Bert's Shorties: Een voor allen...

Op regelmatige basis schrijft redacteur Bert Vandepitte een kortverhaal of short story met een populair spel als achtergrond. Zijn eerste kortverhaal speelt zich af in de harde wereld van StarCraft, waar het leven van een marinier vaak aan een zijden draad hangt.

Het was koud, het was nat en bovenal speelde de mogelijke aanwezigheid van de Zerg in deze gigantische en stinkende jungle die ze Aiur noemen een rol in het moraal van de troepen. Hier zaten we dan, ergens in een godvergeten uithoek aan de rand van de Melkweg... Veel werd er ons niet verteld, enkel dat we moesten wachten, lang wachten. Het enige dat ons weerhield om uit onze barakken richting de eerste shuttle naar Mars Sara te rennen, waren de aanwezigheid en de orders van Tychus in hoogst eigen persoon. Wat we hier gingen doen, moest dus van groot belang zijn.

We hadden onze basis opgezet in het midden van een afgeschermde vallei, omgeven door massieve bergen en Xel'naga-ruïnes. Toen we voor het eerst op verkenning gingen om te verzekeren dat er geen Zerg-nesten in de buurt waren, werd het muisstil in het squadron. Niemand durfde het toe te geven, maar desondanks het duizenden jaren geleden was dat de mysterieuze Xel'Naga Aiur verlaten hadden, voelden we hun aanwezigheid nazinderen tot in onze botten en daalde een huiveringwekkende nederigheid op ons neer.

Wachten.

Gelukkig bestond er zoiets als alcohol en er was geen enkele marinier die onderdeed voor zijn wapenbroeders. Het ging er heftig aan toe en grenzen werden verlegd om uit te zoeken of onze lever het nu of een volgende keer ging begeven. We moeten evenmin vertellen dat een overdosis alcohol, een verpletterende angst voor het onbekende en honderden mariniers opeen-gepakt in een verdoemde jungle onvermijdelijk leidde tot gebroken neuzen, gekneusde vuisten en dichtgenaaide wenkbrauwen. Maar na de kater kwam de kameraadschap onder ons weer naar boven. We zaten hier tenslotte samen, als strijdmakkers, wachtend op wat komen ging en afgesloten van alles wat ons menselijk leek.

Gregory:"Verdomme, waar is mijn scheermes gebleven!? Mijn baard moet er dringend af, want als ik Zerglings met mijn C-14 Impaler Gauss Rifle neermaai, wil ik er op mijn best uitzien! Welke idioot kon niet uit mijn locker blijven? "Kom maar halen als je durft...", grinnikte de pestkop van het 12de squadron. Pestkop heette eigenlijk Bren en leek niet op een mens, maar deed je meer denken aan een massieve blok beton van bijna twee meter en hij kon ijzeren pannen als pannekoeken oprollen met zijn blote handen. De geruchten gingen de ronde dat hij het zelfs had aangedurfd om zijn bloot achterwerk te laten zien aan een bende razende Hydralisk tijdens de beruchte slag rond Chau Sara. Geen enkele Hydralisk kon nadien verder vertellen hoe zijn achterste er nu net uitzag... "Ik zei, kom maar halen als je durft!", dreigde Bren al lachend. Hij hield Gregory's scheermes hoog in de lucht. De andere mariniers in de slaapzaal joelden en moedigden Gregory aan in zijn zelfmoordmissie. Ze wisten allemaal, Gregory incluis, dat hij hier niet vanaf zou komen zonder minstens een paar gebroken ribben of hij het scheermes nu terug wou of niet. Bren wou zijn spieren eens losgooien, no matter what.

Gregory die blijkbaar het nieuwe speeltje van Pestkop geworden was, voelde zijn hele lijf tintelen. Het werd rood voor zijn ogen. Gebroken ribben of niet, zijn scheermes zou hij terugkrijgen! Zonder enige waarschuwing sprong hij recht en viel de blok beton aan, goed wetende dat...

Plots weerklonk doorheen het kampement het geluid waar de eerste tot de laatste marinier al maanden met angst en hoop op aan het wachten was. Het schrille alarmsignaal ging door merg en been. Mariniers keken hun kameraden naast hen recht in de ogen. In hun blik lagen de antwoorden klaar; ofwel spoelden ze vanavond het Zerg-bloed weg met alcohol, ofwel gingen ze samen eervol ten onder. De chaos die volgde leek voor een buitenstaander onbegrijpelijk en totaal onoverzichtelijk, maar het duurde geen drie minuten voordat elke marinier volledig in wapenuitrusting en met zijn trouwe Gauss Rifle op het binnenplein stond, gevechtsklaar en met een niet te stillen honger naar de dood.
"Het moment is aangebroken waarop we al zo lang wachten", brulde Tychus in de striemende regen naar de driehonderd eenenvijftig mariniers. In zijn imposante CMC-wapenuitrusting denderde hij langs zijn troepen en inspecteerde hen met een goedkeurende blik. "Het lijkt alsof de lafhartige Zerg eindelijk de moed hebben gevonden om ons aan te vallen, maar laat dat de pret niet bederven! We maken ze een voor een af!"
Zijn manschappen juichten en brulden hun commandant toe en zwaaiden met hun C-14.

Plots viel hun blik op de bergen rondom hen heen. Ze konden hun ogen bijna niet geloven, want langs de hellingen krioelden niet honderden, maar duizenden bloeddorstige Zerglings naar beneden, richting hun basis. Zwart-bruine rivieren van Zerg stroomden de bergflanken af. Dit hadden ze in hun hele oorlogscarrière nog nooit gezien...  De grond begon te trillen onder hun voeten en weer werden blikken van verstandhouding gewisseld. Ze wisten dat er niet veel alcohol ging vloeien vanavond, maar dat kreeg hen er niet onder. Integendeel, de woede die in hen opkwam was bloedrood en onder Tychus' opzwepende bevelen ontsnapte er een onvergetelijke en alles doordringende rauwe oorlogskreet uit de kelen van de mariniers. Hun C-14's op scherp zettend liepen ze recht op het schril gekrijs van duizenden aanstormende Zerglings af. Schouder aan schouder vormden ze een in gedachten ondoordringbaar schild. "Hier is je scheermes", fluisterde Pestkop nog. Gregory knikte. Samen zouden ze eervol sterven.

Samen.