrikkelijk dichtbij... Zonder zich iets aan te trekken van op de grond liggende brokstukken en andere voorwerpen zetten ze het op een lopen doorheen het huis, richting de voorzijde. Ze werden verblind door het felle zonlicht toen Joel de voordeur open ramde. De luttele seconden die hun ogen nodig hadden om zich aan het licht aan te passen werden hen bijna fataal. Het gebrul dat aan de keukenzijde weerklonk, kwam hen ook hier snel tegemoet. "Terugdraaien", hijgde Joel en zonder enige vorm van protest deed Ellie wat hij opdroeg. Met zijn hart kloppend in de keel, sleurde hij haar mee de trap in de hal op, naar de bovenverdieping. "Ellie, neem je geweer en zorg ervoor dat elk schot raak is, je weet dat we bijna geen kogels meer hebben." Ze knikte, veegde het zweet van haar voorhoofd en slikte een brok angst weg. Het gebrul zwol aan.

Zich in een slaapkamer verschansend, verstopten ze zich achter een opgeworpen bed en ze wisten dat dit ogenblik beslissend ging worden. Het was erop of eronder. Het gebrul werd oorverdovend en concentreerde zich in de hal.

"Spring door het raam naar beneden Ellie, spring!" maande Joel haar aan. Ze bewoog niet. "Spring verdomme! Ik hou hen zo lang mogelijk tegen, maar maak dat je wegkomt", hijgde hij angstig. "Nee, ik blijf bij jou, waar moet ik heen en wat moet ik zonder jou?" "We hebben echt geen tijd om te discussiëren, tegen deze overmacht kunnen we niet op. Het enige dat ik kan doen, is hen vertragen terwijl jij ontsnapt.Ik volg je wel. Moet ik je uit het raam gooien of spring je zelf!?" Op datzelfde moment spatte de slaapkamerdeur in honderden splinters uit elkaar en wurmden zich drie, vier, vijf gruwels binnen. Grommend en snuivend op zoek naar vlees. Bij de aanblik van die wansmakelijke monsters begon Joel zijn laatste kogels af te vuren. Ellie sprong van de eerste verdieping naar beneden, kwam met een smak neer en snikkend bij elk geweerschot dat ze hoorde, zette ze het op een lopen.

Oh Joel.
 

Heb je ons eerste kortverhaal gemist dat zich afspeelt in het universum van Starcraft II? Klik dan hier en dompel je erin onder.