BeGN LAN V3 Report

Na het verslinden van twaalf cursussen  - bestaande uit enkele luttele duizenden pagina’s papier - verlangt een moegestreden student naar een gezonde brok ontspanning. In mijn geval echter geen 2 weken durende vakantie in Salou of een ander zonovergoten vakantieoord, maar een driedaagse gamemarathon te Kapelle-op-den-bos. Geen relaxte poses op een parelwit strand, noch een exotische en kleurrijke cocktail in de ene hand en een rondborstige jongedame in de andere, maar een simpele stoel in een verduisterde en obscure zaal, die op een normale vrijdagavond een horde ouderlingen huisvest tijdens hun wekelijkse bingo- en kaartavond. Vrijdag 4 juli was er dus uitzonderlijk geen getater te horen over de laatste aflevering van The Bold and the Beautiful, maar wel knallende klanken die uit de speakers van tientallen tv’s en pc’s galmden. De kranige bejaarden werden tot zondagavond verbannen uit De Kring en als waardige vervangers bezetten iets meer dan 80 bezeten gamers het complex, tot de tanden bewapend met controllers en aanverwanten. Een broeihaard van geweld en criminaliteit als we de Amerikaanse instanties mogen geloven, maar tot op heden heb ik wonderwel elke LAN party overleefd zonder ziekenhuisbezoek daaropvolgend.

Net zoals in maart laatstleden zakten we met een goedgemutste X-Power delegatie af naar de inmiddels derde BeGN LAN party. Het olijke trio bestond uit Fonzi, Insane_D en mezelf. Er werd  in de vroege namiddag ten huize MacNappy afgesproken, en na heel wat gefriemel en soms het ietwat brutere werk paste uiteindelijk al de consoles en toebehoren in Fonzi’s wagentje. Met Insane_D als navigator vreesde ik even om in Niemandsland te belanden, maar na een dik halfuur waren we zowaar aangekomen in het pittoreske Kapelle-op-den-bos, het gehucht waar de kinders blijkbaar nog zorgeloos op straat kunnen tennissen en kinkstap spelen. (althans tot een ongeduldige gamer passeert en de claxon gefrustreerd bewerkt.)

Terwijl Fonzi de wagen door de “winkelstraat” van het dorpje laveerde kwamen bij Insane_D en mezelf aangename herinneringen boven van de vorige LAN, die toen erg gesmaakt werd door ons beide. Alvorens we echter goedgemutst het pand konden betreden moesten we nog een mini hindernissenparcours doorkruisen, erg handig vooral als je met een loodzware tv binnen probeert te geraken en je je voetenwerk niet kan aanschouwen. Gelukkig vielen er geen noemenswaardige slachtoffers.
Eenmaal binnen bleek al snel dat de sfeer van de vorige BeGN LAN(s) ook nu weer aanwezig was, ondanks het steeds toenemende succes en deelnemersaantal. Iedereen installeert zijn materiaal op een eigen plekje, maar van dan af aan kan je gamen waar je wil en met wie je wil. Er wordt niet gemopperd als iemand eens jouw gamegerief wil uittesten en er heerst een geruststellend vertrouwen tussen iedereen, iets wat op de grotere events wel eens kan ontbreken. Hopelijk weet men deze sfeer te behouden op de volgende edities, die naar alle waarschijnlijkheid elders (en groter) worden gehouden.

Je komt echter niet naar een LAN om te mijmeren of zeemzoeterig te zijn. Je wil de gezichten achter al die forumberoemdheden zien en gamen tot je erbij neervalt, letterlijk in sommige gevallen. (poor Miccie Wiccie fell of a chair, accidently...)
Toen Fonzi’s Freeloader en Japanse importcopy van Viewtiful Joe in onze GameCube werden geplaatst schaarde zich al snel een grote bende nieuwsgierigen achter ons, wiens mond gedurende tig minuten in dezelfde wijd opengesperde positie verstarde. Viewtiful Joe is één van de befaamde Capcom Five en is in mijn ogen ook diegene met de meeste flair en uitstraling. Capcom haalde het 2D beat’m up genre van onder het stof en overgoot het met allerlei smaakvolle, moderne sausjes, waaronder ook een verbluffende implementatie van de zogenaamde bullet time. Het spektakel droop van het scherm tijdens Fonzi’s speelsessie, en ook de anderen die de controller even later in de hand namen schudden spoedig verbluffende moves uit de mouw. A Shop Less Ordinary’s kassa gaat ongetwijfeld lustig rinkelen, want verschillenden, inclusief mezelf, besloten toen het spel te importeren.
Wanneer later op de avond ook de hub arriveerde voor het Xbox netwerk was het plaatje compleet en kon er naar hartelust gegamed worden op alles consoles. Games als Halo (Xbox), ssb:m (GC), Soul Calibur (DreamCast), Counter-Strike (PC) en vele anderen passeerden sindsdien meermaals de revue.

Gamen op een lege maag is vanzelfsprekend volkomen onverantwoord, en om ons verteringsstelsel van een werkloos weekend te behoeden kampeerde Malaria (de nickname is gelukkig niet gebaseerd op diens culinaire kunsten of de gevolgen hiervan) 24 uur op 24 in de keuken. Geen controller of toetsenbord als gevechtsuitrusting voor de man in kwestie, maar wel een dozijn potten en pannen om de strijd aan te gaan met allerhande fast food en de noden en wensen van hongerlijdende gamers. Een bewonderenswaardig voorbeeld van zelfopoffering dat we enkel maar kunnen toejuichen en prijzen. *Springt recht en vraagt de massa om een staande ovatie*

Gesterkt door de nodige calorieën trokken de manschappen elke dag vol moed en overgave naar het slagveld, waar ze geen uitdaging of opstakel uit de weg gingen. Medailles voor moed en heldhaftige daden werden uitgereikt in de vorm van begerenswaardige games (alhoewel deze vlieger voor sommige uitzonderingen niet op ging). Enkel de besten hadden de eer enkele prijzen mee naar huis te graaien, na het ten toon spreiden van hun kunsten in de talrijke compo’s op de consoles en PC. De afgevaardigden van SLO en X-Power bleken uiteindelijk de grote slokoppen en keerden met het gros van de prijzen huiswaarts. De prijsuitreiking zondagavond was sprekend voor de hele opvatting en authentieke sfeer die op de BeGN LANs heerst. Zonder al te veel poeha rond het hele gebeuren en de winnaars werden de gelukkigen tussen de soep en de patatten in de bloemetjes gezet. Het succes van een LAN party is immers niet afhankelijk van het al dan niet hebben van een vrachtlading aan prijzen of het winnen van een compo. Winst of verlies is irrelevant, zolang je maar in een gezellige sfeer met 80 gelijkgestemde zielen kan vertoeven en de tijd doorbrengen met gamen, eten, drinken en een gezellige babbel, de vier basisbehoefte van een LANwezen.

Aan alle mooie verhalen komt echter een einde, en deze zegswijze werd wederom niet geschonden. Afgepeigerd na een 72 uren marathon vertrok iedereen weer richting thuishaven, enkel Spukkie en enkele andere uitverkorenen hadden het geluk een langer verblijf te plekke te kennen, al was het maar om zich uren in het zweet te werken en kilo’s afval op te kuisen...

Op dergelijke events is er altijd wel iemand zo bereidwillig om de taak op zich te nemen de meest beschamende posities en gebeurtenissen op foto vast te leggen voor het nageslacht. Spiney was ditmaal hofleverancier van dienst, en de mans fotografische kunsten kan je bewonderen op BeGN.be

Tekst: X-Power.be
Foto's: BeGN.be